BHV: TOTALE CAPITULATIE VOOR VLAAMS-NATIONALISTEN

BHV DRAAIT OM EEN LEUGEN

Sedert meer dan een jaar wordt ons door de media wijs gemaakt dat een oplossing voor het “probleem” van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde (BHV) absoluut noodzakelijk is opdat België blijft verder bestaan (zie o.a. editoriaal Guy Tegenbos in De Standaard van 10-11 april 2010; deze redenering werd herhaald door Jan Segers in Het Laatste Nieuws van 16 augustus 2011). Deze chantage is echter totale onzin en alleen maar bedoeld als een krampachtige poging om het Vlaams-nationalisme van de ondergang te redden. 

BHV: EEN OUD VERHAAL

België is ingedeeld in drie gewesten en drie gemeenschappen. De kieskring (tevens het gerechtelijk arrondissement) Brussel-Halle-Vilvoorde of afgekort “BHV” ligt overlappend in twee gewesten en twee gemeenschappen: het “Vlaams” gewest (Halle-Vilvoorde) en het Brussels gewest (Brussel) alsook de “Vlaamse” en “Franse” gemeenschap. BHV is dan ook een tweetalige kieskring.

Deze kieskring bestaat sinds 1894. Het is interessant om vast te stellen dat de kieskring dus al bestond vóór de vastlegging van de taalgrens in 1963, ja zelfs vóór 1900.

CONFEDERALISME IN VRAAG EN ANTWOORD

De evolutie naar een “confederaal België”, wat houdt dat eigenlijk in? Worden we daar met zijn allen beter van? Gaat het om een loutere aanpassing – of vervolmaking – van het systeem dat we vandaag kennen of is er meer aan de hand? Is het nu separatisme of net het tegendeel ervan, een tussen- of een eindstation of nog iets anders? Vijftien vragen, ter overweging aangeboden.

1) Wat betekent “confederalisme” ?

Confederalisme is een unie van twee of meerdere onafhankelijke staten, die zelf – door middel van een internationaal verdrag – beslissen wat ze samen doen.

2) Is er een verschil tussen federalisme en confederalisme ?

Zeer zeker. De twee hebben niets met elkaar te maken. Federalisme (een bondsstaat) betekent dat je één staat hebt met meerdere wetgevers. In België gaat zijn die wetgevende machten het federale Parlement en de parlementen van de gewesten en de gemeenschappen. De gewesten en de gemeenschappen zijn echter onderdelen van de federale staat. Zij oefenen slechts bevoegdheden uit die hen door het federaal Parlement toegekend worden.

STAATSHERVORMING OP BASIS VAN ART. 35?

STAATSHERVORMING

In een opiniebijdrage ("Beter bestuur is nu onmogelijk", D.M. 26.12) pleit VUB-begrotingsspecialist Herman Matthijs voor een "confederale staatshervorming"op basis van artikel 35 van de Grondwet. Dat artikel bepaalt dat de federale staat enkel beschikt over de bevoegdheden die haar krachtens de Grondwet toegekend worden.

Welnu, in een een confederatie - een unie van onafhankelijke staten - is er allereerst geen Grondwet, maar bestaat er wel een opzegbaar contract tussen twee (of meer) onafhankelijke staten. De bevoegdheidsverdeling geschiedt derhalve in onderhavig geval door toedoen van de confederale lidstaten die zelf bepalen wat ze (nog) samen willen doen.

Zoiets kan nooit bepaald worden door een federaal grondwetsartikel. In dat opzicht is het opmerkelijk dat voornoemde professor tegelijk betreurt dat België economisch meer en meer bestuurd wordt vanuit Frankrijk. Hoe een nog verder verzwakte Belgische centrale staat of een statenbond dan wel opgewassen zou zijn tegen economische afhankelijkheid van grote landen, vertelt hij er helaas niet bij...

Bruno Yammine

De Morgen, 27 december 2008

KRITISCHE VRAGEN

Zowat iedereen in de Wetstraat schijnt België in vraag te stellen, maar niemand vraagt zich af waarom de huidige deelstaten niet kunnen vervangen worden door neutrale entiteiten, zoals de provincies en de gemeenten. Elke meertalige en multiculturele staat werkt met minstens zes entiteiten. Al onze buurlanden zijn meerpolig. Waarom zou wat mogelijk is in Nederland, Canada of Zwitserland onmogelijk zijn in België? Welke natuurwet verplicht ons te opteren voor een polariserend staatsmodel?

Ten tweede: is het geregionaliseerde en gecommunautariseerde België democratischer dan het unitaire België van weleer? Indien men op deze vraag geneigd is positief te antwoorden, aanvaardt men dan dat niet-sanctioneerbare overlegcomités, grendels, pariteiten, samenwerkingsakkoorden en eenzijdige vetorechten democratischer zijn dan verkozen parlementen, regeringen, parlementaire stemmingen en referenda? Men zegt dat eigen bestuur kleinschaliger is en meer aangepast aan de noden van de bevolking. Het zijn geen extremisten die het monopolie hebben op dit soort uitspraken, men hoort ze in alle partijen. Logisch gevolg van deze abstruse redenering: het Vlaams Belang, dat staat op volledige zelfbeschikking, garandeert het beste bestuur. Ander gevolg: eentalige vakbonden en eentalige partijen zijn beter gewapend tegen mondiale economische crises.

Tenslotte kan men zich afvragen of dit "Belgique des patries" een voorbeeld is voor de Europese Unie. Sommigen zeggen van wel. Zijn zij het dan ook eens dat de Europese Unie kan functioneren met 400 taalhomogene lidstaatjes die elk het recht hebben, hoe klein ze ook zijn in oppervlakte of qua aantal inwoners, het geheel te blokkeren? De Belgische problematiek biedt een unieke kans op een ongewoon kritisch debat. Maar men heeft het liever over "deadlines", "vette vissen" en "spijkerharde garanties"...