BELGIAN JOURNAL

BHV: TOTALE CAPITULATIE VOOR VLAAMS-NATIONALISTEN

2011-09-16T13:24:00.001+02:00

BHV: SCHA(N)DELIJKAKKOORD

« Elio Di Rupo herinnert er tevens aan dat de Franstaligen geen vragende partij zijn voor een nieuwe staatshervorming en dat indien ze aan zo'n discussie zouden deelnemen, de eerste eis die ze op tafel zouden leggen, de uitbreiding van het Brussels hoofdstedelijk gewest is »

Persbericht PS, 26 november 2006

Laten we om te beginnen de zaken duidelijk stellen: BHV is niet gesplitst.

Wel is er op 14 september 2011 tussen de acht onderhandelende partijen een akkoord gesloten dat voorziet in de splitsing van BHV. Tot nader order is het aan de Kamer en de Senaat om dat te ratificeren.

Demedia zijn euforisch over het “historische” akkoord dat bereikt werd. Maar wat is er nu precies beslist en wie wint bij ditakkoord?

Op26 mei 2003 bepaalde het Arbitragehof dat er een “oplossing” moest bereiktworden omtrent het kiesdistrict BHV voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers.In alle andere provincies zijn er immers provinciale kieskringen, maar niet inVlaams-Brabant. Nochtans meende het Hof in zijn Arrest dat eenuitzonderingstoestand i.v.m. de kieskringen in de oude provincie Brabanttoegestaan was om het communautaire evenwicht te bewaren. Dat impliceerde datBHV kon blijven bestaan. Nochtans werd vroeger ook al over BHV onderhandeld: in1977 was er een akkoord dat – onder druk van de Vlaamse Beweging –uiteindelijk werd afgeschoten, in 2005 was er een akkoord dat doorSpirit werd afgeschoten, in 2010 kwam er onder Dehaene bijna een akkoord.

BHVis zowel een kies- als een gerechtelijk arrondissement, dat zich uitstrekt over54 gemeenten: 19 Brusselse gemeenten en 35 Brabantse gemeenten, waaronder 6faciliteitengemeenten. Het is de enige echt democratische kieskring, omdat mener voor alle Belgische partijen kan stemmen.

Voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers en de Europese verkiezingen verdwijnt de kieskring BHV en wordt ze gesplitst in een kieskring Halle-Vilvoorde en een kieskring Brussel.
De Senaat wordt een onrechtstreeks verkozen orgaan, bestaande uit 60 Senatoren. Tien Senatoren worden gecoöpteerd door de Kamer van Volksvertegenwoordigers, vijftig door de gemeenschappen (dit impliceert eveneens het einde van de Senatoren van rechtswege).
De gerechtelijke kieskring wordt “ontdubbeld”: in de praktijk betekent dit o.a. dat het tweetalige tribunaal van eerste aanleg in BHV vervangen wordt door een eentalig Frans tribunaal en een eentalig Nederlands tribunaal (nadere modaliteiten zijn nog niet bekend), beiden bevoegd over heel BHV.

Welk zijn de “compensaties”?

De inwoners van de faciliteitengemeenten kunnen voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers stemmen op Brusselse of op Vlaams-Brabantse lijsten. Of dit voor de Europese verkiezingen geldt is onbekend.
Niet-benoemde burgemeesters worden “dienstdoende” burgemeesters en kunnen in geval van niet-benoeming terecht voor de gemengde Kamer van de Raad van State i.p.v. voor een Nederlandstalige Kamer van de Raad van State.
Er komt een versoepeling van de regeling rond de stemmen in het buitenland die een deel van het Franstalige stemmenverlies compenseert.
Er komt een metropolitane regio die heel Brabant omvat, het gaat hier om een grondwettelijke instelling.
De juridische rechten van de Franstaligen in Halle-Vilvoorde worden in de Grondwet ingeschreven.
De omzendbrief-Peeters zou “geneutraliseerd” worden. In de praktijk kan een administratieve betwisting nu (ook) aan de visie van Franstalige rechters getoetst worden.
Het Brussels gewest zou voor meer dan 600 miljoen euro/jaar geherfinancierd worden

Inhet bijna akkoord van 2005 waren volgende “compensaties” voorzien:

1. De inwoners van de faciliteitengemeenten konden voor deKamer van Volksvertegenwoordigers stemmen op Brusselse of op Vlaams-Brabantselijsten. Dit statuut werd bovendien uitgebreid tot 16 andere gemeenten,waar voor de Kamerverkiezingen een inschrijvingsrecht zou mogelijk zijnin Brussel.

2. (2)– (4) kwamen in 2005 niet aan bod.

5. Het juridisch arrondissement werd, net als in 2011, “ontdubbeld”zonder evenwel de juridische rechten van de Franstaligen in de Grondwet in teschrijven.

6. De omzendbrief-Peeters werd afgeschaft

7. Er zou een substantiële herfinanciering komen van hetBrussels gewest gekomen zijn

8. Voor de Senaat werd de kieskring niet gesplitst

9. Voor de Europese verkiezingen werd de kieskring nietgesplitst

10. De Franse gemeenschap zou persoonsgebonden bevoegdhedenkrijgen in de Rand (en dus niet enkel in de faciliteitengemeenten)

Hethuidige akkoord is dus zichtbaar veel nadeliger dan dat van 2005. Zelfs invergelijking met de nota-Di Rupo is dit akkoord een forse achteruitgang. De “unitaristischeborrelnootjes” – een federale kieskring voor amper tien Kamerleden;tweetaligheid diensten in Brussel; ratificering minderhedenverdrag; afschaffingverbod op regionale lijsten in Brussel – zijn volledig verdwenen. Di Rupoloog dus op 21 juli toen hij zei dat die punten naar commissies zoudenverschuiven.

Sterkernog, er is zelfs geen sprake meer van de benoeming van de huidige burgemeesters,een substantiële invulling van de Brusselse Metropolitane gemeenschap, eengedeelde bevoegdheid van de drie gewesten over de afritten van de ring rondBrussel. laat staan van een uitbreiding van Brussel of van de Fransegemeenschap. Di Rupo heeft dus zijn eigen (minimalistische) notaverloochend.

DeFranstalige partijen – op één na (waarover meer in een andere tekst) –hebben hun kiezers, anders gezegd, volledig in de steek gelaten. AndereFranstalige eisen, zoals een benoeming van de burgemeesters door de federaleregering, een rechtstreekse verkiezing ervan, het onttrekken van de voogdij vanhet Vlaams gewest een aanpassing van deoververtegenwoordiging van de Nederlandstalige partijen in de hoofdstad, eenuitbreiding van de faciliteiten, een versoepeling van de taalwetgeving enz.zijn volledig verdwenen.

CONCLUSIE:Dit akkoord vernietigt meerdere Belgische en dus meertalige politiekestructuren en is een stap richting verdere chaos en zelfs separatisme. Deonderhandelaars konden de provincie Brabant herenigen, maar kozen voor eenverdere verdeling. Ze konden de Senaat een nationale kieskring geven, maarkozen voor de confederalisering van de Hoge Raad. Ze verkwanselen mensenrechtenvoor extra geld voor wat de “Vlaamse” hoofdstad (!) heet te zijn en doorknippen– ironisch genoeg – de band tussen het Vlaams en het Brussels gewest. Ze kondengrenzen opheffen, maar riepen een potentiële staatsgrens in het leven. Het meestdramatische is nog dat BHV de sleutel is die het slot doet openspringen naarhet tweede deel van de staatshervorming: gigantische bevoegdheidsoverdrachtenwaarbij de Belgische staat tot een lege doos herleid wordt. Het beste bewijsdat al deze stellingen kloppen, is de opvallende mildheid waarmee de N-VA (“geennachtmerrie”) en het Vlaams Belang (“niet onder de indruk”)reageerden. Of, om het met separatist Bart Maddens te zeggen: "een prestatie van de Vlamingen (lees: Vlaams-nationalisten)".

BHV-KWIS

2011-09-13T20:19:00.002+02:00

Hoeveel weet u over BHV?

TEKST GRAVENSTEENGROEP GOED VOOR DE PRULLENMAND

2011-09-11T17:51:00.000+02:00

Onlangs publiceerde de Gravensteengroep - een club "linkse" en "progressieve" nationalisten - een tekst over BHV. Daarin heette het dat er in de nota Di Rupo een "woekerprijs" zou betaald worden voor een "schijnsplitsing" van BHV.

In hun stuk maakt de tekst gewag van drie soorten toegevingen:

"Met één sterretje (*) hebben we de toegevingen door of ten nadele van de Vlamingen aangeduid; twee sterretjes (**) betekent: voorstellen ten nadele van de Franstaligen, en drie sterretjes (***) voorstellen ten voordele van de Franstaligen."

En het manifest vervolgt:

"We gaan ervan uit dat een "evenwichtig" en eerbaar compromis weerspiegeld moet worden in een evenwicht van voor- en nadelen voor beide partijen."

Het besluit is een vernietigend oordeel over het BHV-luik van de nota-Di Rupo: "In al deze voorstellen kunnen we met de bestewil van de wereld slechts één nadeel voor de Franstaligen ontdekken, namelijkhet verlies van het rechtstreekse stemrecht voor Brussels-Francofone lijsten(**), niet in Halle-Vilvoorde, maar alleen in 'HV min de Zes'. Daarnaast zijner meer dan twintig voorstellen nadelig voor de Vlamingen (*).".

In De Morgen (d.d. 2 september 2011) deed boegbeeld Etienne Vermeersch (in een vorig leven nog anti-VB (1)) er nog een schep bovenop: : "tegenover 1 (één) Franstalige toegeving staaner 23 (...) Vlaamse toegevingen". En de professor deed er nog een schep bovenop: "Die indrukwekkende gegevens worden door niemand betwist". Tja, een bescheidenheid die zichzelf niet kent, gaat aan deemoed ten onder...

Laten we de "toegevingen" eens van naderbij bekijken.

1) De keuze voor Sint-Genesius-Rode als hoofdplaatslijkt een voorafname op de fameuze corridor (*)
commentaar: Sint-Genesius-Rode is vandaag al de hoofdplaats van het gerechtelijk arrondissement BHV. Vindt de Gravensteengroep dan dat vandaag héél BHV een "voorafspiegeling" is van de "fameuze corridor"?

2) waarmee de Franstaligen een geografisch aaneengeslotenWallo-Brux (*) willen creëren.

commentaar: Deze tweede opmerking herhaalt gewoon de eerste.

3) In de faciliteitengemeenten kunnen de kiezerszowel stemmen voor de gemeente waar ze wonen als voor Brussel, waar ze nietwonen (*).

commentaar: 1) deze maatregel geldt ook voor de Nederlandstalige inwoners van deze gemeenten; 2) een inwoner van Halle woont ook niet in Vilvoorde en kan ook voor kandidaten uit die gemeente stemmen; 3) deze maatregel geeft aan Nederlandstaligen in Brussel de kans om te stemmen voor kandidaten uit het Vlaams gewest.

4) Wat hun contacten met de plaatselijkeadministratie betreft hoeven ze slechts om de zes jaar hun keuze voor het Franskenbaar te maken; die keuze is dan nog eens automatisch hernieuwbaar (*).

commentaar: niet alleen is het discriminerend tegenover een anderstalige minderheid dat deze discriminerende maatregel blijft bestaan; bovendien is het onwaar dat deze maatregel "automatisch hernieuwbaar" is.

5) Om dit administratief te kunnen beheren zalmen lijsten van Franstaligen moeten opstellen, wat in feite neerkomt op eenverkapte talentelling (*) en zelfs op de toekenning van een subnationaliteit(wat ontzegd wordt aan de Vlamingen in Brussel).

commentaar: vandaag moet de Franstalige meerderheid in de zes jaarlijks een aanvraag indienen m.b.t. de taal van de documenten. Nochtans meent de Gravensteengroep niet dat er vandaag een "verkapte talentelling" plaatsvindt of een "subnationaliteit" wordt ingevoerd.

6) Zo mogen de inwoners van de Zes voor Franstaligerechtbanken kiezen, maar bij betwisting beslist een tweetalige kamervan Cassatie. Zo'n beslissing wordt dus onttrokken aan het Vlaamse gezag (*).

commentaar: waarom is een tweetalige Kamer (n.b. voor een de facto tweetalig gebied) "nadelig" voor de "Vlamingen"?

7) Hetzelfde doet zich voor bij administratievebetwistingen, waar men verhaal kan halen bij het tweetalige en voor dehelft uit politici samengestelde Grondwettelijk Hof (*).

commentaar: deze kritiek ligt volledig in de lijn van (6).

8) Ook de uiteindelijke beslissing aangaande de benoeming van burgemeesters diede taalwet niet naleven wordt aan het Vlaamse gezag onttrokken (*), ten voordelevan ditzelfde Grondwettelijk Hof.

commentaar: het is onwaar dat in de nota Di Rupo de benoeming van de burgemeesters die de taalwet niet naleven "ontrokken" wordt aan het regionale "gezag". Wel krijgt het Grondwettelijk Hof de mogelijkheid om, in geval van betwistingen tussen te komen. Hetgeen niet meer dan normaal is in een democratie die minderheden respecteert.

9) Tegenover deze handelwijze staan theoretische enpraktische bezwaren. Vooreerst impliceren deze maatregelen een intentieprocestegenover rechtbanken die uitsluitend uit Vlamingen bestaan. Dat vormt eenbedenkelijk precedent in verband met het vermoeden van onpartijdigheid vanVlaamse rechtbanken (*).

commentaar: net het omgekeerde is waar, het is de Gravensteengroep die een intentieproces maakt tav. tweetalige rechtbanken.

10) Vervolgens creëert het afwentelen van essentieel politieke kwesties oprechtbanken, bijvoorbeeld in verband met de administratie en de burgemeesters,meer problemen dan het oplost. Wat als het Grondwettelijk Hof niet tot eenakkoord kan komen? Tast dit de betrouwbaarheid van de justitie niet aan?Wordt Vlaanderen dan telkens buitenspel gezet? Bestaat er een equivalent voorzulke betwistingen buiten Vlaanderen (*)?

commentaar: alsof rechtbanken nooit in "politieke kwesties" tussenkomen (quid dan met de Raad van State en het Grondwettelijk Hof, orgaan aan hetwelk men - ten onrechte - een uitspraak toeschrijft in het voordeel van een splitsing van BHV? De betrouwbaarheid van justitie zou "aangetast" worden. Hoe wordt er niet bijverteld. Bestaat er een équivalent voor ons federalisme buiten België? In Québec heeft de anderstalige, Engelse minderheid 100 X meer rechten dan de Franstalige minderheid in het Vlaams gewest.

11) Het is duidelijk dat hier de gedachte aan het'plan B' een rol speelt.(...) Bij internationale arbitrage zou dan een referendumvoor de Zes als geheel worden voorgesteld (*).

commentaar: hier wordt voor de derde maal het "argument" herhaald dat we in punt (1) en (2) ook al lazen.

12) De Franstaligen verwachten dat deze gemeenten dan gezamenlijk voor Brusselkiezen. In afwachting wordt de nieuwe regeling in de Grondwet ingeschreven('vergrendeld'). Ze kan dus bezwaarlijk nog van latere akkoorden deel uitmaken(*).

commentaar: het zijn net de rechten der Franstaligen in de faciliteitengemeenten die steeds opnieuw "afgekocht" moeten worden. Overigens is dit opnieuw een herhaling van (1), (2) en (11).

13) Samenvattend: deze regeling voor de faciliteitengemeenten bevat veertienvoorstellen die als Vlaamse toegevingen of nadelen kunnen gelden. Er is geenenkel Vlaams voordeel bij. De Franstaligen van de Zes lijden op taalgebied danweer geen enkel nadeel: op alle andere gebieden blijven ze trouwens genietenvan het voordeel bij Vlaanderen te horen (***).

commentaar: is een "samenvatting" nu ook al een apart argument? De laatste zin is wel erg cynisch: de Franstalige inwoners van de faciliteitengemeenten willen helemaal niet bij het zogenaamde "Vlaanderen" horen.

14) Valt de splitsing van BHV daar dan wel gunstigeruit voor de Vlamingen, die hier tenslotte vragende partij waren? Wel, aan dezeene verzuchting van de Vlamingen is inderdaad voldaan: de Franstaligen kunnenniet meer rechtstreeks kiezen voor Brusselse Franstalige lijsten (**).

commentaar: en dit niet alleen voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers, maar ook voor de Europese verkiezingen en voor de Senaat. Die laatste instelling zou omgevormd worden tot een niet-rechtstreeks verkozen raad van deelstaten, overigens een eis die letterlijk overgenomen is uit de fameuze resoluties van het Vlaams Parlement. Ondertussen verliezen de Franstalige inwoners in 29 van de 35 gemeenten al hun electorale rechten en dit op alle niveaus.

15) De parketten wordennamelijk verticaal gesplitst, de rechtbanken horizontaal. Dat wil zeggen datheel veel magistraten niet meer tweetalig hoeven te zijn (*** en *).
16) Voor het overige zijn de effecten dezelfde alsbij de Zes: de burgers van HV kunnen kiezen voor Franstalige rechtbanken(***); bij betwisting beslist de dubbele Kamer van Cassatie (***)
17) en wordt de zaak dus aan de Vlaamse bevoegdheidonttrokken (*)

commentaar: punten 15-17 gaan over de splitsing van het gerechtelijk arrondissement BHV. Argumenten (16) en (17) liggen in de lijn van (6) en (7). Voorts wil de Gravensteengroep blijkbaar dat de electorale rechten van de Franstalige minderheid volledig verdwijnen.

18) Di Rupo wil de tweetaligheid van de ambtenaren vervangen door de tweetaligheid van de diensten.(...) Dit komt neer op het prijsgeven van één van de belangrijkste realisaties van de Vlaamse Beweging (*).
19) Het verbod op tweetalige kieslijsten in Brussel wordt afgeschaft. (*).

commentaar: punten 18-19 zijn, sedert 21 juli, van de onderhandelingstafel verdwenen.

20) Het beheer over de op- en afritten van de Ring (op Vlaams grondgebied) wordt gedeeld door de drie regio's, wat een inbreuk vormt op het territorialiteitsbeginsel en dus op de integriteit van het Vlaamse Gewest (*).

commentaar: het gedeeld beheer komt in de praktijk neer op samenwerkingsakkoorden, die één van de wezenskenmerken zijn van een confederaal bestel, waar de Gravensteengroep n.b. voorstander van is.

21) De oprichting van een 'grootstedelijke gemeenschap', waartoe ook gemeenten kunnen toetreden, tast het territorialiteitsbeginsel verder aan (*).

commentaar: zie opmerking bij punt (21). Overigens bestaan er zelfs tussen landen metropolitane samenwerkingsverbanden tussen landen. Tast de metropolitane gemeenschap Lille-Kortrijk de soevereiniteit van België aan?

22) Zonder enige garantie op controle en zonder enige voorwaarde betreffende een fusie van de 19 gemeenten wordt aan het Brusselse gewest 461 miljoen EUR per jaar toegeschoven. Uit de verwijzing naar de vergoeding voor de 'pendelaars' volgt dat Vlaanderen het grootste deel zal moeten bijdragen (*).

commentaar: de Gravensteengroep is dus tegen financiële steun aan de "hoofdstad" van "Vlaanderen"?

23) Voor onze inschatting van de voorgestelde federalekieskring ("een vrij irrelevant experiment") (*)
24) en het provocante voorstel het minderhedenverdraggoed te keuren (*) verwijzen we naar de volledige tekst op dewebstek van de Gravensteengroep

commentaar: cf. commentaar bij 18-19.

In werkelijkheid verkrijgen de Franstalige partijen weinig tot niets indien de nota Di Rupo doorgevoerd wordt. Infra een greep uit mogelijke échte compensaties:

- enkel een oplossing voor de Kamer, waarbij het bijna-akkoord van 2005 een minimum is
- een ratificatie van het Minderhedenverdrag
- het verbod op tweetalige lijsten in Brussel voor de regionale verkiezingen wordt opgeheven
- er komt een federale kieskring voor 1/3de van de federale volksvertegenwoordigers
- alle verkiezingen dienen samen te vallen
- de uitbreiding van het faciliteitenregime in heel Halle-Vilvoorde, of zelfs in heel Vlaams-Brabant
- de oprichting van een Brusselse metropolitane gemeenschap, waartoe heel BHV en Waals-Brabant zullen behoren; het bestuur van deze gemeenschap zal samengesteld zijn uit 60% Franstaligen en 40% Nederlandstaligen en zal alle materies die persoongebonden zijn, omvatten
- de beide taalgemeenschappen kunnen er slechts decreten stemmen met een 2/3de meerderheid binnen iedere taalgroep
- de provincies Waals- en Vlaams Brabant alsook het Brussels gewest worden samengevoegd tot een volwaardig gewest
- de vertegenwoordiging van de gewestelijke instanties wordt aangepast aan de sociologische realiteit
- een toepassing van het algemeen stemrecht in het Brussels gewest
- de tweetaligheid der ambtenaren wordt geschrapt en vervangen door een tweetaligheid der diensten voor 66% van de openbare diensten
- het gewest wordt jaarlijks voor een bedrag van 600 miljoen euro gefinancierd door een op te richten Metropolitaan Fonds
- de huidige faciliteitengemeenten worden bij het Brussels gewest gevoegd
- in alle andere gemeenten van de voormalige provincie Brabant worden volksraadplegingen gehouden over het taalregime en de wens om zich aan te sluiten bij het Brussels gewest
- de burgemeestersbenoeming in de voormalige faciliteitengemeenten verschuift naar het Brussels gewest of naar de federale regering
- in alle gemeenten waren meer dan 30% Franstaligen wonen, komt er een blijvend inschrijvingsrecht in Brussel
- in de overige gemeenten komt er een inschrijvingsrecht in het kieskanton Leuven. De inwoners die thans kiesgerechtigd zijn behouden evenwel hun inschrijvingsrecht
- conform de evolutie van de staatsstructuur wordt de hoofdstad van de Vlaamse gemeenschap in Antwerpen gevestigd (de hoofdstad van de Franse gemeenschap is ook niet Antwerpen).
- de Franse gemeenschap wordt vervangen door de federatie Wallonië-Brussel
- het staat de Brusselse metropolitane gemeenschap vrij om tot deze federatie toe te treden

(1) Voor zoveel Vlaamse heroïek kregen de Gravensteners felicitaties van het Vlaams Belang, dat enkel nog wat verschillen in strategie ontwaarde tussen de Gravensteengroep en zichzelf...

We citeren:

27.08.2011 16.24u - De links georiënteerde Gravensteengroep maakte deze week zijn achtste manifest wereldkundig. Hierin werd vernietigende kritiek op de BHV-voorstellen (zoals vervat in de nota Di Rupo) geuit.

De groep, bestaande uit zowel progressieve kunstenaars als intellectuelen, ontstond in 2008 met als uitdrukkelijke bedoeling duidelijk te maken dat het Vlaamse autonomiestreven niet per definitie rechts en conservatief is en dat er dus ook linkse flaminganten zijn.

Links of rechts, hun bikkelharde conclusie lijkt verrassend veel op de onze. De remedies voor de splitsing zijn volgens de ondertekenaars veel erger dan de kwaal. Dus, oordeelt de groep dat de huidige situatie "mateloos veel gunstiger voor Vlaanderen is dan het voorstel-Di Rupo. De Vlaamse partijen kunnen de onderhandelingen beter afbreken en wachten tot de Franstaligen iets nodig hebben voor Brussel of Wallonië", stelt het manifest.

Felicitaties

Ondanks onze overeenkomsten zijn er dus duidelijk nog heel wat verschillen wat betreft strategie en visie. Het Vlaams Belang is namelijk helemaal niet van plan om af te wachten en zo het Belgische status-quo nog maar is te behouden. We wachten al 181 jaar. Het geduld is op.

Anderzijds is het gegeven dat een intellectuele bovenlaag zich net als ons belangeloos inzet voor de Vlaamse zaak een goed teken. Het verdient dan ook onze oprechte waardering en respect. Het Vlaams Belang wenst de Gravensteengroep dan ook te feliciteren en moedigt hen aan om het gros van links Vlaanderen aan te tonen dat de strijd om ontvoogding tevens, en nu meer dan ooit, een sociale strijd is. Ga dat maar vragen in de Vlaamse Rand...

MOLENBEEK BIJ MAROKKO?

2011-09-09T21:53:00.000+02:00

Je hoort het vaak als argument van Vlaams-nationalisten: de taalgrenzen zijn onveranderlijk. Als de Franstalige partijen ze willen veranderen, is dat een ongegronde eis. Gemeenten mogen immers niet zomaar zelf beslissen over het gewest waar ze bijhoren ) ook al is de meerderheid Franstalig - want dan kan men evengoed eisen dat Molenbeek bij Marokko aansluit of Franse grensdorpen bij Duitsland.

Maar is deze argumentatie wel geloofwaardig?

Allereerst: de taalgrens is zelf het resultaat van een politiek compromis (1962-1963). Ze was bedoeld als de vastlegging van de grens tussen de vier taalgebieden. Ze was zeker niet bedoeld als grens tussen deelstaten (het begin van het federalisme dateert van 1970), nog minder als een staatsgrens. Bij de vastlegging ervan werd geen rekening gehouden met de wil van de plaatselijke bevolking.

Natuurlijk is de taalgrens - die in de feiten al 2000 jaar bestaat - niet onveranderlijk. Geen enkele grens trouwens. Het is overigens vreemd dat uitgerekend separatisten die nieuwe grenzen willen trekken, dit argument gebruiken. Hun notie van "zelfbeschikkingsrecht" is ook selectief. Ga maar na: "volkeren" hebben zelfbeschikkingsrecht, steden - zogezegd - niet. Brussel zou, volgens die logica, geen zelfbeschikkingsrecht hebben, ook al is het een gewest. Als men de "volkeren"-logica aanneemt, in de praktijk bedoelt men taalgroepen, dan moet men ook accepteren dat de Franstalige Belgen beschikken over zelfbeschikkingsrecht. Welnu, die zijn in de meerderheid, minstens in het Brussels gewest en in de faciliteitengemeenten.

Of nog: of men past het zelfbeschikkingsrecht toe per gewest, en dan verliest het Vlaams gewest het Brussels gewest (en grote delen van BHV dat een ambigüe status heeft). Of men past het zelfbeschikkingsrecht toe per "volk", en in onderhavig geval verliest het Vlaams gewest hetzelfde. Of men past het zelfbeschikkingsrecht toe per gemeenschap, wat in de praktijk zou neerkomen op een neokoloniale co-voogdij over Brussel...

Maar men kan niet eenzijdig een gewestelijk zelfbeschikkingsrecht toepassen op één entiteit die men aan een entiteit met hetzelfde statuut weigert. Dat is ook het hypocriete aan het Vlaams-nationalistische discours: het eigen territorium moet onvervreemdbaar zijn, maar over andere territoria (het Brussels gewest of de "ontstolen" 'Vlaamse' gemeenten), moet men totale of tenminste gedeelde voogdij kunnen uitoefenen.

Overigens, waarom zouden arrondissementen en gemeenten niet over zelfbeschikkingsrecht beschikken? Men hoort voortdurend zeggen: als deze of gene gemeente door bv. een plebisciet van Brussel deel wil uitmaken kan dat niet.

1. Was Brussel niet de veronderstelde hoofdstad van het zogenaamde "Vlaanderen"?

2. Voorbeelden van Franse gemeenten die "ook niet" "zomaar" kunnen aansluiten bij Duitsland, zelfs als er een meerderheid Duitstaligen woont (cf. de Elzas) zijn niet relevant. Er bestaat hiervoor tussen Duitsland en Frankrijk niet de minste legale basis. In België bestaat die wél. Lees de Grondwet er maar op na:

Art. 4

België omvat vier taalgebieden : het Nederlandse taalgebied, het Franse taalgebied, het tweetalige gebied Brussel-Hoofdstad en het Duitse taalgebied.

Elke gemeente van het Rijk maakt deel uit van een van deze taalgebieden.

De grenzen van de vier taalgebieden kunnen niet worden gewijzigd of gecorrigeerd dan bij een wet, aangenomen met de meerderheid van de stemmen in elke taalgroep van elke Kamer, op voorwaarde dat de meerderheid van de leden van elke taalgroep aanwezig is en voor zover het totaal van de ja-stemmen in beide taalgroepen twee derden van de uitgebrachte stemmen bereikt.

Uit het laatste lid, eerste deel van art. 4 van de Grondwet volgt dat gemeenten - na een stemming in de Kamers - weldegelijk van taalgebied (en dus van gewest) kunnen wisselen.

Het is derhalve volkomen onzinnig om van een onvervreemdbare taalgrens te spreken. Meteen ook de reden waarom Linkebeek een deel van Brussel kan zijn, maar Molenbeek niet van Marokko.

BHV: COMPENSATIES RUIMSCHOOTS ONVOLDOENDE

2011-09-09T04:14:00.003+02:00

BHV is een perfect legale kieskring, om redenen die we in een uitgebreide analyse uit de doeken hebben gedaan. Nochtans wordt er al jaren over de splitsing onderhandeld en stappen de Franstalige partijen - of minstens de PS, de CDH en Ecolo - gewillig mee in het verhaal van een splitsing. De laatste dagen kwamen de "onderhandelingen" in een stroomversnelling terecht. De

voorgestelde compensaties voor de splitsing zijn echter lachwekkender dan ooit tevoren.

1. De Franstalige partijen zouden een systeem naar voren hebben geschoven waarbij een 'veronderstelde burgemeester' door de gemeenteraden van de faciliteitengemeenten zou worden aangeduid. Die piste zou na een tijdje verlaten zijn.

Het voorstel met de 'veronderstelde burgemeesters' hield in dat de Vlaamse regering zich, na de aanduiding door de gemeenten, over de benoeming zou kunnen uitspreken. Indien zij de aanduiding weigert, is het aan de de Raad van State. Zolang die procedure loopt, zou de 'veronderstelde burgemeester' blijven zetelen. Dit systeem is niet alleen absurd, maar betekent een achteruitgang tegenover de nota-Di Rupo. Daarin stond nog dat bij betwisting de burgemeesters door het tweetalige Grondwettelijk Hof zouden benoemd worden.

Van een benoeming door de Brusselse regering, door de Franse gemeenschapsraad, laat staan door de federale regering (d.m.v. een herfederalisering van de gemeente- en provinciewet) zijn we al een héél eind verwijderd. En wat met de rechtstreekse democratie?

2. Verder zou er een voorstel zijn om de partijen zelf 15 kamerleden te laten aanduiden. Op die manier zouden de Franstalige partijen bijvoorbeeld politici uit de Rand toch in het parlement krijgen. Idem voor de Nederlandstalige in Brussel. Partijen (die nota bene niet door de Grondwet erkend worden!) die zelf vijftien kamerleden aanduiden: een grotere triomf van de particratie is nauwelijks denkbaar. En dat allemaal om toch geen nationale kieskring te moeten invoeren.

3. De Franstalige partijen zouden ook pleiten voor een senaat met evenveel Nederlands- als Franstaligen. Een paritaire Senaat dus. Een wel erg slecht idee, omdat een bipolair orgaan de politieke spanningen tussen de gemeenschappen per definitie opdrijft. Als die dan nog onrechtstreeks verkozen wordt - door de gemeenschappen - zitten we meteen terug in het tijdperk van de "dubbele petjes" of, erger nog, in het Ancien Régime.

Afvoeren die handel.

BHV DRAAIT OM EEN LEUGEN

2011-09-07T23:03:00.000+02:00

Sedert meer dan een jaar wordt ons door de media wijs gemaakt dat een oplossing voor het “probleem” van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde (BHV) absoluut noodzakelijk is opdat België blijft verder bestaan (zie o.a. editoriaal Guy Tegenbos in De Standaard van 10-11 april 2010; deze redenering werd herhaald door Jan Segers in Het Laatste Nieuws van 16 augustus 2011). Deze chantage is echter totale onzin en alleen maar bedoeld als een krampachtige poging om het Vlaams-nationalisme van de ondergang te redden.

BHV: EEN OUD VERHAAL

België is ingedeeld in drie gewesten en drie gemeenschappen. De kieskring (tevens het gerechtelijk arrondissement) Brussel-Halle-Vilvoorde of afgekort “BHV” ligt overlappend in twee gewesten en twee gemeenschappen: het “Vlaams” gewest (Halle-Vilvoorde) en het Brussels gewest (Brussel) alsook de “Vlaamse” en “Franse” gemeenschap. BHV is dan ook een tweetalige kieskring.

Deze kieskring bestaat sinds 1894. Het is interessant om vast te stellen dat de kieskring dus al bestond vóór de vastlegging van de taalgrens in 1963, ja zelfs vóór 1900.

Zodus is er reeds sedert minstens drie generaties een inwijking van Franstalige Belgen in de 35 gemeenten van Halle-Vilvoorde. Ze kunnen dus in geen enkel geval als “immigranten” beschouwd worden, maar vormen een nationale minderheid.

ER BESTAAT GEEN PROBLEEM BHV

Al vanaf de vastlegging van de taalgrens in 1962-63 vragen de Vlaams-nationalisten de splitsing van het tweetalige arrondissement BHV. Net zoals ze de splitsing van Brabant vroegen en verkregen (in 1995).
Het is dus niet zo dat de hele hetze plots begon sinds het BHV-arrest van het Arbitragehof, thans Grondwettelijk hof. Het arrest 73/2003 van 26 mei 2003 is slechts een alibi voor de taalracistische eisen van de Vlaams-nationalisten. Deze laatste maken misbruik van een ingewikkelde materie en een a fortiori ingewikkeld arrest om op simplistische en leugenachtige wijze hun separatisme door te duwen.

Want, inderdaad noch volgens de Grondwet, noch volgens eender welke andere Belgische wet moet BHV gesplitst worden of moeten taalgrenzen samenvallen met grenzen van kieskringen.

Het toenmalige Arbitragehof (thans Grondwettelijk Hof) oordeelde overigens al in 1994 dat de kieskring BHV perfect grondwettelijk is (Arrest 90/94).Het kiesarrondissement BHV bestaat enkel voor federale en Europese verkiezingen. Het is volkomen absurd dat op nationaal, laat staan op Europees niveau regionale grenzen een rol spelen. Indien men BHV omwille van die motieven wil splitsen – wat hoegenaamd niet de visie van het Arbitragehof was, die het had over een ongelijke behandeling tussen inwoners van éénzelfde provincie – en dus niet gewest – voor de verkiezing van de Kamer (zie lager) – moet men, omgekeerd, voor de regionale (en communautaire) verkiezingen een Brabantse en federale kieskring invoeren.

Volgens art. 42 van de Belgische Grondwet vertegenwoordigen de leden van beide Kamers bovendien de hele Natie en niet enkel diegenen die hen verkozen hebben. Daaruit volgt rechtstreeks dat kieskringen nooit de bedoeling kunnen hebben om via etnische lijnen slechts een bepaald deel van de natie te laten vertegenwoordigen.

Vlaams-nationalisten willen BHV splitsen omdat het de enige plaats in België is waar taalgrenzen nog niet congrueren met deelstaatsgrenzen. Een splitsing maakt het dus makkelijker om de grenzen van hun onafhankelijk droomrepubliekje « Vlaanderen » te kunnen vastleggen.

In een artikel van het dagblad Le Soir van 11 augustus 2011, meende Vincent Laborderie, politicoloog aan de UCL, dat de splitsing van het kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde geen enkel gevolg zou hebben op de vastlegging van nieuwe grenzen. Volgens hem is de regel « uti possidetis » slechts van toepassing op de buitengrenzen van staten en op hun interne grenzen. In de praktijk wil dat zeggen : de administratieve grenzen tussen de taalregio’s in België. Deze stellingname wordt echter niet gedeeld door Christian Behrendt, docent internationaal recht aan de universiteit van Luik (zie zijn artikel in Le Soir van 30 april 2008).

We zien trouwens dat in andere staten, die destijds een eenheid waren, zoals Kosovo, de VN wel degelijk rekening gehouden heeft met de binnengrenzen tussen Serviërs en Kosovaren.

De kern van de zaak is dat het "probleem"-BHV niet bestaat!

Sinds de wet van 13 december 2002 bestaan er in België provinciale kieskringen (voordien waren er arrondissementele kieskringen, zoals Mechelen, stad Luik en omstreken, Hoei-Borgworm, enz.). Na de invoering van provinciale kieskringen bleef er nog één uitzondering over: de provincie Vlaams-Brabant werd geen kieskring. Leuven en BHV bleven twee kieskringen voor de Senaat, voor het Europees Parlement en voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers.

Bepaalde Vlaams-nationalisten zagen hierin een discriminatie en stapten naar het arbitragehof om de vernietiging van deze wet te bekomen. Het arbitragehof weigerde echter deze vernietiging. Uit de tekst van het motiverend gedeelte van het arrest 73/2003 van 26 mei 2003 meenden de Vlaams-nationalisten nochtans te kunnen opmaken dat het grondwettelijk hof een splitsing van BHV voorstond. De passages waarop ze zich hiervoor verkeerdelijk beroepen, zijn de volgende:

“B.8.4 : doordat het aantal kandidaten dat wordt verkozen in de kieskringen Brussel-Halle-Vilvoorde en Leuven niet afhangt van de respectieve bevolkingscijfers van die kieskringen, wordt aan de kiezers en de kandidaten van twee van de kieskringen van het Rijk op discriminerende wijze de waarborg ontzegd waarin artikel 63 van de Grondwet voorziet;
B.9.4 : Het Hof oordeelt, verwijzend naar zijn arrest nr. 90/94, dat, hoewel het handhaven van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde, in 1994, bestaanbaar kon worden beoordeeld met de artikelen 10 en 11 van de Grondwet, diezelfde bepalingen die handhaving op dat ogenblik niet vereisten, noch thans vereisen;
B.9.5 : Door de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde te handhaven (terwijl elders provinciale kieskringen werden ingesteld) behandelt de wetgever de kandidaten van de provincie Vlaams-Brabant op een andere wijze dan de kandidaten van de andere provincies;
B.9.6 : de maatregel gaat weliswaar uit van de bekommernis, die reeds in het arrest nr. 90/94 werd vastgesteld, om te zoeken naar een onontbeerlijk evenwicht tussen de belangen van de verschillende gemeenschappen en gewesten binnen de Belgische Staat. De gegevens van dat evenwicht zijn niet onveranderlijk. Het Hof zou evenwel in de plaats van de wetgever oordelen, indien het zou beslissen dat onmiddellijk een einde zou moeten worden gemaakt aan een situatie die tot op heden de goedkeuring van de wetgever had, terwijl het Hof niet alle problemen kan beheersen waaraan de wetgever het hoofd moet bieden om de communautaire vrede te handhaven;
B.9.7. In geval van behoud van provinciale kieskringen voor de verkiezing van de Kamer van volksvertegenwoordigers, kan een nieuwe samenstelling van de kieskringen in de vroegere provincie Brabant gepaard gaan met bijzondere modaliteiten die kunnen afwijken van degene die gelden voor de andere kieskringen, teneinde de gewettigde belangen van de Nederlandstaligen en de Franstaligen in die vroegere provincie te vrijwaren.”

Met andere woorden: volgens het grondwettelijk hof beslist de wetgever soeverein over de indeling van de vroegere provincie Brabant in provinciale kieskringen.

Dit betekent dat ENKEL het Belgische Parlement (ergo de Kamer en de Senaat) terzake bevoegd is. Anders gezegd: noch de Belgische regering, noch het Grondwettelijk Hof, noch de Raad van State en nog veel minder het Vlaams parlement en de Vlaamse regering (of eender welke andere regionale of communautaire assemblée of executieve) zijn bevoegd inzake BHV!

De wetgever kan het bestaan van de kieskring verantwoorden door te wijzen op de uitzonderingssituatie die het bewaren van een communautair evenwicht vergt. De discriminatie waarvan het hof gewag maakt, is op zich niet verboden. De wetgever moet er alleen voor zorgen dat die een redelijke en voldoende uitleg krijgt. Bijgevolg kan de huidige situatie zonder meer gehandhaafd worden vermits de «bijzondere modaliteiten» (arrondissementele kieskringen in Vlaams-Brabant en Brussel) nu al bestaan.

Deze stelling werd bevestigd door grondwetspecialist Marc Verdussen van de UCL. Desnoods zou een wet het huidige standpunt van de wetgever, die het behoud van de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde wenste, kunnen bevestigen en verder motiveren. U ziet dat deze benadering zeer ver staat van de eis tot splitsing van de tweetalige kieskring die de Vlaams-nationalisten al ongeveer 40 jaar stellen. Die eis heeft niets met het arrest van het Arbitragehof te maken.

Het arrest van het Hof gaat enkel over de verkiezingen voor de Kamer van Volksvertegenwooordigers, niet over die van de Senaat, noch over die voor het Europees Parlement en al helemaal niet over het juridisch arrondissement BHV.

Nochtans stonden zowel in de nota Di Rupo (september 2010), de nota De Wever (oktober 2010), de nota Vande Lanotte (januari 2011), de nota Beke (mei 2011) en de nota Di Rupo van juli 2011 de splitsing van het arrondissement BHV voor alle assemblées. In de nota Vande Lanotte et in de tweede nota van Di Rupo, zou de Senaat niet meer via evenredige vertegenwoordiging, maar door de parlementsleden van de deelstaten verkozen worden. Dit is een bijkomende en verregaande toegeving aan de Vlaams-nationalisten.
Het is overigens toch ontzettend ironisch dat de Vlaams-nationalisten als voorwendsel voor de splitsing van BHV de ongelijkheid tussen de (volgens Vlaams-nationalisten irrelevante en achterhaalde!) Belgische provincies inroepen, instellingen die ze in alle andere gevallen volledig voorbijgestreefd noemen, wier bevoegdheden ze willen uithollen en zelfs willen afschaffen. Nog grotesker is het zich beroepen op de gelijkheid tussen de Belgen, terwijl het federalisme – dat door nationalisten gewild is en volgens hen nog uitgediept moet worden – net datzelfde gelijkheidsbeginsel ondergraaft.

Daarbij ‘vergeten’ ze dat Brussel ook niet meer tot een provincie behoort. Is dat dan geen discriminatie? Waarom heeft Brussel trouwens recht op een eigen gewest en andere grote Belgische steden, zoals Antwerpen, Gent, Luik of Charleroi niet?

OMTRENT DE DIEPERLIGGENDE OORZAKEN VAN HET “PROBLEEM” BHV

De oorzaken van deze hele kwestie zijn het nationalisme en het daaruit voortvloeiende taalfederalisme.
Het Vlaams-nationalisme stuurt aan op territoriale eentaligheid en verzet zich dus koppig tegen elke tweetalige instelling of indeling.

Deze taalracistische ideologie kreeg een juridische grondslag in de vastlegging van de taalgrens en vooral in het daaropvolgende taalfederalisme dat door de politici sinds 1970 door geheime onderhandelingen en zonder enig referendum werd ingevoerd.

De creatie van de gewesten in 1980 en de splitsing van de provincie Brabant in 1995 hebben de problematiek alleen maar verergerd. Indien er vandaag nog één provincie Brabant was, zouden er overal provinciale kieskringen zijn, waardoor al deze nutteloze en tijdverspillende discussies hadden kunnen vermeden worden. Vooral de politici Martens, Dehaene (die ironisch genoeg een probleem dat hij zelf mee geschapen heeft, tevergeefs heeft proberen op te lossen), Moureaux en Cools zijn de grote schuldigen. Zij hebben de Belgen met een onwerkbaar federaal systeem opgezadeld.

ALTERNATIEVE WEGEN

Hier gaan we uit van het verkeerde standpunt van de Vlaams-nationalisten dat het bestaan en het behoud van de kieskring BHV een probleem zou zijn, wat echter niet het geval is.

In dat geval zien we voor de Kamer van Volksvertegenwoordigers vier mogelijke oplossingen buiten een splitsing:

A. Het behoud van de huidige situatie waarbij de federale wetgever het bestaan van BHV specifiek gaat rechtvaardigen door te wijzen op de speciale toestand van BHV. Immers, in het gebied van BHV – Brussel en de rand rond Brussel – wonen Franstaligen en Nederlandstaligen op onsplitsbare wijze door elkaar en daar is het dan ook gerechtvaardigd dat alle Belgische partijen samen kunnen opkomen bij de verkiezingen, of ze nu Nederlandstalig of Franstalig zijn.
B. De terugkeer naar de vroegere arrondissementele kieskringen. Dit is de meest eenvoudige en evidente oplossing omdat het “probleem” BHV net door de invoering van de provinciale kieskringen is ontstaan. Als deze laatste opnieuw worden afgeschaft, kan er geen discriminatie meer zijn tussen de inwoners van het Halle en Vilvoorde enerzijds en die van het arrondissement Leuven anderzijds.
C. De creatie van één Brabantse of zelfs nationale kieskring. De vroegere provincie Brabant kan ook door de wetgever als een bijzonder tweetalig geheel worden beschouwd zodat er geen discriminatie meer is tussen Leuvenaars en inwoners van Halle-Vilvoorde. Zij zullen dan samen in eenzelfde kieskring kunnen stemmen en kandideren. Dit is ook de oplossing die de B.U.B. altijd heeft verdedigd. A fortiori geldt dit voor een nationale kieskring. Die nationale kieskring moet niet voor de verkiezing van de hele Kamer gelden, maar kan slechts voor een gedeelte ervan ingevoerd worden.
D. De uitbreiding van Brussel (en de Franse gemeenschap) tot bepaalde, overwegend Franstalige randgemeenten. Dit is een eis van de MR en het FDF voor het geval BHV gesplitst zou worden (wat ze echter niet wensen). Volgens de B.U.B. is die oplossing niet noodzakelijk als men de eenheid van de provincie Brabant herstelt.

BRUSSEL: DE GEÜSURPEERDE HOOFDSTAD VAN "VLAANDEREN"

Overigens is Brussel helemaal niet de hoofdstad van het zogenaamde “Vlaanderen”. Op 17 november 1983 sprak de Raad van State zich als volgt uit over een decreet van de Vlaamse Raad “betreffende de keuze van Brussel tot hoofdstad van de Vlaamse gemeenschap”:

1) gemeenschappen beschikken niet over het recht om een hoofdstad te kiezen op de manier waarop het decreet dat doet;
2) het decreet maakt een onderscheid tussen de ‘hoofdstad’ – die symbolisch en politiek van aard is – en de keuze van de vestiging van de instelling van de Vlaamse gemeenschap. De RvS is echter van oordeel dat de Vlaamse gemeenschap een hoofdstad wenst waar ook zijn instellingen gevestigd zijn. Nochtans beschouwen de Vlaamse gemeenschap en het gewest Brussel als hun hoofdstad en hebben ze hun instellingen door een decreet (d.d. 6 maart 1984) op een ongrondwettige wijze in Brussel gevestigd. De Vlaams-nationalisten weten dit en verzetten zich daarom met hand en tand tegen de uitbreiding van hun eigen “hoofdstad”.
In elk geval moet men zich tegen een splitsing van BHV verzetten, zowel wat de kieskring betreft (Kamer, Senaat, Europa) als het gerechtelijk arrondissement aangezien deze maatregel het taalnationalisme zou bevorderen en België nog meer zou verzwakken om de reden eerder werd uitgelegd.

DE LEUGEN VAN DE ONMOGELIJKE VERKIEZINGEN

De Vlaams-nationalisten waarschuwen voor het einde van België als BHV niet gesplitst wordt. Dit is totale onzin om verschillende redenen:

1) Waarom zouden Vlaams-nationalisten – die per definitie het einde van België willen – plots bekommerd zijn om het voortbestaan van België? Dit alles doet denken aan de verklaringen m.b.t. de staatshervorming: “als er geen staatshervorming komt, wordt België gesplitst”. Maar die staatshervormingen zijn er net op gericht om de Belgische staat te doen verdwijnen – zo ook de splitsing van BHV. Moeten we dus België splitsen om een … splitsing van België te voorkomen?
2) Zoals verscheidene constitutionalisten beamen, kunnen er altijd verkiezingen georganiseerd worden;
3) Het Arbitragehof heeft de kieswetgeving niet vernietigd;
4) Het grondwettelijk hof kan de provinciale kieskringen en de kieswetgeving in principe niet meer vernietigen omdat de vernietigingsprocedure verjaard is. Volgens artikel 3 van de bijzondere wet van 6 januari 1989 op het arbitragehof, thans grondwettelijk hof, dient een verzoek tot vernietiging van een wet of decreet binnen de 6 maanden na de bekendmaking ervan te worden ingesteld. Dit is nu uiteraard niet meer mogelijk aangezien de wet van 2002 dateert.
Toen heeft men wel op tijd de vernietiging gevraagd, maar het hof heeft die geweigerd wat de provinciale kieskringen betreft. Het enige wat nu nog kan gebeuren is dat individuele burgers (bijv. kandidaten) voor een gewone rechtbank de ongrondwettelijkheid van BHV inroepen. De rechtbank kan dan eventueel een prejudiciële vraag aan het grondwettelijk hof stellen. Als het grondwettelijk hof dan meent dat het voortbestaan van BHV wel degelijk ongrondwettelijk is, is de rechter door deze uitspraak gebonden, maar die uitspraak geldt dan alleen voor het geschil in kwestie en schaft het kiesarrondissement niet af. Hoogstens kan de rechter dan een dwangsom ten koste van de Belgische staat en/of schadevergoeding toekennen. De rechter kan dit ook zonder een vraag aan het grondwettelijk hof te stellen als hij vindt dat het hof die vraag reeds beantwoord heeft. Het resultaat is dat de verkiezingen nog altijd rechtsgeldig kunnen doorgang vinden. Hoogstens zullen ze de staat duurder kosten wegens de dwangsommen en/of de schadevergoeding.
Dat gezegd zijnde, kan het grondwettelijk hof nog overgaan tot vernietiging van de wet van 2002 overeenkomstig artikel 4 van de wet op het grondwettelijk hof op twee voorwaarden: 1) in het kader van een gestelde prejudiciële vraag oordeelde hij dat de wet ongrondwettelijk is en 2) één van de zes regeringen vraagt daarop de vernietiging van de wet. Maar gelet op de termijnen kan dit nooit vóór een verkiezing gebeuren en zelfs als het dan gebeurt, is het probleem sowieso opgelost omdat er dan terug arrondissementele kieskringen zijn.

Anderzijds kan het grondwettelijk hof niet de regelmatigheid van de verkiezingen a posteriori nagaan. Dat is de taak van het nieuwe verkozen parlement. Het hof verklaart zich steevast onbevoegd terzake zoals op 13 oktober 2009 nog door een arrest inzake de B.U.B. (152/2009) werd bevestigd.. Momenteel is deze zaak hangende voor het hof van de rechten van de mens in Straatsburg, maar hier gaat het om de kwestie van de controle op de verkiezingsresultaten alsook het ontbreken van een onafhankelijk controleorgaan terzake en natuurlijk niet over de kwestie BHV. (zie ook arrest Grosaru t. Roemenië dd. 2 maart 2010; nr. 78039/01, dat het bestaan van een onafhankelijk controleorgaan voor de verkiezingen oplegt).

In elk geval blijft België verder bestaan, zelfs zonder een oplossing voor BHV. In werkelijkheid proberen de Vlaams-nationalisten de Belgen alleen maar angst aan te jagen om nog snel een aantal splitsingen tegen de wil van de meerderheid van de Belgische bevolking door te voeren. BHV is dus een Vlaams-nationale valstrik waarin de Belgen zeker niet mogen trappen. Een politiek van “appeasement”, van steeds meer toegevingen aan de taalnationalisten “om erger te voorkomen”, leidt immers onvermijdelijk tot de verdere afbraak van het Rijk. De Vlaams-nationalisten zullen immers nooit rusten alvorens België vernietigd is. Angst om de chaos is ongegrond. Het huidige taalfederalisme is immers de chaos en een crisis kan enkel een louterend effect hebben.

Op 6 juli 2010 legden 150 volksvertegenwoordigers en 40 direct verkozen Senatoren de eed af voor het parlement. Zodoende hebben de Vlaams-nationalistische verkozenen op impliciete wijze de federale verkiezingen van 13 juni 2010 goedgekeurd, hoewel ze tevoren zonder ophouden stelden dat die tegenstrijdig waren met de Grondwet. Begrijpe wie kan !

Inderdaad werden zowel in de Kamer als in de Senaat de verkiezingen geldig verklaard. Op 147 aanwezigen keurden in de Kamer 107 volksvertegenwoordigers de verkiezingen goed, tegenover 13 “nee”-stemmen en 27 onthoudingen, (zie Parl. Handelingen, Kamer, CRIV 53 PLEN 001, p. 18-19) . In de Senaat verklaarde Jurgen Ceder (VB): “Sensu stricto heeft het arrest van het Grondwettelijk Hof geen betrekking op de Senaat”, (zie Handelingen Senaat, openingsvergadering, 6 juli 2011, p. 11).

Bijgevolg is de tweetalige en zo fel bekritiseerde kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde « gebetonneerd » en voor de toekomst rechtsgeldig verklaard. Want inderdaad, hoe kan men enerzijds stellen dat een kieskring ongrondwettelijk zou zijn, terwijl men anderzijds weigert om de verkiezingen die in deze kieskring plaatsvonden nietig te verklaren?

IS BELGIE IN GEVAAR ALS ER GEEN “OPLOSSING” KOMT VOOR BHV?

“De Franstaligen moeten nu maar een oplossing zoeken en ervoor betalen. Als er geen regeling gevonden wordt en er in 2011 geen federale verkiezingen kunnen worden gehouden, is dat het probleem van de Franstaligen. De Vlaamse staat is dan vanzelf geboren”.
(De Tijd, 29 november 2006), een uitspraak van niemand minder dan een zekere Koninklijk bemiddelaar Johan Vande Lanotte.

In D.S. (d.d. 10 april 2010) voorspelde ook journalist en Vlaams-nationalist Guy Tegenbos nochtans het einde van België als toenmalig bemiddelaar Dehaene geen oplossing vond voor het "probleem". Dat is natuurlijk onzin. Als men al geen kieskring kan splitsen, hoe kan men dan een land splitsen? België zou alleen door een beslissing van de grondwetgever kunnen gesplitst worden, maar dan moet ook een meerderheid van de Franstalige federale parlementsleden het hiermee eens is, wat vandaag uitgesloten is. Bovendien bestaat er een bovengrondwettelijk revolutionair decreet van 1830 dat stelt dat België een onafhankelijke staat is, wat a fortiori inhoudt dat het land moet blijven verder bestaan.

Alleen een nieuwe revolutionaire daad kan hieraan een einde stellen. Het is echter zeer de vraag of 1) de politici, die al niet erg geliefd meer zijn bij de Belgische bevolking, een anti-Belgische revolutie kunnen organiseren en 2) de bevolking dit nog gaat accepteren. De creatie van een nieuw unitair en tweetalig België lijkt daarentegen 100 maal plausibeler.

Daarentegen zou een “oplossing” voor BHV België nog wel veel schade kunnen berokkenen. Dehaene, die in april 2008 niet geslaagd was in zijn opdracht, heeft inderdaad geprobeerd de splitsing aan een hele reeks nieuwe bevoegdheidsoverdrachten te koppelen – met name de zgn. Octopusakkoorden uit 2008 (splitsing sociale economie, wegcode, huur- en pachtwet, ikea-wetgeving, delen van telecommunicatie etc.) – die de Belgische federale staat nog verder gaan verzwakken en tot een leeg omhulsel gaan herleiden in het voordeel van de gewesten en de gemeenschappen en dus de anti-Belgische nationalisten.

De nota Di Rupo voorziet in een overdracht van 17 miljard euro, hetgeen 34 (!) keer meer is dan het totaal aan bevoegdheden dat Dehaene voorstelde om over te dragen...

Bovendien zijn de “compensaties”, die in de nota Di Rupo staan uitermate zwak:

1) de herfinanciering van Brussel voor een bedrag van 460 milliard euro per jaar;
2) de creatie van een Brussels Metropolitan Region rondom Brussel;
3) de creatie van een electoral kanton van Sint-Genesius-Rode, hetgeen impliceert dat het recht om in Brussel te stemmen slechts behouden zou worden in in 6 van de 35 gemeenten van Halle-Vilvoorde;
4) de schrapping van de beruchte omzendbrief-Peeters; de Franstalige inwoners van de zes faciliteitengemeenten zouden dus verplicht worden om aan de overheid om de zes jaar te vragen welk taalregime ze verkiezen; (het taalracisme blijft dus bestaan, enkel wat meer gespreid in de tijd)
5) Een herziening van de benoemingsprocedure van de burgemeesters in de Rand; (door het Grondwettelijk Hof of door een tweetalige RvS, niet door de federale regering)
6) een schrapping van het verbod op tweetalige lijsten in Brussel voor de regionale verkiezingen; (het is een schande dat deze apartheid al ooit ingevoerd werd)
7) de goedkeuring van het Kaderverdrag voor de bescherming van de minderheden;
8 ) een federale kieskring voor nauwelijks tien volksvertegenwoordigers.

Maar laten we in herinnering brengen dat, onder druk van CD&V, de punten 5 t.e.m. 7 ten minste tijdelijk van de onderhandelingstafel verdwenen zijn. De uitbreiding van Brussel, eertijds door alle Franstalige partijen geëeist, zou overigens volkomen onbespreekbaar zijn voor de Vlaams-nationalisten.

Inderdaad, de onderhandelaars van de Franstalige partijen hebben hun gemeenschappelijk engagement van 29 maart 2007 volgens hetwelk

« het in vraag stellen van het arrondissement Brussel-Halle-Vilvorde slechts overwogen kan worden, op voorwaarde dat de grenzen van het Brussels hoofdstedelijk gewest uitgebreid worden en dat er gelijkwaardige garanties verkregen worden voor het belang dat het arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde heeft voor de andere Franstaligen in de Rand».

HOE DAN OOK EEN STAATSHERVORMING = HET ERGSTE DAT ER KAN GEBEUREN IN DEZE BHV-KWESTIE

OMTRENT DE EENZIJDIGE SPLITSING

In theorie kan BHV eenzijdig gesplitst worden door de "Vlaamse" partijen", in de praktijk niet. Het federale stelsel dat door Vlaams-nationalisten gewild is, voorziet niet alleen in belangenconflicten, maar ook in een zogenaamde alarmbelprocedure. Dat houdt in dat ¾ van de Kamerleden van één taalgroep (i.c. de Franstalige) een wetsontwerp of -voorstel kunnen tegenhouden als dat hun belangen kan schaden; zo belandt het dossier opnieuw op de tafel van de regering en dit voor 90 dagen. Bovendien moet die splitsing van BHV door de regering, dus ook de Franstalige partijen, uitgevaardigd worden. Deze laatste gaan dat nooit willen zodat de gestemde wet niet uitgevoerd kan worden.

Hierbij dient opgemerkt te worden dat we hier stoten op één van de vele gebreken van het federale systeem. Hoe kan het dat de splitsing van een tweetalige kieskring ontsnapt aan de speciale stemmingsmodaliteiten van alinea 3 van artikel 4 van de grondwet die voorschrijft dat de grenzen van de vier taalgebieden niet kunnen gewijzigd of gecorrigeerd worden dan bij een wet die met een tweederde meerderheid alsook met een meerderheid van de stemmen in elke taalgroep wordt goedgekeurd? Deze bepaling wordt ook op andere politiek-communautaire stemmingen, zoals de wijziging van de bijzondere wetten en de daarin vervatte bevoegdheidsverdelingen tussen de federale staat en de gewesten en gemeenschappen toegepast, zodat het zeer vreemd is dat dit in dit geval niet zo is.

JURIDISCH ARRONDISSEMENT: UITHOLLEN RECHTEN MINDERHEDEN

Het “probleem” BHV heeft ook te maken met de toekomst van het tweetalig gerechtelijk arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde, al wordt hier minder over gesproken. Dit arrondissement laat met name aan de Franstaligen in de Rand toe om hun rechtszaken te laten behandekµlen door een Franstalige Brusselse rechtbank of zelfs in het Frans voor de vrederechter van hun kanton. De splitsing van het gerechtelijk arrondissement zal in principe deze mogelijkheid tenietdoen, hetgeen geen vooruitgang is wat de bijstand van de staat aan de burger betreft, wel integendeel. De staat (sensu lato) moet ten dienste van de bevolking moet staan en niet omgekeerd. Wat meer is, de splitsing van het gerechtelijk arrondissement BHV zal Brussel nog meer afsnijden van de rest van Brabant, wat volkomen onaanvaardbaar is. Deze administratieve ingreep heeft overigens geen enkele zin daar Brussel zich zowel sociologisch als economisch (en in feite ook juridisch) reeds ver buiten de 19 gemeenten uitstrekt.

DE SPLITSING ZAL DE « VERFRANSING» VAN DE BRUSSELSE RAND NIET TEGENGAAN!

De Vlaams-nationalisten zijn geobsedeerd door het gevaar van de “verfransing” van Noord-België. Terwijl de universiteiten meer en meer Engelstalige lessen aanbieden en het aantal immigranten verhoogt, zijn de flaminganten dus nog àltijd bezig met de beruchte Franstalige “olievlek”. Voorwaar, een nachtmerrie voor de Vlaamse Beweging – of wat er van overblijft.

Er zijn overigens geen cijfers die de bewering staven dat het merendeel van de Franstaligen die zich in Nederlandstalig België vestigen Nederlandsonkundig zouden zijn. Evenmin bestaan er cijfers die bewijzen dat deze mensen de taal niet wensen te leren of ze niet gebruiken. Het tegendeel lijkt waar te zijn: een aantal “extremistische” gevallen daargelaten (in zoverre de radicalen naar het noorden emigreren natuurlijk) beheersen steeds meer Franstaligen het Nederlands. Overigens, waar wordt bewezen dat de Nederlandstaligen die zich in het Waals gewest vestigen allemààl het Frans machtig zijn? Zeker, “men” zegt dit. Maar “men” zegt hier zoveel.

Onder het mom van het indijken van de zogenaamde “verfransing” schuilt hier echter ook een etnisch-racistisch programma achter. De Vlaams-nationalisten willen immers de zgn. “Vlaamse” bodem zuiver houden van alle (in de regel anderstalige) allochtone – lees: moslim- – invloeden. Geen wonder dat het VB dan ook de grootste pleitbezorger is van de splitsing van BHV. Eén en ander doet denken aan de beruchte “Vlaamse Wooncode” die een kennis van het Nederlands vereist alvorens men een woning kan kopen en waardoor ook allochtonen geviseerd worden. Bovendien is de stelling dat een splitsing van BHV de islamisering gaat indijken natuurlijk volksverlakkerij. Wat er wel mee bereikt wordt, is dat de Vlaams- en Waals-nationale extremisten weer een speeltuin vinden om de 11 miljoen Belgen met hun nationalistische onzin de terroriseren.

Overigens, in een reactie op het achtste manifest van de Vlaams-nationalistische Gravensteengroep, verklaarde zelfs CD&V – een partij die nochtans een vurig voorstander is van de splitsing van BHV – “dat het van enige wereldvreemdheid getuigt om te denken dat door om het even welke splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde aan (de) verfransing een halt zal toegeroepen worden” (Reactie op Gravensteengroep BHV, Ceder, Studiedienst CD&V, d.d. 30.08.11, hier klikken om document te laden).

Wat er ook van zij, we zien niet in hoe een splitsing van BHV ook maar iets zal veranderen aan de feiten, daar de – vaak tweetalige – Franstaligen nog steeds voor Franstalige (UF) of tweetalige (B.U.B., PVDA) partijen kunnen stemmen. Wat meer is, de splitsing zou een verzwakking inhouden van de “bescherming” van de Brusselse Nederlandstaligen en zal wellicht een Nederlandstalige zetel in het federale parlement kosten… Bijgevolg zou de splitsing van BHV een pyrrhusoverwinning zijn voor de Vlaams-nationalisten…

BESLUIT

Het taalfederalisme rijdt zich vast in zijn eigen contradicties. Het is toch ongelooflijk ironisch dat de Vlaams-nationalisten zich op de gelijkheid der Belgen (art. 10 van de grondwet) beroepen om de splitsing van BHV te vragen terwijl net het door hen gewilde taalfederalisme de grootste aanfluiting is van die gelijkheid !

Hoedanook, de discussie rond de tweetalige kieskring BHV is een door Vlaams-nationalisten opgeblazen non-probleem dat een product is van het door Vlaams- en Waals-nationalisten gewilde taalfederalisme. Deze laatste spelen met de toekomst van België om hun nationalistische honger te stillen. Ze hebben geen enkel positief en constructief project voor ons land en onze kinderen. Al wat deze minderheden “met een grote mond” wensen, is het land kapot maken en de Belgen, die geen enkel probleem met elkaar hebben, van elkaar scheiden. Deze anti-humanistische en racistische houding, die op de bloed-en-bodemtheorie is gebaseerd, leidt tot niets anders dan conflicten en zelfs burgeroorlog. Laten we niet vergeten dat we allemaal immigranten zijn, ook de Germanen die hier 2.000 jaar geleden het grondgebied van de Kelten hebben afgenomen.

Deze absurde problematiek is een goede aanleiding om het taalfederalisme als een totale mislukking te beschouwen en bijgevolg af te schaffen ten voordele van een nieuw unitair en tweetalig België.

CONFEDERALISME IN VRAAG EN ANTWOORD

2011-09-07T03:25:00.000+02:00

De evolutie naar een “confederaal België”, wat houdt dat eigenlijk in? Worden we daar met zijn allen beter van? Gaat het om een loutere aanpassing – of vervolmaking – van het systeem dat we vandaag kennen of is er meer aan de hand? Is het nu separatisme of net het tegendeel ervan, een tussen- of een eindstation of nog iets anders? Vijftien vragen, ter overweging aangeboden.

1) Wat betekent “confederalisme” ?

Confederalisme is een unie van twee of meerdere onafhankelijke staten, die zelf – door middel van een internationaal verdrag – beslissen wat ze samen doen.

2) Is er een verschil tussen federalisme en confederalisme ?

Zeer zeker. De twee hebben niets met elkaar te maken. Federalisme (een bondsstaat) betekent dat je één staat hebt met meerdere wetgevers. In België gaat zijn die wetgevende machten het federale Parlement en de parlementen van de gewesten en de gemeenschappen. De gewesten en de gemeenschappen zijn echter onderdelen van de federale staat. Zij oefenen slechts bevoegdheden uit die hen door het federaal Parlement toegekend worden.

In een confederaal systeem (een statenbond) wordt deze logica omgedraaid: de lidstaten van de confederatie delegeren door een internationaal verdrag (zie punt 1) bevoegdheden naar de confederale overheid. In een federatie stemt een democratisch verkozen federaal parlement wetten. In een confederatie ligt de macht bij de lidstaten van de confederatie die akkoorden sluiten. Daardoor vertoont de confederatie een onderhandeld en diplomatiek karakter, in tegenstelling tot de federatie waarbinnen volksvertegenwoordigers verantwoording verantwoording verschuldigd zijn aan de hele natie. Deze tegenstelling tussen diplomatiek overleg en democratische verantwoordelijkheid maken beiden stelsels niet alleen verschillend. Meer nog, ze zijn elkaars tegengestelden. De bewering als zou confederalisme een “doorgedreven vorm van separatisme zijn” is onwaar.

3) Is er een verband tussen confederalisme en separatisme?

Aangezien een confederatie enkel maar tot stand kan komen na een internationaal verdrag tussen twee onafhankelijke landen, veronderstelt dit het bestaan van deze entiteiten. In de Belgische praktijk komt dit op het volgende neer: de Belgische federatie dient eerst ontbonden te worden in twee of meerdere delen, bv. Vlaanderen, Wallonië en Brussel. Vervolgens kunnen die nieuwe en onafhankelijke staten een verdrag afsluiten, waarin ze vastleggen welke bevoegdheden ze op confederaal vlak willen uitoefenen.

Schematisch kan dit als volgt weergegeven worden:

FEDERAAL BELGIË => ONAFHANKELIJK VLAANDEREN, WALLONIË, BRUSSEL => BELGISCHE STATENBOND

Zodoende impliceert confederalisme niet alleen separatisme – want dat is nodig om tot onafhankelijke staten te komen – het is er zelfs een doorgedreven vorm van.

4) Wat is het wezenlijke verschil tussen confederalisme en separatisme?

In wezen is er geen verschil. Een separatist (of een independentist) streeft naar een onafhankelijk Vlaanderen (Wallonië). Een confederalist ook, maar die biedt na de onafhankelijkheid nog een samenwerkingsverdrag aan.

Men kan dus niet voor confederalisme en tegen separatisme (onafhankelijkheid) zijn.

5) Vertoont het confederalisme nog andere kenmerken?

Ja.

(1) In een confederaal model houdt de Belgische staat (en grondwet) op te bestaan. Meer concreet zou in dit scenario België geen staat meer zijn, maar enkel nog een overkoepeling van soevereine lidstaten. Daaruit volgt dat de Belgische nationaliteit ophoudt met bestaan en er enkel nog “Vlamingen” en “Walen” zouden zijn.

(2) In een confederaal model wordt het Belgische parlement niet meer rechtstreeks verkozen, maar duiden de leden van de lidstaten aan wie er in de confederale “Raad” zetelt. Zo’n getrapt kiessysteem raakte overigens sedert de 18de eeuw in onbruik. Confederaties bestonden dan ook vooral in het feodale tijdvak.

(3) De confederatie oefent, in de regel, zeer beperkte bevoegdheden uit.

(4) Elke lidstaat heeft op confederaal vlak een eenzijdig vetorecht, wat uiteraard tot voortdurende chantage kan leiden. Wanneer de rijkere lidstaat het niet eens is met de politiek van de armere lidstaat kan zij ermee dreigen de onderhandelde solidariteit (interpersonele solidariteit zoals we die thans in België kennen houdt op te bestaan, het gaat immers om twee of meer verschillende landen) eenzijdig op te blazen. De confederatie is van nature een instabiel model omwille van de permanente diplomatie die een geïnstitutionaliseerd karakter vertoont.

(5) De lidstaten hebben ten allen tijde een eenzijdig uitstaprecht uit de confederatie, hetgeen voortvloeit uit het feit dat ze onafhankelijk zijn.

6) Zijn er op dit moment confederaties?

Neen.

7) Men zegt dat Zwitserland een confederatie is?

Dit hardnekkig misverstand vloeit voort uit de benaming van Zwitserland – Confoederatio Helvetica, Helvetische Confederatie. Deze benaming is slechts een relikwie uit oudere tijden. Sedert 1848 is Zwitserland een confederatie met 26 kantons, vier officiële talen, meertalige openbare diensten en universiteiten, federale partijen, een bicameralisme, een eengemaakte buitenlandse politiek enz. Wie zegt dat Zwitserland een confederatie is, kan ook zeggen dat Noord-Korea – officieel: de democratische volksrepubliek Korea (DPRK) – een democratie is.

8) Zijn er dan voorbeelden van confederaties?

Sedert het einde van de 18de eeuw zijn er een aantal confederaties geweest. Denken we aan de Verenigde Staten van Amerika, waar de onafhankelijke staten in 1776 een verdrag sloten en zich in 1787 van statenbond tot federatie transformeerden. De Duitse Bond was van 1815 tot 1866 een losse confederatie die alle Duitse vorstendommen (met inbegrip van het huidige Tsjechië, Kroatie en delen van Noord-Italië) omvatte. De Oostenrijks-Duitse oorlog (1866) maakte een einde aan deze structuur. Oostenrijk-Hongarije was na het Ausgleich – verdrag dat om de tien jaar bij goedkeuring van beide lidstaten verlengd moest worden – van 1867-1918 een tweeledige confederatie. Tussen 1958 en 1961 vormden Egypte en Syrië een confederatie (een experiment dat in een oorlog eindigde). Servië-Montenegro vormden van 2003 tot 2006, moment waarop Montenegro zich eenzijdig afscheidde, een confederatie.

9) Men zegt dat België een confederatie “sui generis” kan zijn?

Federalistische systemen verschillen van land tot land, maar hebben altijd één gemeenschappelijk kenmerk – ook in België – het zijn staten waar het federaal parlement de bevoegdheden verdeelt. Confederalistische systemen hebben altijd het gemeenschappelijk kenmerk dat ze uit onafhankelijke staten bestaan. Men kan derhalve nooit een Belgisch confederalisme hebben zonder de Belgische staat als rechtsentiteit op te heffen. Kortom, een confederatie ‘sui generis’ is een onwaarheid.

10) Kan art. 35 van de Grondwet België dan niet omvormen tot een confederatie?

Artikel 35 van de Belgische Grondwet stipuleert: “De federale overheid is slechts bevoegd voor de aangelegenheden die de Grondwet en de wetten, krachtens de Grondwet zelf uitgevaardigd, haar uitdrukkelijk toekennen. De gemeenschappen of de gewesten zijn, ieder wat hem betreft, bevoegd voor de overige aangelegenheden onder de voorwaarden en op de wijze bepaald door de wet. Deze wet moet worden aangenomen met de meerderheid bepaald in artikel 4, laatste lid. (i.e. een wet, aangenomen met de meerderheid van de stemmen in elke taalgroep van elke Kamer, op voorwaarde dat de meerderheid van de leden van elke taalgroep aanwezig is en voor zover het totaal van de ja-stemmen in beide taalgroepen twee derden van de uitgebrachte stemmen bereikt.).”

Deze grondwetswijziging kan er dus slechts komen indien ze door beide Kamers (= Constituante) bekrachtigd is en wanneer art. 35 ter herziening vatbaar verklaard wordt (hetgeen nu niet gebeurde, behoudens men alsnog de procedure van de Grondwet, via art. 195 – wel ter herziening vatbaar verklaard – zal herzien, hetgeen het Parlement toelaat om elk artikel te veranderen). De Constituante brengt hoe dan ook in het geval van de invulling van art. 35 een grondwetswijziging aan. Een confederatie heeft geen Grondwet, wordt niet door een constituante bevoegd, heeft nood aan onafhankelijke entiteiten enz. Anders gezegd, art. 35 van de Belgische Grondwet kan België uiteraard niet omvormen tot een confederatie.

11) Hoe kan men dan komen tot een confederaal systeem?

Door een eenzijdige of onderhandelde opdoeking van de Belgische staat en (derhalve van de) Grondwet (hetgeen op zich al een constitutionele onmogelijkheid is, gelet op art. 91 van de Grondwet, 2de lid en art. 187 van de Grondwet, alsook van de grondwettelijke decreten van november 1830).

De facto rest enkel nog de mogelijkheid om niet alleen buiten het grondwettelijk kader te treden en zelfs dit grondwettelijk kader op te heffen.

12) Kan een volgende staatshervorming die naar confederalisme leidt dan geen “eindstation” zijn?

Deze bewering is gratuit en manifest onwaar en wel omwille van volgende redenen:

1) Confederalisme impliceert een staatsvorming, geen staatshervorming.

2) Zelfs al zou confederalisme een eindpunt zijn in de staatshervorming (sic), dan nog: bij elke vorige staatshervorming werd verkondigd dat deze een eindpunt zou vormen … en dat al 40 jaar lang.

3) Zelfs al zou een confederale staatshervorming (sic) mogelijk zijn – quod non – dan nog staat het elke lidstaat vrij om zijn eigen weg te gaan; zelfs al zou men de invulling van artikel 35 omschrijven als “confederalisme” – hetgeen baarlijke nonsens is – dan nog kan art. 35 altijd opnieuw worden gewijzigd, behoudens men de grondwet onwijzigbaar maakt (wat uiteraard de facto onmogelijk is).

13) Allemaal goed en wel, maar uiteindelijk is het toch een spel met termen niet, we zeggen dan wel confederalisme, maar eigenlijk bedoelen we een “doorgedreven federalisme”?

Wie dat bedoelt moet het ook in die woorden zeggen en de term “confederalisme” laten vallen. Zoniet is hij (of zij) óf een secessionist óf schotelt hij (of zij) de kiezers moedwillig onwaarheden voor.

14) Federalisme, confederalisme: komt het uiteindelijk niet op de inhoud aan?

Een inhoud kan pas gegeven worden als men weet waarover men spreekt. Een confederatie betekent dat er één land bestaat, een confederatie betekent dat we spreken over twee of meerdere landen. Zo simpel is het.

15) Is het huidige federalisme dan niet onwerkbaar?

Elk systeem is maar werkbaar in die mate dat men over de politieke wil beschikt om het te doen werken. Het slechtste staatsbestel is werkbaar wanneer politici van goede wil het doen werken.

Dit gezegd zijnde is het ironisch om te moeten vaststellen dat diegenen die ons eerst het federalisme wilde opleggen – waarvan Gaston Eyskens in zijn mémoires zei dat het bij een referendum door de grote meerderheid van de Belgen zou verworpen worden – nu komen vertellen dat België moet evolueren naar een losse statenbond omdat het systeem dat zij wensten niet werkt.

In de context van de huidige globalisering, van financiële en ecologische catastrofes is het gewoonweg absurd om in een communautair moeras te blijven steken omdat het nationalisme “nu eenmaal” salonfähig is in België. Er zijn gewoonweg veel te veel overheden voor een land met de inwoners van een internationale grootstad.

Het wordt hoog tijd om de gewesten en de gemeenschappen, die dragers zijn van het “federalisme” dat in wezen gewoon twee taalgroepen tegen elkaar opzet af te schaffen.

Enkel een meerpolig systeem waarbij het zwaartepunt bij de centrale overheid ligt (minstens zes entiteiten die geen nationalistische aspiraties betonen) biedt stabiliteit. Wat in Nederland kan, moet ook bij ons mogeljk zijn. Daarvoor moeten natuurlijk wel moedige politici, die denken aan het algemeen belang gevonden worden.

HET GLORIERIJK VERLEDEN VAN DE PVV

2009-02-04T23:27:00.000+01:00

Bron: www.liberaalarchief.be

LIBERAAL CONGRES, KNOKKE, 29-30 september, 1 oktober
1967 CONGRES VAN DE PARTIJ VOOR VRIJHEID EN
VOORUITGANG CONGRESRESOLUTIES

1. BELGISCHE EENHEID

Mits eerbiediging van het Pact van Luik, geconcretiseerd door het wetsvoorstel, in de Senaat ingediend door haar Nationale Voorzitter, neemt de PVV volgende resoluties aan:

1. Om de Belgische Staat te kunnen moderniseren, moet definitief een einde worden
gesteld aan de twisten die de Belgen vaak op kunstmatige wijze tegenover elkaar
stellen, ingevolge de demagogische actie van sommige groepen.

2. De PVV zal de regering verzoeken volmachten te vragen aan het Parlement om de oplossingen te verwezenlijken die zullen bereikt worden door de "Vaste Commissie voor de Verbetering van de Betrekkingen tussen de Belgische Taalgemeenschappen".

3. Bij gebrek aan een akkoord, onderschreven door de PVV, zal de PVV met alle wettelijke middelen verder strijden voor de verwezenlijking van het vergelijk van Luik en zij zal, indien nodig, een volksraadpleging vragen.

4. Zij verwerpt iedere federalistische oplossing voor de Belgische Staat, omdat zij ervan overtuigd is dat het federalisme het land zou leiden naar het separatisme, het economisch avontuur en de achteruitgang van zijn
welvaart. De PVV verwerpt alle immobilisme, wil een nieuwe sfeer in het land scheppen, een sfeer van solidariteit en vertrouwen in een gemeenschappelijke
toekomst.

5. Bijgevolg stelt de PVV voor:

- de reorganisatie van de werking van de Staat, door een vlugge verwezenlijking van een ruime decentralisatie en een ruime deconcentratie, gericht op de gemeenten en de provincies; maatregelen die reeds uitvoerig werden voorgesteld door de PVV, op 1 juli 1967;

- een moedig beleid van hulp aan de gewesten die in moeilijkheden
verkeren, om dank zij de nationale solidariteit, de harmonische ontwikkeling van
het ganse land te verwezenlijken; beleid dat geconcretiseerd wordt in een
wetsvoorstel dat de PVV eerlang bij het Parlement zal indienen, overeenkomstig
de besluiten, getroffen door het Uitgebreid Politiek Comité d.d. 17 juni
1967;

- rekening houdend met de omvang en de uitzonderlijke ernst van de economische en sociale problemen die zich aan sommige nijverheidsstreken stellen, de spoedige oprichting van gewestelijke kassen, geïnspireerd aan de Amerikaanse "Tennessee Valley Autority" of de Kas van Zuid-Italië, die alle lokale energieën verenigen, die regeringssteun genieten en van de medewerking van de publieke en private financiële machten van het ganse land.

6. Het treffen van praktische maatregelen om de eenheid der Belgen te verstevigen:- de ontwikkeling van het onderwijs in levende burgerzin, gericht op het gemeenschappelijk geloof in de lotsbestemming van België, in de schoot van Europa;

. Bevordering van de praktische (en niet de schoolse) kennis van de tweede nationale taal door een aangepast onderwijs en een modernisering van de methodes en de opvoedkundige technieken. In dit verband wordt aanvaard dat de taalrol van de leraar niet noodzakelijkerwijze deze van de streek moet zijn waar hij onderwijst. Voor het gewest Brussel wordt voorgesteld het onderwijzen van een zeker aantal cursussen in de andere nationale taal toe te laten. Dezelfde
mogelijkheid moet worden bestudeerd voor wat de andere landstreken betreft.

- de medewerking van de media voor informatie en vorming van de publieke opinie (radio, pers, televisie…), teneinde het wederzijds begrip tussen de gewesten van het land te verstevigen;

- de Staat moet, in zijn diensten – in het ganse land – die in betrekking komen met het publiek, voorwaarden scheppen voor een betere sfeer van verstandhouding tussen de Belgen.

De PVV moet een belangrijke rol spelen in een België dat gevaar loopt verdeeld te worden en verbindt er zich toe het voorbeeld van die eenheid – die zij van ganser harte wil – te geven. Daarom:

- verwerpt de PVV de idee van de oprichting van "vleugels" in de schoot van de Partij;

- verleent de PVV aan haar Nationale Voorzitter, de heer Vanaudenhove, volmachten tot aan de volgende algemene verkiezingen om – in het raam van hogervermelde resoluties en na
raadpleging van het Permanent Bureau – de nodige beslissingen te treffen, in naam van de Partij, in verband met de problemen die de eenheid der Belgen aanbelangen.

I. De monarchie

De PVV stelt vast dat de grondwettelijke Monarchie het symbool is van de eenheid der Belgen:

- stelt voor over te gaan tot de
wederinstelling van de Troonrede bij de opening van de Kamers.

II. De uitvoerende macht

- Men moet aan de uitvoerende macht de middelen
verschaffen om het land beter te besturen. Daarom moet:
- - het aantal
ministers strikt beperkt worden: 10 of 11 ministers, geplaatst aan het hoofd van
grote departementen. Zij zouden bijgestaan worden doorparlementssecretarissen
die geen zitting hebben in de ministerraad;

- - teneinde de stabiliteit van die formule te waarborgen: eens en voorgoed het organigram van de regering opgesteld worden wat belangrijke wijzigingen zou vermijden bij de vorming van iedere regering;

- - de legislatuur-regering ingesteld worden om de regeringsstabiliteit te verstevigen;

- - de politieke verantwoordelijkheid van de ministers door een wet geregeld worden in gevallen van opzettelijke misleiding van het Parlement en van de openbare mening.

III. De wetgevende macht

- Onze voorstellen streven een dubbel doel na: de werking
van de Kamers verbeteren en hun de nodige medewerking verschaffen. Daarom moet
men:

- - een nationale Senaat van 100 leden oprichten. Een gedeelte van de
senatoren zouden voorkomen op één enkele lijst per partij en gekozen worden in
gans het land, de anderen zouden gekozen worden door de provincieraden op basis van de evenredige vertegenwoordiging

BELGIAN JOURNAL: OPEN BRIEF NAV NIEUW VLAAMS BELANG-CAMPAGNE

2009-02-03T17:36:00.004+01:00

Geachte Heer,

(Op uw site) staat te lezen:

“De miljardentransfer van Vlaanderen naar Wallonië blijft een van de grootste taboes van het Belgische koninkrijk. Verschillende studies - onder andere van de KBC Bank en de Vlaamse administratie - ramen de transfers op minstens 6 miljard euro. Berekeningen van de Vlaams Belang Studiedienst, die rekening houden met de transfers via de federale staatschuld, komen op een totale transfersom van minstens 12,68 miljard euro per jaar.”

Nochtans stelt uw eigen Studiedienst (Bron: “Het alfabet van de communautaire scheeftrekkingen”, p. 59 klik hier ) dat er 12,68 miljard euro per jaar naar het Waals en naar het Brussels gewest zouden staan. Volgens uw eigen berekeningen wordt derhalve 2100 euro (=12,68 miljard euro/6 miljoen) per persoon wonende in het Vlaams gewest naar het Vlaams en het Brussels gewest overgedragen.

Bovendien is het aandeel van het Brussels gewest in deze transfers 1/5de van het totaalbedrag, waardoor het geld getransfereerd van Vlaanderen – volgens uw eigen berekeningen – 1600 euro zou bedragen, en geen 2100 euro.

Als U derhalve stelt, zoals in uw nieuwe campagne, dat er per Vlaming 2000 euro wordt overgedragen naar Wallonië, en dat de Vlamingen derhalve “2000 euro meer zouden kunnen verdienen” dan betekent dit, concreet dat

•U het Brussels gewest bij Wallonië rekent en derhalve verzaakt aan de opname van Brussel in een onafhankelijk Vlaanderen
•De cijfers die U in uw campagne gebruikt niet alleen niet overstemmen met de realiteit, maar zelfs niet met degene die U in uw eigen berekeningen (!) aanhaalt.

Deze campagne wordt bovendien mede betaald door de Belgische belastingsbetaler, waardoor een rechtzetting op zijn plaats zou zijn.

50 PUNTEN VAN KRITIEK OP TAALFEDERALISTISCH SYSTEEM

2009-02-01T22:48:00.001+01:00

Het Belgische taalfederalisme is...
1) Duur
2) Ingewikkeld
3) Inefficiënt
4) Tijdrovend
5) Discriminerend

6) Taalnationalistisch
7) Taalracistisch
8) Anti-universalistisch (anti-liberaal, anti-christendemocratisch, anti-ecologistisch, antisocialistisch)
9) Oneconomisch
10) Onlogisch
11) Absurd
12) anti-Belgisch
13) anti-Europees
14) anti-globalistisch
15) ongewenst en onwenselijk
16) Anti-democratisch
17) Corrumperend
18) Anti-monarchistisch
19) Anti-wetenschappelijk
20) Anti-federalistisch
21) Welvaartsbedreigend
22) Belachelijk
23) Instabiel
24) Reactionair, oubollig, conservatief
25) Ingaand tegen onze nationale tradities
26) Imago-schadend
27) Autodestructief
28) Particratisch
29) Anti-cultureel
30) Onchristelijk en, meer algemeen, antihumanistisch
31) Onwerkbaar
32) Onverdedigbaar
33) Immoreel
34) Apartheids-genererend
35) Overbodig
36) Gevaarlijk
37) Etnificerend
38) Schadelijk voor - mentale - gezondheid
39) Identiteits-ondermijnend
40) Fasciserend
41) Hyperpolariserend
42) Dictatoriaal
43) anti-"Vlaams", anti-"Waals", anti-"Brussels" en anti-"Duitstalig-België"
44) Onbegrijpelijk
45) Schadelijk voor de reputatie van het Nederlands
46) Anti-solidair
47) Asociaal
48) Gewelddadig (in woorden- en structuren)
49) Tribalistisch
50) Gericht tegen de vooruit van de menselijke beschaving

B PLUS-WATCH

2009-01-29T19:07:00.005+01:00

De "federalistische" (sic) organisatie B PLUS doet weer van zich spreken. De organisatie die met hand en tand het failliete Belgische nepfederalisme verdedigt, is wat slordig aan het worden.

Zo lezen we in het HANDVEST van de Beweging dat alle federale staten negen (net als de Belgische provincies tot 1995) of meer deelstaten tellen.

Maar dat is niet alles. Tot onze vreugde lezen we bij CITATEN:

De schuld ligt niet bij de mensen, zelfs niet bij de politici. Ze ligt bij de constellatie, bij de tweeledigheid. Een federatie met slechts twee deelgebieden kan niet werken.

Vraag is dan waarom B "PLUS" uitgerekend dit systeem verdedigt...

EEN BEDENKING BIJ 'C'D&V

2009-01-09T18:01:00.007+01:00

CD&V zou zich dringend eens moeten bezinnen waar het voor wil staan. Ofwel wil deze partij de christen-democratische waarden prediken en dan vormt ze een tweetalige Belgische partij die voor eenheid en solidariteit is. De christelijke boodschap kent immers geen landsgrenzen, laat staan taalgrenzen.

We weten het wel, de Belgische traditionele partijen zijn vanaf het eind van de jaren 60 gesplitst op taalbasis, maar daarom was dit nog geen goede, onomkeerbare of christelijke daad. Ofwel gaat de partij verder op het ingeslagen pad, waarbij het communautaire programma van het xenofobe Vlaams Belang voor het grootste deel overgenomen wordt en in de naam van soevereiniteit, van het integrale volksnationalisme en van deelstatelijke autonomie alle christelijke waarden overboord gegooid worden.

Op zich is dat een keuze die perfect mogelijk is in een rechtsstaat, maar dan zouden de leden zich niet langer "christendemocratisch" mogen noemen daar ze dat desgevallend per definitie niét kunnen zijn. Deze discussie, overigens ook toepasbaar op liberalen, groenen en socialisten, is oneindig meer fundamenteel dan het gebakkelei over de termijn die een regering moet doen of over wie al-dan-niet een ministerpost toebedeeld krijgt...

STAATSHERVORMING OP BASIS VAN ART. 35?

2008-12-28T00:06:00.002+01:00

STAATSHERVORMING

In een opiniebijdrage ("Beter bestuur is nu onmogelijk", D.M. 26.12) pleit VUB-begrotingsspecialist Herman Matthijs voor een "confederale staatshervorming"op basis van artikel 35 van de Grondwet. Dat artikel bepaalt dat de federale staat enkel beschikt over de bevoegdheden die haar krachtens de Grondwet toegekend worden.

Welnu, in een een confederatie - een unie van onafhankelijke staten - is er allereerst geen Grondwet, maar bestaat er wel een opzegbaar contract tussen twee (of meer) onafhankelijke staten. De bevoegdheidsverdeling geschiedt derhalve in onderhavig geval door toedoen van de confederale lidstaten die zelf bepalen wat ze (nog) samen willen doen.

Zoiets kan nooit bepaald worden door een federaal grondwetsartikel. In dat opzicht is het opmerkelijk dat voornoemde professor tegelijk betreurt dat België economisch meer en meer bestuurd wordt vanuit Frankrijk. Hoe een nog verder verzwakte Belgische centrale staat of een statenbond dan wel opgewassen zou zijn tegen economische afhankelijkheid van grote landen, vertelt hij er helaas niet bij...

Bruno Yammine

De Morgen, 27 december 2008

STERFT RADIKAAL SEPARATISME UIT?

2008-11-30T01:55:00.000+01:00

Lijst Dedecker gaat niet voor een radicale onafhankelijkheid, maar voor confederalisme. ‘We behouden best een Belgium light, om internationale complicaties te vermijden en geen schrijnende keuzes rond Brussel te moeten maken’, stelde Boudewijn Bouckaert onlangs.

Onafhankelijkheid is ook voor separatist Bart De Wever geen fetisj. Luc Van der Kelen (Het Laatste Nieuws), die De Wever onlangs ondervroeg op de RTBf, onthulde dat De Wever hem in een off the record-gesprek had gezegd dat het voor hem niet nodig is dat België verdwijnt als Vlaanderen zich in België vrij kan ontwikkelen. De Wever was boos om deze onthulling, maar ontkende ze niet (DS, 10 okt).

Vlaams Belang is het duidelijkst in zijn ambitie. In het oktobernummer van Doorbraak nam voorzitter Bruno Valkeniers het duidelijkst afstand van het taboesfeertje rond separatisme. Volgens hem moet maar meteen de onafhankelijkheid worden voorbereid.

Drie partijen met een radicaal-Vlaams profiel, drie varianten op het thema ‘meer Vlaanderen’. Drie partijen op het platform van potentiële medestanders. En medestanders zitten er ook in andere partijen. Niet uitsluiten, maar insluiten, moet de boodschap zijn.

EEN FEDERALIST EVOLUEERT (ZE ZIJN ALLEMAAL ZO)

2008-11-23T20:19:00.000+01:00

1996:

Scheiden is de oplossing niet. Het is wel de gemakkelijkste weg.
Zijn de mensen die schreeuwen om afscheiding niet hypocrieten? Als zij
weg willen uit Belgie, waarom dan ook niet meteen uit Europa?
Seperatisme staat gelijk aan egoisme. Dikwijls zijn het dezelfde mensen die
roepen om afscheiding, die 's anderendaags aan de deur bellen om solidair
te zijn met Ruanda. Waar is hun solidariteit dan voor Belgie? (En kom me nu
niet vertellen dat er zo'n geen zijn, de meeste van mijn vrienden sympatiseren
met de idee van afscheiding, maar roepen ook van de daken dat we de negertjes
moeten helpen.)

Ik ben wel 100% Vlaming en daarom volg ik de denkpiste van Vlaams minister-
president Luc Vandenbrande. Een doorgedreven vorm van federalisme of confede-
ralisme lijkt me een oplossing. De sociale zekerheid is een van de volgende
hoofdstukken die we dringend moeten aanpakken.

En wat Voeren betreft, laat Happart zichzelf maar om zeep helpen.

Maar laat Belgie noch Europa vallen|

David Geens.

2007:

Na deze week ga ik elke avond voor het slapengaan devoot aan het einde van mijn bed zitten en probeer ik nog eens oprecht te bidden. Ik vraag daarbij één ding: "mag ik morgen ontwaken in een vrij en onafhankelijk vlaanderen?".

David Geens

http://www.davidgeens.be/2007/8/24/ik-ben-vlaming

STAATSMANNEN DIE BELGIË NIET HEEFT

2008-11-06T03:38:00.002+01:00

Remarks of President-Elect Barack Obama

(as prepared for delivery)

Election Night

Tuesday, November 4th, 2008

Chicago, Illinois

If there is anyone out there who still doubts that America is a place where all things are possible; who still wonders if the dream of our founders is alive in our time; who still questions the power of our democracy, tonight is your answer.

It’s the answer told by lines that stretched around schools and churches in numbers this nation has never seen; by people who waited three hours and four hours, many for the very first time in their lives, because they believed that this time must be different; that their voice could be that difference.

It’s the answer spoken by young and old, rich and poor, Democrat and Republican, black, white, Latino, Asian, Native American, gay, straight, disabled and not disabled – Americans who sent a message to the world that we have never been a collection of Red States and Blue States: we are, and always will be, the United States of America.

It’s the answer that led those who have been told for so long by so many to be cynical, and fearful, and doubtful of what we can achieve to put their hands on the arc of history and bend it once more toward the hope of a better day.

It’s been a long time coming, but tonight, because of what we did on this day, in this election, at this defining moment, change has come to America.

I just received a very gracious call from Senator McCain. He fought long and hard in this campaign, and he’s fought even longer and harder for the country he loves. He has endured sacrifices for America that most of us cannot begin to imagine, and we are better off for the service rendered by this brave and selfless leader. I congratulate him and Governor Palin for all they have achieved, and I look forward to working with them to renew this nation’s promise in the months ahead.

I want to thank my partner in this journey, a man who campaigned from his heart and spoke for the men and women he grew up with on the streets of Scranton and rode with on that train home to Delaware, the Vice President-elect of the United States, Joe Biden.

I would not be standing here tonight without the unyielding support of my best friend for the last sixteen years, the rock of our family and the love of my life, our nation’s next First Lady, Michelle Obama. Sasha and Malia, I love you both so much, and you have earned the new puppy that’s coming with us to the White House. And while she’s no longer with us, I know my grandmother is watching, along with the family that made me who I am. I miss them tonight, and know that my debt to them is beyond measure.

To my campaign manager David Plouffe, my chief strategist David Axelrod, and the best campaign team ever assembled in the history of politics – you made this happen, and I am forever grateful for what you’ve sacrificed to get it done.

But above all, I will never forget who this victory truly belongs to – it belongs to you.

I was never the likeliest candidate for this office. We didn’t start with much money or many endorsements. Our campaign was not hatched in the halls of Washington – it began in the backyards of Des Moines and the living rooms of Concord and the front porches of Charleston.

It was built by working men and women who dug into what little savings they had to give five dollars and ten dollars and twenty dollars to this cause. It grew strength from the young people who rejected the myth of their generation’s apathy; who left their homes and their families for jobs that offered little pay and less sleep; from the not-so-young people who braved the bitter cold and scorching heat to knock on the doors of perfect strangers; from the millions of Americans who volunteered, and organized, and proved that more than two centuries later, a government of the people, by the people and for the people has not perished from this Earth. This is your victory.

I know you didn’t do this just to win an election and I know you didn’t do it for me. You did it because you understand the enormity of the task that lies ahead. For even as we celebrate tonight, we know the challenges that tomorrow will bring are the greatest of our lifetime – two wars, a planet in peril, the worst financial crisis in a century. Even as we stand here tonight, we know there are brave Americans waking up in the deserts of Iraq and the mountains of Afghanistan to risk their lives for us. There are mothers and fathers who will lie awake after their children fall asleep and wonder how they’ll make the mortgage, or pay their doctor’s bills, or save enough for college. There is new energy to harness and new jobs to be created; new schools to build and threats to meet and alliances to repair.

The road ahead will be long. Our climb will be steep. We may not get there in one year or even one term, but America – I have never been more hopeful than I am tonight that we will get there. I promise you – we as a people will get there.

There will be setbacks and false starts. There are many who won’t agree with every decision or policy I make as President, and we know that government can’t solve every problem. But I will always be honest with you about the challenges we face. I will listen to you, especially when we disagree. And above all, I will ask you join in the work of remaking this nation the only way it’s been done in America for two-hundred and twenty-one years – block by block, brick by brick, calloused hand by calloused hand.

What began twenty-one months ago in the depths of winter must not end on this autumn night. This victory alone is not the change we seek – it is only the chance for us to make that change. And that cannot happen if we go back to the way things were. It cannot happen without you.

So let us summon a new spirit of patriotism; of service and responsibility where each of us resolves to pitch in and work harder and look after not only ourselves, but each other. Let us remember that if this financial crisis taught us anything, it’s that we cannot have a thriving Wall Street while Main Street suffers – in this country, we rise or fall as one nation; as one people.

Let us resist the temptation to fall back on the same partisanship and pettiness and immaturity that has poisoned our politics for so long. Let us remember that it was a man from this state who first carried the banner of the Republican Party to the White House – a party founded on the values of self-reliance, individual liberty, and national unity. Those are values we all share, and while the Democratic Party has won a great victory tonight, we do so with a measure of humility and determination to heal the divides that have held back our progress. As Lincoln said to a nation far more divided than ours, “We are not enemies, but friends…though passion may have strained it must not break our bonds of affection.” And to those Americans whose support I have yet to earn – I may not have won your vote, but I hear your voices, I need your help, and I will be your President too.

And to all those watching tonight from beyond our shores, from parliaments and palaces to those who are huddled around radios in the forgotten corners of our world – our stories are singular, but our destiny is shared, and a new dawn of American leadership is at hand. To those who would tear this world down – we will defeat you. To those who seek peace and security – we support you. And to all those who have wondered if America’s beacon still burns as bright – tonight we proved once more that the true strength of our nation comes not from our the might of our arms or the scale of our wealth, but from the enduring power of our ideals: democracy, liberty, opportunity, and unyielding hope.

For that is the true genius of America – that America can change. Our union can be perfected. And what we have already achieved gives us hope for what we can and must achieve tomorrow.

This election had many firsts and many stories that will be told for generations. But one that’s on my mind tonight is about a woman who cast her ballot in Atlanta. She’s a lot like the millions of others who stood in line to make their voice heard in this election except for one thing – Ann Nixon Cooper is 106 years old.

She was born just a generation past slavery; a time when there were no cars on the road or planes in the sky; when someone like her couldn’t vote for two reasons – because she was a woman and because of the color of her skin.

And tonight, I think about all that she’s seen throughout her century in America – the heartache and the hope; the struggle and the progress; the times we were told that we can’t, and the people who pressed on with that American creed: Yes we can.

At a time when women’s voices were silenced and their hopes dismissed, she lived to see them stand up and speak out and reach for the ballot. Yes we can.

When there was despair in the dust bowl and depression across the land, she saw a nation conquer fear itself with a New Deal, new jobs and a new sense of common purpose. Yes we can.

When the bombs fell on our harbor and tyranny threatened the world, she was there to witness a generation rise to greatness and a democracy was saved. Yes we can.

She was there for the buses in Montgomery, the hoses in Birmingham, a bridge in Selma, and a preacher from Atlanta who told a people that “We Shall Overcome.” Yes we can.

A man touched down on the moon, a wall came down in Berlin, a world was connected by our own science and imagination. And this year, in this election, she touched her finger to a screen, and cast her vote, because after 106 years in America, through the best of times and the darkest of hours, she knows how America can change. Yes we can.

America, we have come so far. We have seen so much. But there is so much more to do. So tonight, let us ask ourselves – if our children should live to see the next century; if my daughters should be so lucky to live as long as Ann Nixon Cooper, what change will they see? What progress will we have made?

This is our chance to answer that call. This is our moment. This is our time – to put our people back to work and open doors of opportunity for our kids; to restore prosperity and promote the cause of peace; to reclaim the American Dream and reaffirm that fundamental truth – that out of many, we are one; that while we breathe, we hope, and where we are met with cynicism, and doubt, and those who tell us that we can’t, we will respond with that timeless creed that sums up the spirit of a people:

Yes We Can. Thank you, God bless you, and may God Bless the United States of America.

Remarks from Senator John McCain
November 4, 2008

Thank you. Thank you, my friends. Thank you for coming here on this beautiful Arizona evening.

My friends, we have -- we have come to the end of a long journey. The American people have spoken, and they have spoken clearly. A little while ago, I had the honor of calling Senator Barack Obama to congratulate him on being elected the next president of the country that we both love.

In a contest as long and difficult as this campaign has been, his success alone commands my respect for his ability and perseverance. But that he managed to do so by inspiring the hopes of so many millions of Americans who had once wrongly believed that they had little at stake or little influence in the election of an American president is something I deeply admire and commend him for achieving.

This is an historic election, and I recognize the special significance it has for African-Americans and for the special pride that must be theirs tonight.

I've always believed that America offers opportunities to all who have the industry and will to seize it. Senator Obama believes that, too. But we both recognize that though we have come a long way from the old injustices that once stained our nation's reputation and denied some Americans the full blessings of American citizenship, the memory of them still had the power to wound.

A century ago, President Theodore Roosevelt's invitation of Booker T. Washington to dine at the White House was taken as an outrage in many quarters. America today is a world away from the cruel and prideful bigotry of that time. There is no better evidence of this than the election of an African American to the presidency of the United States. Let there be no reason now for any American to fail to cherish their citizenship in this, the greatest nation on Earth.

Senator Obama has achieved a great thing for himself and for his country. I applaud him for it, and offer in my sincere sympathy that his beloved grandmother did not live to see this day, though our faith assures us she is at rest in the presence of her creator and so very proud of the good man she helped raise.

Senator Obama and I have had and argued our differences, and he has prevailed. No doubt many of those differences remain. These are difficult times for our country, and I pledge to him tonight to do all in my power to help him lead us through the many challenges we face.

I urge all Americans who supported me to join me in not just congratulating him, but offering our next president our good will and earnest effort to find ways to come together, to find the necessary compromises, to bridge our differences, and help restore our prosperity, defend our security in a dangerous world, and leave our children and grandchildren a stronger, better country than we inherited.

Whatever our differences, we are fellow Americans. And please believe me when I say no association has ever meant more to me than that.

It is natural tonight to feel some disappointment, but tomorrow we must move beyond it and work together to get our country moving again. We fought as hard as we could.

And though we fell short, the failure is mine, not yours.

I am so deeply grateful to all of you for the great honor of your support and for all you have done for me. I wish the outcome had been different, my friends. The road was a difficult one from the outset. But your support and friendship never wavered. I cannot adequately express how deeply indebted I am to you.

I am especially grateful to my wife, Cindy, my children, my dear mother and all my family and to the many old and dear friends who have stood by my side through the many ups and downs of this long campaign. I have always been a fortunate man, and never more so for the love and encouragement you have given me.

You know, campaigns are often harder on a candidate's family than on the candidate, and that's been true in this campaign. All I can offer in compensation is my love and gratitude, and the promise of more peaceful years ahead.

I am also, of course, very thankful to Governor Sarah Palin, one of the best campaigners I have ever seen and an impressive new voice in our party for reform and the principles that have always been our greatest strength. Her husband Todd and their five beautiful children with their tireless dedication to our cause, and the courage and grace they showed in the rough-and-tumble of a presidential campaign. We can all look forward with great interest to her future service to Alaska, the Republican Party and our country.

To all my campaign comrades, from Rick Davis and Steve Schmidt and Mark Salter, to every last volunteer who fought so hard and valiantly month after month in what at times seemed to be the most challenged campaign in modern times, thank you so much. A lost election will never mean more to me than the privilege of your faith and friendship.

I don't know what more we could have done to try to win this election. I'll leave that to others to determine. Every candidate makes mistakes, and I'm sure I made my share of them. But I won't spend a moment of the future regretting what might have been.

This campaign was and will remain the great honor of my life. And my heart is filled with nothing but gratitude for the experience and to the American people for giving me a fair hearing before deciding that Senator Obama and my old friend Senator Joe Biden should have the honor of leading us for the next four years.

I would not be an American worthy of the name, should I regret a fate that has allowed me the extraordinary privilege of serving this country for a half a century. Today, I was a candidate for the highest office in the country I love so much. And tonight, I remain her servant. That is blessing enough for anyone and I thank the people of Arizona for it.

Tonight, more than any night, I hold in my heart nothing but love for this country and for all its citizens, whether they supported me or Senator Obama, I wish Godspeed to the man who was my former opponent and will be my president.

And I call on all Americans, as I have often in this campaign, to not despair of our present difficulties but to believe always in the promise and greatness of America, because nothing is inevitable here.

Americans never quit. We never surrender. We never hide from history, we make history.

Thank you, and God bless you, and God bless America. Thank you all very much.

OBAMA IS PRESIDENT: Wanneer CHANGE in België?

2008-11-05T03:10:00.003+01:00

Obama is de nieuwe president van de Verenigde Staten. Dat kunnen we nu al (3h11; 5.11) zeggen. Belgianjournal vraagt zich af hoe onze traditionele politici die het multiculturele en meertalige België voortdurend aanvallen en afbreken dit verzoenen met hun steun aan de zwarte kandidaat. Ach, het is hetzelfde fenomeen als in België zelf: "ze" zijn voor multiculturaliteit, maar tegen "de Walen", of toch tegen het "artificiële België".

Dit gezegd zijnde, moeten we als Belgen een les nemen aan de Verenigde Staten van Amerika, waar op dit eigenste moment bewezen wordt dat een bevolkingsgroep - de zwarten - die eens oneindig (letterlijk) meer achtergesteld werden (slavernij!) dan de Vlaamse Belgen, vandaag de machtigste man ter wereld levert. Een man die bovendien spreekt over één Amerikaanse natie. Overal ter wereld worden deze mensen als progressief afgeschilderd. Overal, behalve in België!

Moge het stichtende voorbeeld van de nieuwe president, Barack Obama ook een CHANGE in ons vaderland helpen teweeg brengen!

Prachtige Blik op Expo '58

2008-10-24T20:04:00.003+02:00

Blunderboek Gravensteen, deel IV

2008-10-23T00:38:00.005+02:00

De "Gravensteengroep" (www.gravensteengroep.org), een 'linkse' Vlaams-nationalistische denktank, geesteskind van "moraalfilosoof" E. Vermeersch, heeft – alweer – een Manifest gepubliceerd. Op 12 oktober jl. rolde het schrijfsel van de persen van De Standaard, onder de (noch begeesterende, noch geestige) titel "Wat bevat het witte blad?". Welk zijn nu de uitgangspunten die deze groep in zijn schrijven formuleert en welke kritiek valt erop te geven?

Allereerst doen deze intellectuelen alle voorstellen die ingaan tegen meer "Vlaamse autonomie" af als zijnde reactionair. Voorwaar een vreemde stelling. In alle meertalige of multiconfessionele staten wordt het verenigen van mensen met een verschillend geloof, van een verschillende taalgroep, van een diverse etnische afkomst e.d.m. net als uiterst progressief beschouwd. Denken we maar aan Noord-Ierland of aan Libanon. Zeker, dit proces gaat vaak gepaard met zeer veel moeite, maar niemand zal het in zijn hoofd halen om verenigen van mensen als "ouderwets" te bestempelen. Behalve in België. Daar zijn zogezegd enkel verzoeningsgezinden reactionairen. Het mag als een grote triomf van het nationalisme beschouwd worden dat zulke ideeën in brede (academische) kringen gemeengoed geworden zijn. We kunnen ons in dat verband de volgende vraag stellen: zal de toekomst meer of minder meertalige structuren, beslissingscentra, contacten, congressen e.d.m. brengen? De politicus of opiniemaker die meent dat dit niét het geval zal zijn, verkondigt onwaarheden. Wie wel begrijpt dat onze wereld dag na dag kleiner wordt – kijk maar naar de globale milieuproblematiek of, nog actueler, naar de dreigende, wereldwijde economische recessie – moet daaruit ook de nodige conclusies trekken. Zulks betekent dat de democratie zich ook dient aan te passen aan de mondiale dimensies van deze problemen. Die overstijgen nu eenmaal lands- en taalgrenzen. In dat opzicht soevereiniteit blijven prediken gaat gewoon in tegen de technologische en economische evolutie (of revolutie) die globaal plaatsvindt. Er is niet nood aan minder, maar net aan méér sterke, meertalige gehelen (België, Benelux, E.U.).

Ook op het niveau van de Europese Unie worden mensen en partijen die naar meer soevereiniteit ten koste van de Unie streven net daarom als zeer conservatief bestempeld. Men beelde zich maar eens in wat er zou gebeuren wanneer wekelijks of zelfs dagelijks Fransen en Duitsers, Denen en Grieken, Esten en Bulgaren zouden benadrukken hoe groot de onderlinge verschillen wel zijn...[1] Als het streven naar soevereiniteit werkelijk zeer toekomstgericht zou zijn, dan zou een partij als het Vlaams Belang op Belgisch én op Europees niveau de meest progressieve partij zijn. We menen toch te mogen stellen dat dit allerminst het geval is, wel integendeel.

Ten tweede stelt de Gravensteengroep dat voorstellen m.b.t. de staatshervorming niet mogen ingaan tegen de zogenaamde "Vlaamse resoluties". Met die "Vlaamse resoluties" bedoelt men de resoluties die in april 1999 goedgekeurd werden door het Vlaams Parlement (toen nog: Vlaamse Raad). Zij beogen een verregaande ontmanteling van de Belgische staat vanuit een exclusief tweeledig staatsstructuur. Minder geweten is dat het Vlaams parlement in deze niets te zeggen heeft. Inderdaad zijn noch de regionale, noch de communautaire parlementen (of regeringen) die ons land "rijk" zijn, bevoegd om beslissingen te nemen inzake het herverdelen van bevoegdheden. Deze bevoegdheid komt immers exclusief aan de federale grondwetgever (lees: het federale parlement) toe. Wat nog verbazender is, is dat deze groep, die zichzelf toch als intellectueel zijnde bestempelt, enerzijds akkoord gaat met onderhandelingen, maar anderzijds geen verzuchtingen toelaat die de vanzelfsprekend vrijblijvende resoluties van het Vlaams Parlement tegenspreken. Waarom dan nog onderhandelen?

Vervolgens doet de denkgroep uitschijnen dat de autonomistische politici uitermate redelijk zijn. Aan "Vlaamse kant" zou immers een "sterk aangelengde" versie van de Vlaamse resoluties bestaan zoals, de vraag om een regionale arbeidswetgeving, gedeeltelijke fiscale autonomie, gedeeltelijke regionalisering (sic, moet zijn: communautarisering) van de sociale zekerheid.

Nochtans bestaat er op heel de wereld niet een enkel (federaal) land waar het tewerkstellingsbeleid gesplitst is. Zijn de verschillen op gebied van arbeidsmarkt tussen Oost- en West-Duitsland, met zijn eengemaakt werkgelegenheidsbeleid, soms kleiner dan die tussen Vlaanderen en Wallonië? Rechtvaardigen (grote) verschillen de opdeling van een (meertalige) democratie? Bestaat democratie nu net niet omdat mensen nu eenmaal verschillen? Overigens kennen vele federale staten geen enkele vorm van fiscale autonomie. Waarom een Vlaamse of Franstalige sociale zekerheid socialer, beter, patiëntvriendelijker zijn zou, vernemen we helaas niet. Wat men in Brussel gaat doen bij een (gedeeltelijke) splitsing van de sociale zekerheid, komen we evenmin te weten. En dan zwijgen we in ons verhaal nog over de vele, reeds gesplitste bevoegdheden in België die – wederom – in geen enkele federatie buiten België op deelstatelijk niveau beheerd worden (zoals ondermeer ontwikkelingssamenwerking, buitenlandse handel en sport) maar waar niemand hier aanstoot aan schijnt te nemen.

Etienne Vermeersch, architect van het Gravensteen-Blunderboek

Volledig te verwerpen volgens de lieden van de Gravensteengroep is dan weer de herfederalisering van bepaalde bevoegdheden, zoals geluidsnormen, ontwikkelingssamenwerking of sommige geneeskundige materies (zoals het preventiebeleid). Deze spreekwoordelijke "borrelnootjes" – om eens een modieus woordje te gebruiken – verzinken natuurlijk in het niets tegen vernoemde "aangelengde" (maar eigenlijk zeer verregaande) splitsingsvoorstellen. Maar de soevereiniteit der deelstaten wordt blijkbaar als zo onvervreemdbaar in die kringen beschouwd, dat elke aantasting ervan, hoe klein ook, als een ware schande wordt ervaren. Anderzijds wordt elke inkrimping ervan als een verraad aan de nationalistische zaak ervaren. Men waant zich in ex-Joegoslavië, maar dit is wel degelijk het welvarende België aan het begin van de 21^ste eeuw. Het enige West-Europese land waar zulk een tomeloos nationalisme zelfs als "gematigd" aanzien wordt, niet in het minst door media en traditionele partijpolitiek die elke voeling met onze cultuur en geschiedenis verloren hebben en daarom de belangen van hun eigen bevolking en van Europa opofferen op het altaar van de veredelde dorpspolitiek dat men “staatshervorming” pleegt te noemen. Zullen de volgende generaties deze waanzin ooit begrijpen?

Dat federalisme en soevereiniteit overigens net haaks op mekaar staan is een redenering die bij Prof. Vermeersch en de zijnen, die zich als betrouwbare federalisten (sic) opwerpen, niet opkomt. In hun nationalistische geest is het uiteraard ondenkbaar dat reeds gesplitste bevoegdheden in Belgische en dus deels Franstalige handen zouden komen. Men lette op het feit dat het dezelfde mensen zijn die zeggen dat tussen autochtonen en allochtonen wél binnen dezelfde partijen en parlementen kan samengewerkt worden. Idem op Europees niveau, waar ze geen graten zien in samenwerking met en tussen Spanjaarden, Zweden en Montenegrijnen. Dienen in werkelijkheid zulke zelfverklaarde intellectuelen dan niet onmiddellijk de afschaffing van de Europese Unie, minstens de stopzetting van elke uitbreiding van de bevoegdheden van die Unie ten koste van de gemeenschappen en/of de gewesten, te eisen? Men kan toch immers niet volhouden dat binen een democratisch Europa – gesteld dat men dat wil – met zijn 27 lidstaten, 23 talen en drie alfabetten wel gaat lukken wat in het onooglijk kleine België voor onmogelijk gehouden wordt?

De Gravensteengroep verwerpt voorts ook een paritaire Senaat, een federale kieskring en samenvallende verkiezingen. We begrijpen eerlijk gezegd niet dat de nationalisten aanstoot nemen aan een paritaire Senaat, waarvan de leden rechtstreeks door de parlementen van de deelstaten worden aangeduid. Op die manier zouden de Vlaamse en Franse Gemeenschap rechtstreeks grip krijgen op grondwetswijzigingen [2]. Dit gezegd zijnde, is een paritaire Senaat zeker geen goede zaak met het oog op het verstevigen van de Belgische cohesie. Een paritaire Senaat zal immers uiterst polariserend werken, daar de Senatoren de facto enkel "Vlaanderen" en "Wallonië" (met een vleugje Brussel en snufje Duitstalig België) zullen vertegenwoordigen. Nieuwe communautaire conflicten staan in dat geval dus in de sterren geschreven [3].

Vanuit nationalistisch oogpunt is het natuurlijk logisch dat men een (gedeeltelijk) federale kieskring afwijst. Anderzijds lezen we in hetzelfde geschrift:

'Wat hierin [in het geval BHV] vooral stoort is dat men de afwezigheid van wederkerigheid in de staat België tot norm wil verheffen. Kandidaten uit Aarlen kunnen zich verkiesbaar stellen tot in Zemst, ten zuiden van Mechelen; omgekeerd mogen kandidaten uit Oostende of Hasselt niet eens in een Waalse gemeente met Vlaamse faciliteiten opkomen (bv Flobecq).'

Met andere woorden: de auteurs wijzen de oprichting van een federale kieskring af en vinden het tegelijk een aanfluiting van de democratie dat zulk een kieskring niet bestaat. Een sterker staaltje van intellectuele oneerlijkheid is nauwelijks denkbaar.

Het laten samenvallen van de federale en deelstatelijke verkiezingen zou tegen de "federale logica" en tegen de autonomie die deelstaten tijdens vorige staatshervormingen verworven hebben, indruisen. Is het omdat deelstaten autonomie verworven hebben dat zij, net als soevereine staten, recht zouden hebben op verkiezingen die volledig los staan van elk ander niveau? Indien zo, waarom ageren de nationalisten dan niet tegen het samenvallen van deelstatelijke en Europese verkiezingen?[4] Overigens vinden we in het denken van de Gravensteengroep weinig elementen terug die wijzen op een aanhankelijkheid aan de "federale logica". Zij misbruiken dit concept immers louter om het al sterk gedefederaliseerde België nog verder te ontmantelen.

De uitbreiding van Brussel tenslotte is volgens de Gravensteengroep onbespreekbaar en het "ongrondwettelijke" kiesarrondissement BHV moet gesplitst worden. Dat men Brussel niet wil uitbreiden – ook al beantwoordt dit aan sociaal-economische logica – valt nog (om taalkundige redenen) te begrijpen. Wat onbegrijpelijk is, is dat deze mensen zich mordicus verzetten tegen elke centripetale maatregel, in de naam van de "Vlaamse soevereiniteit". Neem nu het voorstel om een nieuw, Brabants Gewest te creëren, waarbij de taalgrens behouden blijft. Wie kan daar nu tegen zijn? Enerzijds natuurlijk francofone imperialisten die dan niet meer kunnen spreken over een "Groot-Brussel". Brabant zou in dat geval immers gedeeltelijk die functie vervullen. Maar anderzijds ook Vlaamse taalnationalisten, omdat dit de eenheid van België zou verstevigen. In die zin zijn extreme nationalisten aan beide zijden van de taalgrens trouwens elkaars objectieve bondgenoten.

Centraal in de verhouding van de Vlaamse taalnationalisten tot Brussel is het Januskopgezicht dat zij m.b.t. dit stadsgewest aannemen. Als het bijv. over taalmisstanden in Brusselse ziekenhuizen gaat, zijn zij de eerste om deze uit te bazuinen. Gaat het om "transfers" dan is Brussel plots "Franstalig België", ja zelfs "Wallonië". Eigenlijk interessseert Brussel hen gewoon om het als propagandistisch instrument te kunnen uitspelen[5]. Als ze immers werkelijk bekommerd waren om de toekomst van Brussel en die van de Nederlandstalige Brusselaars zouden ze elk separatistisch avontuur, waardoor de taalkundige rechten van deze bevolkingsgroep op een onverantwoorde wijze in acuut gevaar komen, resoluut afwijzen. En dan zouden ze zeker niet de onnoemelijke dwaasheid begaan om n.b. hun eigen hoofdstad te willen slachtofferen aan ... Frankrijk. Erg eigenlijk dat deze mensen zich als "Vlaamsgezind" bestempelen.

Over BHV blijven kan het niet voldoende herhaald worden dat deze kieskring niet ongrondwettelijk is[6]. Bovendien verbiedt de Grondwet niét het bestaan van meertalige, gewestgrensoverschrijdende kieskringen en zegt het Grondwettelijk Hof zeer duidelijk dat het enkel aan de Wetgever toekomt om de kieskringen vast te leggen. De Wetgever mag op het grondgebied van de oude provincie Brabant bovendien een uitzondering op de regel van provinciale kieskringen toelaten om aan bepaalde communautaire gevoeligheden tegemoet te komen[7]. Natuurlijk zou een Brabantse kieskring, of een nationale kieskring hier alle onduidelijkheid in één klap wegnemen, maar dat màg dan weer niet van de taalnationalisten.

Nationalisme en socialisme: verzoenbaar?

Voorts staan er nog zovele onnauwkeurigheden en veralgemeningen in dit manifest dat de toch al wankele basis ervan volledig ondergraven wordt. Zo spreekt men over de "deelstaat Vlaanderen", ofschoon "Vlaanderen" helemaal geen deelstaat is van België[8]. De auteurs hebben het ook over het feit dat bepaalde voorstellen (supra) "In strijd met de grondwet" opnieuw "de grenzen van Vlaanderen" verplaatsbaar maken. Hebben deze mensen de Grondwet al eens gelezen? Zoja, weten ze dan dat dit document enkel gewag maakt van het Vlaams Gewest en van de Vlaamse Gemeenschap? En beseffen ze, meer belangrijk, dat men krachtens art. 4 van de Belgische Grondwet weldegelijk de grenzen van taalgebieden kan wijzigen[9]? Niet dat we ervoor pleiten om dit te doen, maar de waarheid heeft ook haar rechten.

En wat te denken van dit citaat: "Franstaligen in België gaan ervan uit dat ze zomaar kunnen overschakelen van personenrechten naar territorialiteitsaanspraken, dat rechten van de persoon ertoe mogen of moeten leiden om grondgebied van de ene naar de andere deelstaat over te hevelen.".? Kan men met mensen die zulke grove veralgemeningen hanteren een ernstig gesprek aangaan? Het euvel dat deze lieden teistert is een verregaand hokjesdenken – ook al zullen ze dat zelf uiteraard in alle talen ontkennen – dat hen blind maakt voor de culturele verrijking van een meertalige democratie. Het gaat bovendien om veel meer dan België alleen, want met nationalisten valt gewoon geen democratisch (in tegenstelling tot diplomatiek) Europa op te bouwen. In die zin valt hun reactionair en neo-tribalistisch gedachtengoed, toegepast op globale schaal, zelfs een bedreiging voor de wereldvrede te noemen.

Conclusie: het gaat hier alweer om oude wijn in nieuwe vaten: België moet kapot ten gunste van een "Vlaamse" republiek, met Brussel als het kan en zonder Brussel als het moet. De groep waarschuwt ons overigens nog dat het niet aanvaarden van een autonomistische "staatshervorming" tot een "verdere radicalisering" (lees: tot meer autonomiestreven) zal leiden. Afgezien van de vraag wie zulk een chantage vandaag nog gelooft, gelet op het nog steeds zeer kleine aantal separatisten, moeten we, met andere woorden, een verdere afbraak van België en dus van onze meertalige democratie en unieke troeven binnen Europa toestaan om diezelfde afbraak te vermijden. Begrijpe wie kan! De Gravensteengroep heeft alvast haar naam niet gestolen: ze verspreidt inderdaad een ouderwets, neo-feodaal en onsamenhangend gedachtegoed…

[1] Men kan hier nog bij opmerken dat de verschillen tussen pakweg Portugezen en Finnen oneindig veel groter zijn dan die tussen Nederlands- en Franstaligen binnen België die (op het prinsbisdom Luik, d.i. het huidige Luik en Limburg die pas eind 18^de eeuw tot de Zuidelijke Nederlanden gingen behoren) al meer dan 600 jaar in een sociaal-economische eenheid leven.

[2] De auteurs spreken in dat verband over "onze tweeledige staat". Weten zij dan niet dat noch op institutioneel – er bestaan drie gewesten, drie gemeenschappen, tien provincies, 589 gemeenten – noch op taalkundig vlak is België "tweeledig" is samengesteld?

[3] Het feit dat de Senaat niet meer rechtstreeks verkiesbaar is – de Senatoren worden aangeduid door de deelstaatsparlementen –, is een aanfluiting van de democratie. De deelstaten worden overigens niet eens gelijk vertegenwoordigd. De Franstalige Senatoren worden oververtegenwoordigd, de Duitstaligen moeten het stellen met één enkele Senator. Kortom, de samenstelling zelf van deze Assemblée vloekt met zijn eigen logica. Het goedwerkende systeem van dubbele deliberatie, dat ons land sedert 1831 kent, en zorgt voor een grondiger reflectie over de wetten en de werking van onze instellingen wordt vervangen door een verkapt monocameralisme.

[4] Vandaag vallen verkiezingen voor de deelstatelijke en Europese verkiezingen samen.

[5] Getuige daarvan dit citaat: "De tweede valstrik bestaat erin, dat men verwarring zaait tussen economische en taalcriteria. Wat men op taalvlak vanuit de Vlaamse Rand bij Brussel zou willen aanhechten, blijkt dan toevallig ook juist de Brusselse economische ruimte te versterken." Is deze versterking dan niet goed voor alle gewesten, ook voor het Vlaamse?

[6] Arrest 90/94 van het Arbitragehof.

[7] Arrest 73/2003 van het Arbitragehof (thans Grondwettelijk Hof).

[8] Wel bestaan er krachtens de Grondwet een Vlaams Gewest en een Vlaamse Gemeenschap.

[9] Art. 4 Belg. GW, derde lid:"De grenzen van de vier taalgebieden kunnen niet worden gewijzigd of gecorrigeerd dan bij een wet, aangenomen met de meerderheid van de stemmen in elke taalgroep van elke Kamer, op voorwaarde dat de meerderheid van de leden van elke taalgroep aanwezig is en voor zover het totaal van de ja-stemmen in beide taalgroepen twee derden van de uitgebrachte stemmen bereikt. De grenzen van de vier taalgebieden kunnen niet worden gewijzigd of gecorrigeerd dan bij een wet, aangenomen met de meerderheid van de stemmen in elke taalgroep van elke Kamer, op voorwaarde dat de meerderheid van de leden van elke taalgroep aanwezig is en voor zover het totaal van de ja-stemmen in beide taalgroepen twee derden van de uitgebrachte stemmen bereikt."

ARBEIDERS ALLER LANDEN, VERDEEL U?

2008-10-20T01:58:00.002+02:00

ARBEIDERS ALLER LANDEN, VERDEEL U?

Deze - nog steeds brandend actuele tekst - verscheen (in ingekorte versie) in "De Tijd" in de herfst van 2005

Onlangs (6 september jongstleden) verklaarde toekomstig sp.a-voorzitter Johan Vande Lanotte dat het nodig is om het Belgisch werkgelegenheidsbeleid te splitsen. De verschillen tussen de Vlaamse en de Waalse arbeidsmarkt zouden zo groot zijn, aldus de Heer Vande Lanotte, dat een regionalisering zich opdringt. Het plan werd door het Vlaams Belang –onder voorbehoud, wegens niet ver genoeg gaand[1]-, alvast enthousiast onthaald.

Allereerst dienen we ons af te vragen welke krachten om deze regionalisering vragen. Gaat zij uit van de bevolking, de werkgevers, de werknemers? Is zij het resultaat van een obscure “volksgeest” die de Belgische deelgebieden meer autonomie, zelfs soevereiniteit als lidstaten van de EU wenst te geven? Gaat het om een natuurlijke beweging die “artifiële” staten zoals België afbreekt ten gunste van zogezegd natuurlijke gehelen (Vlaanderen/Wallonië?)? Of is de splitsingswens een louter gevolg van de socialistische doctrine? De vraag om splitsing gaat alleszins niet uit van de bevolking. Belgen zijn wakkere burgers. Ze demonstreren voor loonsverhoging, tegen armoede, voor sociale gelijkheid, tegen milieuvervuiling en tegen racisme. Nergens vinden of vonden er echter massale betogingen plaats voor de splitsing van milieu, landbouw, buitenlandse handel, de sociale zekerheid enz. Er is geen maatschappelijk draagvlak voor zulke beslissingen. Dit wordt aangetoond door diverse opiniepeilingen, die aantonen dat de Belgen – in het Noorden en in het Zuiden- met een overgrote meerderheid het separatisme, en dus impliciet ook alle maatregelen die daar toe kunnen leiden, expliciet verwerpen. In het Noorden is er bovendien een belangrijke minderheid unitaristen en uniefederalisten[2] die, in tegenstelling tot een infieme groep separatisten, niet in het politieke debat betrokken wordt, wegens nauwelijks media aandacht. Ernstige wetenschappelijke studies tonen trouwens aan dat een wens tot verdere bevoegdheidherverdeling ten gunste van de deelgebieden geen verkiezingsthema is waarop stemmen gehaald worden, ook niet onder kiezers van radicaal-rechts[3]. Deze wens ligt, ten tweede, ook niet in de logica van een natuurlijke tegenbeweging tegen de toenemende globalisering en europeanisering. Er waren al nationalistische bewegingen in België toen er zelfs nog geen sprake was van Europese eenmaking. Het aanpassen van werkgelegenheid of andere bevoegdheden op maat van regio’s is dus geen tegenreactie op de groeiende beweging naar meer eenheid, zoals nationalisten vaak doen uitschijnen[4]. Gezien alle staten trouwens mensenwerk zijn, volstaat het de bewering als zouden er kunstmatige staten zijn af te doen als een contradictio in terminis[5]. Ligt de vraag tenslotte in de logica van het socialisme zelf dat deelgebieden meer autonomie moeten krijgen? Historisch gezien is het socialisme duidelijk een internationalistische beweging. Het wetenschappelijk socialisme herleidt de geschiedenis tot een strijd van klassen, niet van naties. Als antithese van de verdrukking van de arbeiders, wordt de centralisatie van alle middelen door de Staat geponeerd[6]. Volgens Lenin moest voor de overwinning van het kapitalisme de burgerij de binnenlandse markt in handen grijpen; voor hem zou de burgerij streven naar politiek verenigde territoria waar dezelfde taal gesproken wordt. Daar zou volgens hem de economische grondslag voor nationale bewegingen liggen, culminerend in de taalhomogene natiestaat [7]. Het spreekt vanzelf dat het socialisme hier tegen moet strijden. Het getuigt misschien op het eerste gezicht van een intellectuele oneerlijkheid om de huidige socialisten te taxeren op hun ideologie van decennia geleden, maar in elke ideologie blijven steeds grondkenmerken bewaard. Bij het liberalisme is er nog steeds het primaat van het vrij ondernemerschap en de individuele rechten, bij de Christen-democratie nog steeds de nadruk op verbondenheid. In België geldt deze solidariteit blijkbaar alleen tot aan de taalgrens. In Duitsland pleit de Kanselierskandidate (CDU) A. Merkel voor méér eenheid en solidariteit tussen het rijkere Westen en het armere Oosten. Zowel het Verdrag van Rome van 1957, dat de basisakte was van de latere Europese Unie, als het voorstel tot Europese Grondwet bundelen veel van deze Verlichte ideeën. Ze bevestigen deze solidaire/internationalistische kenmerken: de Unie moet streven naar een harmonisatie van alle regio’s en staten[8]. Het splitsen van het Belgisch werkgelegenheidsbeleid is hiermee uiteraard in manifeste tegenspraak. Aangezien de eis van Vande Lanotte aan geen enkele van de bovenstaande criteria beantwoordt, maakt ze deel uit van een agenda van een andere ideologie: die van het nationalisme.

Het nationalisme[9] is een ideologie, ruimer een vorm van politieke bedrijvigheid, die eigen parlementen, wetten en instellingen wenst voor een afgebakend territorium met een herkenbare bevolkingsgroep. In minimale vorm wordt er naar (culturele) bescherming en/of een zekere mate van zelfbestuur gestreefd. In haar uiterste vorm kan deze ideologie de secessie van een bestaande staat eisen. Imperialisme vormt er vrijwel altijd een onderdeel van. In België vertaalt dit zich bijvoorbeeld in de aanhechting van Brussel bij een onafhankelijk Vlaanderen of Wallonië. Nationalisme staat haaks op alle internationalistische bewegingen (socialisme, ecologisme, liberalisme, Christen-democratie). Men kan van elke aardbewoner proberen een goede socialist of liberaal te maken, maar niet een goede Vlaming, Tsjech, Duitser enz[10]. Natuurlijk kan men er wel naar streven bevolkingsgroepen te verenigen. De activiteit die erop gericht is om binnen België Franstaligen, Nederlandstaligen en Duitstaligen te verenigen is positief en toekomstgericht. Ze stemt bovendien overeen met de Europese eenmakingsgedachte. De hoger aangehaalde anti-internationalistische component van nationalisme bestaat er in dat men staten opricht om wille van kenmerken die buiten de menselijke wil liggen (zoals moedertaal[11]). Nationalisten zullen natuurlijk argumenteren dat Belgischgezinden aan net dezelfde activiteit doen als zij. Dat is echter manifest onwaar. Pleiten voor een unitair of uniefederalistisch België is geen nationalistische daad. Het categoriseert geen mensen op basis van niet-gekozen kenmerken, integendeel. Bovendien is een eengemaakt België een stap naar een eengemaakt Europa. Geen Europa van soevereine staten, maar een (hybride) staat waarin honderden taalgroepen samenleven, met een interpersonele solidariteit op een zo groot mogelijke schaal. Vlaams- (of Waals-) nationalisten pleiten overigens nu reeds voor een eigen sociale zekerheid en justitie in België, waarom zouden ze dan Europese, meertalige wetten aanvaarden? In de huidige geglobaliseerde wereld is nationalistische activiteit een levend anachronisme, dat voortteert op rancunes en collectieve grootheidswaan[12]. Ze ligt mede aan de basis van racisme, fascisme en militarisme, die overigens nooit in meertalige vorm voorkomen.

De pleitbezorger bij uitstek hiervan bij ons is het Vlaams Belang. De voorganger[13] van deze partij is opgericht ter wille van de realisatie van Vlaamse onafhankelijkheid: het is haar ultima ratio. De splitsing van het werkgelegenheidsbeleid is prioritair voor deze partij[14]. Ze vormt een cruciale stap naar de oprichting van de soevereine republiek Vlaanderen. Vraag is nu of een splitsing van de Belgische werkgelegenheid wenselijk, logisch en noodzakelijk is. Bovendien dienen we de gevolgen ervan voor elke Belg te kennen, we leven per slot van rekening in een rechtsstaat. Twee tegengestelde wereldbeelden staan hier tegenover elkaar: het ene is dat van de interculturele verwevenheid tussen taalgroepen, staten en continenten. Montesquieu met name merkte het in zijn Pensées (medio 18de eeuw) al op : Les choses sont telles en Europe que tous les États dépendent les uns des autres. La France a besoin de l'opulence de la Pologne et le la Moscovie, comme la Guyenne a besoin de la Bretagne et la Bretagne, de l'Anjou. L'Europe est un État composé de plusieurs provinces[15]. De man die de moderne politieke gedachte met zijn theorie over de scheiding der machten eindeloos beïnvloed heeft, was géén pleitbezorger van etnische soevereiniteit. Europa of, ruimer, de wereld, vormt een contactzone van meerdere culturen en streken die onvoorwaardelijk interdependent zijn. De hedendaagse filosoof Tom Nairn beschouwt de moderne, hybride samenleving -de aanvaarding van onherroepelijke vermenging als uitgangspunt in plaats van een probleem[16]. De steeds meer verweven samenlevingen binnen en tussen staten zijn met andere woorden een vertrekpunt voor het toekomstig kosmopolitisme dat de individuele vrijheid bevestigt. Willen we elkaar als mensen leren kennen, en niet als Vlamingen of Walen, moeten we bereid zijn ter wille van de humaniteit zelf minstens binnen een cultureel gedifferentieerde staat samen te leven. Deze taalverschillen zijn trouwens slechts een onderdeel van het raderwerk waarbinnen we dagelijks functioneren.

Op basis van cultuur naties bouwen –en bevoegdheden geven aan zogenaamd homogene gebieden- schijnt irrealistisch en onwenselijk omwille van twee redenen.

Allereerst omdat het begrip cultuur complexer is dan de nationalistische visie. Het is eigenlijk een grote pyramide met aan de top de menselijke beschavingscultuur die zich vertakt in onder andere de Westerse cultuur, dan bijv. de Europese cultuur, dan bijv. de Belgische cultuur, dan bijvoorbeeld de Nederlandstalige cultuur van België, dan bijvoorbeeld de Vlaamse, Antwerpse of Brabantse cultuur en dan weer bijvoorbeeld de Brusselse, Mechelse of Kampenhoutse cultuur. In elke (sub)cultuur zijn er bovendien dan nog eens evenwijdige culturele strata in bepaalde sectoren: de bedrijfscultuur, de mannencultuur, de literatuur, de cinema, de bejaardencultuur etc. Voor nationalisten daarentegen bestaat er één enkele cultuur die de bakermat is waarop politieke besluitvorming gegrond is: de eigen cultuur in de enge zin, afgebakend door religie, geschiedenis of –in België- door taal. Dit denken vertaalt zich anamorf in de politieke besluitvormingsstructuren, in de eigen parlementen en partijen, maar ook in het gangbare vocabularium. Vande Lanotte spreekt niet over een verdeling van bevoegdheden tussen willekeurige gebieden die verschillend zijn. Niet tussen stad en platteland, tussen provincies of steden, tussen metropolen en gemeenten, tussen kantons enz. Hij spreekt over een herverdeling van het werkgelegenheidsbeleid tussen gewesten, wier bestaansreden (op Brussel na) gegrond is op een taalgrens. Taal is immers tot op zekere hoogte drager van cultuur, maar is geen drager van economie, of andere ontalige bevoegdheden. Het bestaan van het Brussels, tweetalig Gewest is het levende bewijs dat de staatshervorming door haar inwerkingtreding trouwens al haar foutief paradigma (indeling in taalgebieden) toegaf. Kortom, om te schematiseren grijpen nationalisten terug naar een biculturele en simplistische hallucinatie: België bestaat louter uit een Vlaanderen en een Wallonië, of om het met de woorden van de Minister zelf te zeggen: “Een werkloze uit bijvoorbeeld La Louvière kan je niet vergelijken met een werkloze uit pakweg Roeselare”. Is een werkloze uit het rijkere Zuid-Brabant dan ook niet te vergelijken met één uit Henegouwen? Is een Antwerpse havenarbeider zonder werk dan wel te vergelijken met iemand die ontslagen is bij Ford of Philips in Hasselt?

Ten tweede is de autonomistische gedachte een onmogelijkheid die wellicht onvermijdelijk tot catastrofes leidt. Mag elk land zomaar kernwapens bezitten, walvissen doden, oorlogen uitlokken of petroleum opeisen? Wat is het criterium voor de inbeslagname van aardse rijkdommen of nationalistische prerogatieven? In de hypothese dat het taal is, is de conclusie eenvoudig. Indien elk taalgebonden gebied zélf soevereiniteit nastreeft zijn er minstens 5000 staten op de wereld. In Europa zélf zijn er trouwens maar twee totaal eentalige staten (Ijsland en Portugal). Indien men alle taalregio’s soevereiniteit verleent, heeft de wereld geen toekomst meer. De natuurlijke hulpbronnen, vandaag al schaars, zullen zo binnen 100 jaar uitgeput zijn[17], om nog maar te zwijgen van wat er worden moet van de zwaarbeproefde, mondiale veiligheid. Immers, indien iedere staat van de 5000 dan zou doen wat hij wil, zou het terrorisme welig tieren. De internationale handel zou er ook ernstig door bemoeilijkt worden, om nog maar te zwijgen van het oorlogsgevaar dat drastisch zou verhoogd worden. Indien men werkgelegenheid splitst omdat men eenzijdig overtuigd is van de onoverbrugbare tweeledigheid van België dient men met een haarscherpe consequentie de (verwrongen) redenering door te trekken. Op Belgisch niveau betekent dit de volledige splitsing van het land, op Europees en mondiaal niveau de totale balkanisering. Men kan niét pleiten tegen meertalige Belgische mechanismen, partijen en structuren, maar voor Europese partijen en een sociaal of rechtvaardig Europa. Er zijn overal verschillen, en zelfs indien de verschillen tussen Noord en Zuid in België werkelijk zo groot zijn dan moet er net méér solidariteit en eenheid zijn, niet minder. Enkel door een grotere harmonisering kan iedere Belg en elke Europeaan genieten van dezelfde kans op werkgelegenheid, minder armoede, minder sociaal onrecht enz.

Er is de wereld van de structurele onwaarheden en die van de realiteit. Staten en deelgebieden zijn ficties, enkel mensen bestaan. En gezien zoveel mogelijk mensen recht hebben op solidariteit heeft België en a fortiori de Europese Unie méér bestaansrecht dan een onafhankelijk Vlaanderen of Wallonië. Elke andere, efemere redenering is niet alleen asociaal, maar tevens ondemocratisch. Het vooraf afwijzen van de democratische dialoog met anderen, anderstaligen, kleurlingen, moslims enz. getuigt van een minachting voor andere mensen. Zodus dient de wil van de volledige bevolking te primeren op de wil van deelstaten. Geen staten moeten in dialoog treden, maar wel mensen. Dat gebeurt in parlementen die democratisch verkozen zijn door de bevolking. Niet door onverkozen schemerorganen zoals de “overlegcomités”. Bovendien leidt het illusoire, tweeledige tot een irrealistische gedachte. Immers, indien werkgelegenheid, net als zovele andere bevoegdheden gesplitst wordt op taalbasis, moet men ten eerste concluderen dat eentalige partijen, decreten enz. béter zijn dan meertalige. Niet rechtvaardiger of ethischer. Ten tweede volgt hieruit dat men de grote problemen van onze tijd zogezegd kan aanpakken door op mondiaal vlak te strijden met eentalige organisaties. Het is uiteraard onzinnig om met Vlaamse, of Waalse vakbonden te strijden tegen mondiaal (meertalig) onrecht. Past de politiek zich niet aan de dimensies (België, Europa, de wereld) aan waar de burgers inspraak in verdienen, valt ze buiten een democratisch kader. Immers, de wereld gaat niet kleiner worden na Vlaamse onafhankelijkheid, wel integendeel. Concreet betekent dit: meertalige Belgische en Europese partijen en parlementen creëren. Als het tweede kan, is het eerste uiteraard ook mogelijk. Hoeveel betekent een Europa van tientallen staten met vijf miljoen inwoners op mondiaal vlak tegenover vele niet-Europese staten met tientallen of honderden miljoenen inwoners. . Stel je trouwens eens voor dat iedere staat dan een ambassade zou hebben in een ander land: het zou uit zichzelf een migratiegolf opwekken[18].

De reden dat het nationalisme de Belgische politiek op alle vlakken domineert is te herleiden tot de diffusie van het Vlaams-nationalisme enerzijds en synergetische krachten anderzijds. Langs de ene zijde diffusie van het gedachtengoed van de Volksunie (en in mindere mate of als tegenreactie ook van het FDF of het RW) die in de jaren 60 van de 20^ste eeuw gebruik maakten van bestaande problemen om hun achterban te verruimen en steeds meer politici en bestaande partijen in hun kielzog mee te trekken. Synergie omdat in deze periode de zware steenkool- en metaalindustrie in het Zuiden ten onder ging, daarbij een vacuüm achterlatend dat in vele streken (Luik, Henegouwen, maar later ook Limburg) nog steeds niet volledig ingevuld is. Op dit economisch feit plaatste zich de revolutionaire beweging van mei '68, die in België al gauw door nationalistische krachten, die decennialang gesluimerd hadden, werd gerecupereerd. Deze nationalistische krachten werden versterkt door een grote groep van opportunistische politici die in de opdeling van België een interessante mogelijkheid tot geldgewin ontwaarden. Immers, het is financieel voordeliger voor een partij om méér ministers en parlementariërs aan te stellen. Een decennium later waren er door de aanhoudende splitsingen geen nationale partijen meer en werden alle structuren gebogen naar de eisen van een minderheid van taalnationalisten. Op die manier werd het Belgisch politiek én economisch systeem langzaam ontrafeld. Immers, hoe meer men splitst, hoe meer verschillen men creëert en vice versa.

Tot slot nog enige bedenkingen bij deze nationalistische agitatie op Belgisch vlak. We merkten reeds op dat de sp.a meegaat in de logica van het Vlaams Belang. Degenen die vreemdelingen wegsturen, bewaren de autochtonen volgens deze partij van de multicriminele tijdbom. Degenen die ze hier willen houden, doen de grootsteden zogezegd verrotten en zorgen voor etnische rellen en chaos. De verbreker van eenheid en solidariteit is met andere woorden de vredelievende bestuurder. Dat is precies wat Vande Lanotte, Dewael, Leterme, enz. beweren met betrekking tot de Franstalige Belgen. “Als ieder zijn eigen beleid voert, zal het beter gaan”. De prijs voor deze politieke absurditeiten bij de burger is niettemin enorm. Het Belgisch sociaal model wordt door een splitsing van de werkgelegenheid ontrafeld. De huidige complexe situatie wordt nog verergerd. Bovendien komt de nationale/federale, sociale en dus meertalige dialoog (wet van 1968 op de CAO’s) rechtstreeks onder druk te staan[19]. Tenslotte worden de vakbonden op termijn uiteengerukt, en komt de solidariteit tussen de Belgische arbeiders op de helling gezet. Dat het Belgisch sociaal model beëeindigd wordt door zulke maatregel, ontkende Van de Lanotte overigens niet[20] Deze volgende stap in de infernale cirkel van defederaliseringen die eenzijde verschillen scheppen en uitvergroten tast tenslotte de fundamenten zelf van de Belgische staat aan. Zoals X. Verboven (ABVV) stelde, wordt de federale sociale zekerheid op die manier onvermijdelijk opgeblazen. Een sociale zekerheid die Bert Anciaux, lid van Spirit, de kartelpartner van de sp.a nota bene wil uitbreiden op Europees vlak[21].

Toch hoeft het niet zover te komen. Natuurlijk zijn er verschillen. Democratie en goed bestuur vergen het erkennen van deze, niet het negeren. Zo kunnen de gewesten perfect binnen een unitaire staat vervangen worden door de negen provincies[22]. De nationale politiek wordt zo multipolair gedecentraliseerd op basis van de provincies en op basis van de drie gemeenschappen, bevoegd voor taal, cultuur, onderwijs en media met concurrerende nationale bevoegdheid). De eenheid van de wetgeving, die zo al erg complex is, wordt hersteld. Kaderwetten laten aan iedere provincie toe om haar eigen beleid te voeren in wel afgelijnde domeinen. Dit voorgesteld meerledig beleid is oneindig veel diverser, toekomstgerichter en efficiënter dan de huidige neocentralistische en de facto tweeledige structuur Vlaanderen-Wallonië. In Nederland werkt een gelijkaardig systeem van provinciale decentralisatie reeds decennia. In het meertalige Zuid-Afrika heeft men het net ingevoerd. Wordt ons door Vlaams-nationalisten niet gezegd dat we méér naar gelijktalige gebieden moeten kijken?

Solidariteit en eenheid in verscheidenheid binnen de Belgische microkosmos is noodzakelijk. België bestaat uit burgers, niet uit zielloze sub-staten waar enkel een infieme minderheid van de bevolking affiniteit mee heeft en die hun bestaansreden ontlenen aan de Grondwet van de staat die ze wensen te vernietigen. Een eengemaakte economische politiek zorgt voor een gezond evenwicht, meer rendement, meer kansen voor iedereen en uiteindelijk ook minder verschillen. Het alternatief is ongewenst en uitermate asociaal en dus wat Vande Lanotte betreft anti-socialistisch. De arbeiders en burgers hebben geen taalpartijen of regio’s nodig om zich te verenigen, integendeel.

[1] “Wij roepen dus: hoera, Johan! Maar wij hebben ook vragen bij het nummertje van Tita tovenaar. Zo verklaart de minister dat hij de regionalisering van het tewerkstellingsbeleid wil “omdat het moet”. Waarom, zegt hij er niet bij. Over de ziekteverzekering zegt hij “dat hij eerst overtuigd wil worden”. Opnieuw: waarom? Omdat tewerkstelling de gewone mensen raakt, Johan? Raakt ziekteverzekering de mensen niet?” zie “Actueel/Johan De Mosselman”, www.vlaamsbelang.be, onder “actueel”, 7.9.2005.

[2] J. BILLIET et al., De communautaire items, De opinie van de Vlamingen in 1999 over de staatsstructuur en hun (etno)territoriale identiteit , Leuven, 1999, p. 8.

[3] De opkomst van extreem-rechts is een Europees fenomeen, waar al onze buurlanden mee te kampen hebben, zie de uitslagen van de Fortuynisten in Nederland, het FN in Frankrijk, of van de NPD in Duitsland. Citeren we in dat verband Herman Van Rompuy (CD&V): “"Van het gevoel van verlatenheid maakt extreem-rechts misbruik. De vijanden zijn dan dé Walen, dé vreemdelingen, dé overheid. Extreem-rechts is niet alleen een politiek verschijnsel, het is ook een beschavingsverschijnsel.", in De Standaard, 14.09.2004.

[4] Sommigen gaan niet zover en zien de reflex naar culturele eigenheid, veruitwendigd door politieke autonomie, eerder als complementair met (dan een reactie op) de besluitvorming op een hoger (Europees) niveau, zie bijvoorbeeld STORME, M. “De Geworteld en gelaagd: Over identiteit, welvaart, solidariteit, zingeving en democratie”, in Secessie, kwartaalblad voor secessie en directe democratie, januari-maart 2003, p. 21-34. De auteur weet laat echter uitschijnen dat het om een Europa van soevereine staten zal gaan. Een antwoord op hoe zwakkere regio’s zich dan moeten beschermen tegen het zelfbeschikkingsrecht van de rijkere gebieden wordt niet geformuleerd.

[5] Hier wordt dieper op ingegaan in een artikel uit UNITAS, tijdschrift van de studiedienst van de Belgische Unie, mei 2005, p. 1-8.

[6] Zie onder andere H. GORTER (s.d.) K. MARX en F. ENGELS, Communistisch Manifest, Brussel 1848, p. 25. Zij pleitten voor voor het opheffen van verschillen tussen stad en platteland (lees: tussen regio’s) en centralisatie van alle middelen (transport, krediet, arbeidsmiddelen etc.) naar één centraal punt. De auteurs bevestigen ook dat hun streven internationalistisch is: “Dat de heersende klassen sidderen voor een communistische revolutie! De proletariërs hebben daarbij niets te verliezen dan hun ketenen. Zij hebben een wereld te winnen.PROLETARIËRS ALLER LANDEN, VERENIGT U!” (Op., Cit., p. 18). De BWP, later BSP nam dit trouwens tot na WO II aan, zie bijvoorbeeld het socialistisch partijprogramma van 1894 dat stelde in haar “verklaring van beginselen” onder 7.3: “dat de socialisten aller landen solidair moeten zijn, want de ontvoogding der arbeiders is geen nationaal, maar een internationaal werk”, cf. Programma Belgische Werklieden-Partij, aangenomen door het buitengewoon Congres van de 15^de juli 1894 te Brussel, Gent, 1902, p. 2. Tot aan de balkanisering onder druk van decennialange nationalistische activiteit (1978) van de BSP-PSB bleef de partij dit unitaire standpunt aanhangen, daarna werd met de Gewest- en Gemeenschapsvorming (bijz. Wet tot hervorming der instellingen, 8 augustus 1980). Op het SP-Toekomstcongres in 1998 werd niet gepleit voor een splitsing van werkgelegenheid. Ook punt 566 van het Vlaams programma, p. 76 (2004) van de sp.a maakt slechts gewag van “verdere stappen” aangaande het tewerkstellingsbeleid. Op wat stemt de kiezer in feite wanneer deze ingrijpende beslissingen impulsief door een partijbureau of na nachtelijke onderhandelingen (zie bijvoorbeeld Lambermont/Lombard in 2000) worden aangenomen? Bovendien ontbreekt in de openbare media, die toch alle filosofische/ideologische ideeën zendtijd moet verschaffen elke tegenkanting...

[7] LENIN, V. I., Over het recht der naties op zelfbeschikking, Moskou, 1966 (heruitg.), p. 8-9.

[8] Art. III-lid 220 Voorstel tot EU-Grondwet : « Teneinde de harmonische ontwikkeling van de Unie in haar geheel te bevorderen, ontwikkelt en vervolgt de Unie haar optreden ter versterking van de economische, sociale en territoriale samenhang.” Ook in het verdrag van Rome (1958), art. 2 is deze notie opgenomen. Beide verdragen zijn door alle partijen in België, uitgezonderd het Vlaams Belang, geratificeerd.

[9] Er zijn twee stadia theoretisch denkbaar: het culturele en het politieke stadium. Met het culturele (vaderlandslievendheid) is op zich niets mis. Pas wanneer het omslaat naar politieke activiteit en wanneer er in de naam van zogenaamd homogene gebieden beslissingen worden genomen, loopt het fout. Het Vlaams-nationalisme bevindt zich in het tweede stadium.

[10] Er zijn twee stadia theoretisch denkbaar: het culturele en het politieke stadium. Met het culturele (vaderlandslievendheid) is op zich niets mis. Pas wanneer het omslaat naar politieke activiteit en wanneer er in de naam van zogenaamd homogene gebieden beslissingen worden genomen, loopt het fout. Het Vlaams-nationalisme bevindt zich in het tweede stadium.

[11] Feitelijk zijn er drie vormen van separatisme: etnisch, sociaal en territoriaal. Etnisch separatisme is hetgeen we kennen van het apartheidsregime in Zuid-Afrika. Sociaal separatisme is de wens om klassen van elkaar gescheiden te houden of, de wens om klassen te bestrijden. Territoriaal separatisme is de vraag naar soevereiniteit van een bestaande staat.

[12] Dit geldt niet voor sommige separatistische bewegingen zoals in Oost-Timor, wanneer volkeren bloedig onderdrukt worden, is het uiteraard nodig zich tegen de bezetter te verweren en af te scheiden. Daarom is evenwel “afscheiding” an sich nog niet goed.

[13] Het op 9.11.2004 voor racisme veroordeelde Vlaams Belang.

[14] Zie : Vlaams Belang, programmaboek 2004, p. 18.

[15] C.LARRERE en F.WEIL, Oeuvres complètes de Montesquieu, t.2, Oxford, The Voltaire Foundation, 2000, chap.XVIII (Pensée n° 318), p.360.

[16] Zoals geciteerd door N. ASCHERSCHON, “Voorbij het multiculturalisme”, De Standaard, 4/5.09.2004, p. 22-23.

[17] R. DUNCAN en W. YOUNGQUIST toonden aan dat in de huidige situatie (42 olieproducerende staten) het piekmoment van de olieproductie al ligt in het eerste decennium van de 21^ste eeuw. Tegen 2040 zou de huidige productie met 50% afgenomen zijn. Zie van deze auteurs de presentatie: ‘The World petroleum life cycle’, Los Angeles, 1998.

[18] Het Vlaams Belang is een partij die pleit voor een taalhomogeen Vlaanderen, zijn zij dan ook voor 5000 eentalige staten, met elk een ambassade in alle andere landen? Per land van enkele miljoenen inwoners komen er dan ambassades, laten we zeggen bemand met 20 man. Dat zijn honderdduizend immigranten extra. Het VB is dus de grootste pro-immigratie partij, als ze consequent zijn.

[19] Voor een uitvoerige studie van de gevolgen van de splitsing van werkgelegenheid, zie M. DUBRULLE, P. DE GROOTE et al., « de werkgelegenheid splitsen », Barsten in België/Demain le séparatisme?, mei 2003, p. 8.

[20] De Zevende Dag, VRT, 11.09.2005.

[21] ‘Onze sociale zekerheid is een van de knapste sociale stelsels. Het moet de ambitie zijn om het ooit te kunnen exporteren naar een Europees niveau’, zie De verrijkte samenleving,ideeën voor een actieve cultuurstaat, Leuven, 2002.

[22] Waarbij het relatief homogene Brabant weer tot één provincie wordt herenigd.

EEN LEZENSWAARDIG BERICHT!

2008-10-19T01:13:00.001+02:00

Tegen de splitsing van het amateurvoetbal

9/10/2008

Guy Vanhengel

De Brusselse minister Guy Vanhengel is het helemaal niet eens met de splitsing van het Belgische amateurvoetbal die de Belgische voetbalbond overweegt. Hij is vooral zeer ongerust over de sportieve, culturele en financiële gevolgen die een dergelijk voornemen zouden kunnen hebben voor de Brusselse clubs.

«De Brusselse clubs willen niet kiezen tussen Franstalige en Nederlandse liga's. Dat is normaal. Sport is universeel. In Brussel is het ideaal om mensen van diverse taalgroepen en culturele achtergronden samen te brengen. Bovendien vind ik het niet aan de politieke wereld om van de sportwereld te verlangen dat die zich aanpast aan hen. Nee, het is net omgekeerd. De politieke wereld moet zijn best doen om de sportwereld te ondersteunen. »

Sommige voetbalclubs overwegen toch om in te gaan op de chantage van Bert Anciaux omdat hij geld belooft. Vanhengel raadt hen toch aan om goed te bekijken wat het Brussels Gewest en de gemeenten voor hen kunnen betekenen alvorens een beslissing te nemen.

Volgens Vanhengel lieten de Vlaamse en Franstalige Gemeenschap tot nog toe na om in de sportinfrastructuur van het Brussels Gewest te investeren. « Het Brussels Gewest zelf zal deze legislatuur bijna 25 miljoen euro geïnvesteerd hebben. Bovendien zijn er 26 kunstgraspleinen aangelegd. Nu Anciaux zwaait met 1,5 miljoen euro, moeten de sportclubs eens goed kijken wie hun belangen werkelijk dient.»

Op donderdag 9 oktober is er een bijeenkomst samen met de Brusselse « Entente » met haar 44 clubs om de huidige situatie te analyseren en een andere toekomst te bekijken voor het voetbal in het Gewest.

Na deze vergadering zullen de ministers, de Brusselse « Entente » en haar 44 voetbalclubs een reeks eisen uitspreken die gericht zijn op het behoud van de kosmopolitische en culturele eigenheid van Brussel.

lees ook een vroegere reactie van Guy Vanhengel : "Is het toeval dat de enige sportploegen waarvan de Federatie nog nationaal is, naar Peking gaan?"

VOOR EEN VERNIEUWD BELGIË

2008-10-14T23:23:00.005+02:00

VOOR EEN VERNIEUWD BELGIË

Deze tekst is een niet-partijgebonden manifest.

Dit manifest verscheen voor de verkiezingen in De Standaard en is nog steeds brandend actueel en ondertekenbaar, klik hier

Volgens de nationalisten zijn de verschillen tussen Vlaanderen en Wallonië al meteen een reden tot splitsing van het land. Dat er verschillen bestaan tussen de Belgische gewesten klopt en is normaal. Er bestaan ook verschillen tussen Limburg en Antwerpen. In alle staten zijn er trouwens gelijkaardige divergenties tussen streken - denken we maar aan één significant voorbeeld: Noord- en Zuid-Italië. Moeten alle Europese landen, behalve het eentalige IJsland en Portugal, dan ook maar desintegreren?

De vlag van de Brabantse Revolutie in 1789

Het is een intellectuele dwaling om, zoals de nationalisten dat doen, alle verschillen te benaderen vanuit een exclusief Vlaams-Waalse invalshoek. Die dient om de burger de realiteit vanuit een nationalistische bril te doen zien. Wanneer men de beleidsdomeinen uitsplitst op subregionaal niveau blijkt dat een aantal Franstalige provincies eerder aanleunt bij het Vlaams dan bij het Waals gemiddelde. Bovendien zwijgt men in alle talen over politieke breuklijnen binnen het Vlaams Gewest, alsof de Antwerpse grootstad hetzelfde beleid zou nodig hebben als de landelijke Westhoek.

Omgaan met verschillen is de bestaansreden van een democratie. Het is veel verrijkender om meer dan één kijk op hetzelfde probleem te hebben en vervolgens naar democratische akkoorden te zoeken. De vicieuze cirkel is bekend: hoe meer men splitst, hoe meer verschillen men creëert en vice versa. De voorgestelde uitbouw van de confederale structuren zal die nefaste dynamiek uiteraard versterken. Wie bekommerd is om zijn medemens, maakt andere keuzes.

Dan geldt dat hoe groter de kloof is tussen deelgebieden, hoe hoger de nood wordt aan meer federaal gecontroleerde solidariteit. Die brede harmonisering staat trouwens ingeschreven in het Verdrag van Rome (1957), dat aan de basis van de Europese Unie ligt. Nochtans zeggen de nationalisten dat uitgerekend het meertalige Brussel een grote toekomst tegemoet gaat, als het tenminste de contraproductieve interne bestuursgrenzen opheft. Daar kan dat dus vreemd genoeg wel.

Inzake gezondheidsbeleid stelt men voor in het Brussels Gewest beide gemeenschappen autonoom te laten optreden. Gaat men pleiten voor een subnationaliteit? Wat zal de EU, die alleen staten erkent, daarvan vinden? De nationalisten wensen Brussel onder voogdij te plaatsen van de twee grote deelstaten. Wie had het weer over Franstalig imperialisme? De nationalisten kiezen voor een multiculturele Europese Unie, terwijl de Belgische meertalige samenleving maar moet barsten. Zijn zij voorstander van een Europa dat bestaat uit 400 onafhankelijke taalregio's of vinden ze gewoon dat meertalige gehelen niet democratisch kunnen functioneren? Wat ook hun optie is, ze moeten alvast zeker de EU opdoeken.

Dat de deelstaten meer fiscale slagkracht zouden nodig hebben is een opmerkelijke stellingname, te meer omdat de kabinetschef van de premier nog maar net heeft geoordeeld dat de deelstaten al te veel geld krijgen en de federale staat te weinig. De achteruitgang van Justitie, de verwaarlozing van de openbare diensten zoals de brandweer zijn daarvan sprekende bewijzen.

Met de responsabilisering waarvoor de nationalisten pleiten, doelen ze eigenlijk op machtsuitbreiding van de gemeenschappen, zonder democratische controle van de staat, die net als het algemeen belang een louter ceremoniële functie toebedeeld krijgt. Een belangrijke reden voor deze hervorming zou zijn dat de deelstaten zich nu niet moeten verantwoorden voor hun kiezerskorps, gelet op het federale karakter van hun dotaties. Een rationele geest zou dan pleiten voor nationale partijen en één federale kieskring. De eersten die dit pleidooi zouden moeten toejuichen zijn overigens voornoemde nationalisten. De zogenaamde ondoorzichtigheid van de transfers die ze aanklagen kan immers alleen maar bestaan door een gesplitst kiessysteem dat ervoor zorgt dat politici van het ene deel van het land geen verantwoording dienen af te leggen aan de bevolking van het andere landsdeel.

Het transferplaatje van de nationalisten is tweeledig gekleurd. Over de geldstromen naar het Brussels Gewest, over die tussen provincies, rijken en armen, mannen en vrouwen of tussen stad en platteland wordt met geen woord gerept. Het voorstel van de nationalisten om de solidariteit tussen de Belgische burgers te vervangen door een solidariteit tussen deelstaten kadert in een gezagslogica. De rijkere regio kan immers, vanuit haar actuele machtspositie, steeds weer bepalen hoe 'solidair' ze zal zijn.

Solidariteit wordt dus onderhandeld. Er is geen federale controle meer. De parlementaire democratie wordt gekortwiekt, het veelbesproken democratisch deficit zal toenemen. De rijkere deelstaat zal in staat zijn om chantage te plegen door bijvoorbeeld ermee te dreigen de geldkraan toe te draaien als de andere partner zijn politiek niet wenst te volgen. De welvaart bewaren door het zwakkere zuiden af te stoten is een uiterst kortzichtige en zelfs asociale stellingname.

Zal ,,Vlaanderen'' een betere rechtsbedeling garanderen? Lijkt een defederalisering van Justitie niet eerder op een nodeloze versnippering van krachten en een uitholling van de fundamentele rechtsgelijkheid tussen de Belgische burgers? Gaan we meer middelen hebben wanneer overheidsbudgetten gesplitst worden? Hoe zullen een gesplitste arbeidsmarktpolitiek, gesplitste loononderhandelingen en dergelijke de solidariteit tussen mensen versterken? En waarom zouden de deelstaten een beter beleid voeren? De catastrofale toestand van onder meer het 'Vlaamse' milieu, erkend op internationaal niveau, is in elk geval geen toonbeeld van goed bestuur. Het voorgestelde Vlaamse beleid is gewoonweg niet aantoonbaar beter, socialer of ethischer. De enige 'verdienste' van dat beleid zal zijn dat het zogezegd eigen is.

De manier waarop men deze zoveelste staatshervorming wil realiseren is trouwens allesbehalve democratisch, aangezien ze een oproep bevat aan de Vlaamse partijen om niet in een regering te stappen als aan de radicale eisen van de nationalisten niet voldaan wordt. Over de verpletterende meerderheid van de mensen die geen splitsing van het land wil, wordt blindelings heen gewalst. Het is voorts hallucinant dat mensen die als intellectueel wensen beschouwd te worden enerzijds pleiten voor een opsplitsing van België in twee volledig soevereine (deel)staten en anderzijds zeggen dat een status-quo de snelste weg tot separatisme is. Men moet dus, volgens de nationalisten, kiezen voor secessie om separatisme tegen te gaan. Immobilisme is natuurlijk niet gewenst. Het federale niveau mag integendeel niet langer aan de gratie van dubieuze mechanismen overgeleverd zijn. Denken we maar aan samenwerkingsakkoorden die gesloten worden in overlegcomités die zich geruisloos onttrekken aan de parlementaire democratie.

Het taalregionalistisch verhaal is door de feiten achterhaald. Steeds meer politici en zeker burgers slopen voor het eerst in decennia openlijk nationalistische taboes en willen een versterkt België. Zij die de Belgische meertalige democratie verdedigen binnen grotere meertalige cirkels zijn de ware vooruitstrevenden, Europees denkenden en, zelfs, de enige échte Vlaamsgezinden. Het beogen van een versnippering van de Zuidelijke Nederlanden is immers niet alleen bijzonder naïef maar speelt bovenal het imperialisme van de grote staten in de kaart. Willen voorgaande nationalisten soms een Franse staat aan de grenzen van Vlaanderen waardoor de gerechtvaardigde strijd voor het behoud van het Nederlands volledig in het gedrang komt? Willen zij dat Brussel en zijn Rand worden gereduceerd tot een Frans departement in de onzekere veronderstelling dat ze deze status wordt toebedeeld?

We weten dat ons democratisch pleidooi op hevige weerstand zal stuiten van taalregionalisten en nationalisten, zowel ten noorden als ten zuiden van de taalgrens. De tijd is niettemin rijp voor een nieuw meertalig denken gebaseerd op taalneutrale solidariteit. Het zou goed zijn het volledige politieke denken eindelijk te democratiseren door definitief afstand te nemen van de irrationele, tweeledige en gevaarlijke taallogica.

DE ONDERTEKENAARS

Frederick Abeloos
Christian Absil
Michel Ancora
Timothy Anthonis
Peter Algoet
Bernadette Ancion
Rob Anthonissen
Joël Arens
Jean-Pierre Arnolds
Prof. Paul Aron
Robert Avonds
Liliane Azou
Philippe Bachès
Gael Baert
Dirk Baert
Dominique Baeyens
Philippe Baeyens
Astrid Bammens
Patrick Bancu
Louis Banneux
Xavier Bara
Jan-Willem Barbier
Benno Barnard
Jean Bartholomé
Marcel Bas
Guy Bastiaenssen
Julos Beaucarne
Joseph Beaufays
Daniel Beauvois
Lorena Beeckmans
Arno Bellengé
Sabrina Benoit
Joris Bens
Thijs Bernolet
Bruno Berruyer
Frédéric Berteau
Diane Bessemans
Vincent Beuten
Bram Beutels
Ingrid Bierebeeck
Hugo Biets
Eric Biltiau
Marie-Pierre Binamé
Marie-Claire Binet
Nicolas Biondollilo
Aude Blase
Pierre Blaise
Johnny Blomme
Alain Bock
Anne-Marie Bodart
Pierre Emmanuel Bodart
Tommy Boerema
Jacques Boesmans
Joelle Boet
Willy Bogaert
Mike Bogemans
Kathy Bognar
Michèle Boitte
Claude-Irène Boland
Jacqelie Bonny
Federica Bono
Johnny Bonte
Melissa Bonte
Annie Boogaerdts
Thomas Boone
Ronny Boonen
Adriano Boremanse
Philippe Borremans
Tim Borremans
Michel Bossaers
Johan Bosmans
Laurent Botilde
Daniël Bouckaert
Frans Dino Boudewijn
Thijs Boudewijn
Catherine Bourgeois
Claire Bouvy
Xavier Browet
Philippe Boufioux
Jacques Bouhon
Claude-Henri Bourgeois
Eddy Boutmans
Denis Bouwen
Françoise Bouzin
Barbara Bracquiné
Daniel Brackman
Dr. Mie Branders
Anaïs Brasseur
Patrick Bricmont
Marc Bronkart
Jeroen Brouwers
Jonas Brugs
Caroline Brunin
Patrick Bruylants
Marc Bruyneel
Ruud Bruyns
Johan Buck
Alex Burie
Jean-Cristophe Buyssens
Jantien Caes
Jean-Michel Campanella
Jean-Cristophe Caestecker
Dorothée Caille
Maurits Cailliau
Marie-France Callens
Koen Calliauw
Victor Cambier
Chris Cambré
Yannick Cams
Frédéric Canon
Christine Canton
Emmanuel Capart
Jean-Pierre Carpentiez
Irène Cardinaels
Marc Castel
Peter Castermans
Béatrice Cateaux
Jean-Cristophe Cavalier
Sébastien Cavalier
Bernard Céline
Laurent Chabeau
Eliane Challe
Jean-Claude Chamart
Pascal Chanet
Roger Chapelle
Alexandre Charlier
David Charlier
Frédéric Charlier
Marie Chevalier
Antonio Centurione
Yves Chantraine
Geraldine Charlier
Alessandra Chiardo
Emanuelle Chmielewski
Justin Claes
Virginie Clariet
Isabelle Clavie
Guy Cleyman
Leon Cloquet
Patricia Cocquyt
Chantal Cockx
Koen Coeckelberghs
Olivier Coene
Nelly Coenen
Etienne Cogels
Denys-Louis Colaux
Bruno Colet
Aurélie Collard
Claude Colle
Marie Jeanne Collette
Dimitri Collignon
Jean-Marie Collignon
Frédéric Collin
Jehan Colette
Boudewijn Coolen
Geoffroy Coomans
Kresten Cools
Matthieu Coopmans
Eric Cooremans
Tim Corbeel
Jean Cordier
Claude Cornil
Guillaume Cota
Martin Cottenjé
Ruben Cottenjé
Hubert Couneson
Davy Courteaux
Marie-Christine Courtoy
Hubert Courtoy
Jean-Louis Couvreur
Guy Covent
Bruno Crombez
François Cubbedu
Angelo Cucovaz
Leon Cuvelier
Frans Cuykens
Carine Dachet
Pierre D’Ans
Pierre D’Haeseleer
Alida Daelemans
Liliane Daniels
Paul Danloy
Muriel Dardenne
Gérard Daubie
Jean-Pierre Debandt
Aurélien De Bauw
Erik De Bruyn
Paulette De Groef
Brigitte Dechambre
Jacques Deckers
Leo Deckers
Liesbeth Degand
Marc Degroux
Nathalie Delaleeuwe
Antoine Delforge
Marcel Delgoffe
Brigitte Delmeire
Michel Delporte
Robert Derese
Guy De Boeck
Nicolas De Cock
Willem De Graeve
Jean-Maxime de Beauffort
Yves de Beauffort
Arnaud de Coninck
Jan De Geest
Stéphanie de Lannoy
Jeroen De Vliegher
Karen Deceuninck
Jacky Decombel
Jacques Deckers
Richard Degheselle
Bertrand De Meire
Marc Degroux
Katrien Degryse
Stéphane Delaere
Jean-Marie Delforge
Frederic Demartin
Christina Dengis
Mady Depienne
Emmanuelle Deproost
Isabelle Deproost
Pieter De Praetere
Jeanne Marie Descamps
Monique Destrée
Mireille Devriendt
Iwein De Baetselier
Hubert de Beco
José de Boose
Sarah De Clerq
Marie de Clippele
Filip De Cauwer
Laura da Silva Ferreira
Alexis de Crombrugghe
Thierry della Faille
Sebastien de Fooz
Blanche de Looz-Corswarem
François de Looz-Corswarem
Julien de Fraipont
Marc De Grove
Christina de Harenne
Madeleine de Heusch
Lieven Deflandre
Philippe de Looz-Corswarem
Nicolas de Rosée
Marie de Moerloose
Sandrine de Moerloose
Christian De Greef
Nikita de Heering
Frans De Haes
Guibert de Jamblinne de Meux
Gravin/Comtesse Josine de Hemptinne
Pascale De Jonckheere
André de Kerckhove
Charles-Henri de la Vallée-Poussin
Philippe de Limburg
Charles-Edouard de Terwanghe
Alain De Laet
Daniel De Laet
Peter De Laet
Geert De Martelaere
François de Bellefroid
Rodolphe de Monie
Florence de Montblanc
Arnaud de Liedekerke
Jeroen De Mets
Dominique De Schutter
Amélie Desclée
Bernard Desclée
Baudouin Desclée
Renaud Desclée
Didier de Laveleye
Dominique De Meulder
Prinses/Princesse Rosalie de Mérode
Matthieu de Meeus
Yvette de Pierpont
Gilles de Rosmorduc
Philippe de Séjournet
Michaël d’Ursel
Rodolphe d’Ursel
Joseph de Lovinfosse
Thomas de Looz
Jozef De Moor
Catherine de Potter
Jean de Potter
Sophie de Potter
Jan de Roeck
Pascal de Roubaix
Baudouin de Terwangne
Paul Descamps
Claude Desmet
Gaël de Sauvage
Andrée De Schepper
Cécile De Smedt
Godfried De Winne
Grégory D’Hallewyn
Frederik Dhondt
Coraline d’Otricoli
Stéphanie d’Otreppe
Evrard d'Ursel
Jean Charles de Fauconval
Leen De Valck
Jean-François De Vos
Matthieu De Waen
Alexandre De Wulf
Willem De Witte
Willy De Witte
Anne de Wouters
Bibiane de Wouters
Christiane de Wouters
Lionel de Wouters de Bouchout
Marlène de Wouters
Dirk De Zutter
Joris Daems
Guénaëlle Declerq
Georges Decoster
Sigrid Daum
Eddy Decreton
Ere-Professor, Professeur d’Honneur Pierre Decroly
Jacques Defrère
Jean-Pierre Dehan
Guy De Hainaut
Martin Dekeyser
Sebastien Delbar
Thomas Delfosse
Pierre Delhasse
Gregory Demarcin
Laurent Demaret
Caroline Demeurisse
Monique Derdelinckx
Johan Derycke
Cristophe Desmet
Richard Dessart
Alex Deurinck
Luc Devos
Georges Dewaelheyns
Jan D'Hertefelt
Adhémar Dequeker
Yvan Dheur
Alex Didion
Alfons Diels
Pierre Digneffe
Eresenator/Sénateur d’honneur Ludo Dierickx
Joëlle Dieu
Danièle Dirkx
Cyril Divoul
Anne Dispas
Joris Docx
Rudolph Dogenik
Emilie Dohet
Valentine Donck
Claude Doumier
Gilles Doumont
Serge Draux
Anja Drogenbrood
Fred Dubois
Anne-Catherine Dubois
Christian Dubuisson
Xavier Dubuisson
Frank Duhamel
Christophe Dumont
Patrick Dupont
Robert Dupont
Philippe Duquenne
Roland Dussart
Richard Eeckhout
Valérie Eeckhout
Chris Elshout
Prof. Vincent Engel
Marie-Denise Eriche
Jean-Marc Etienne
Maurits Duyck
Claude Emsens
Willy Ferny
Albane Flamant
Bertrand Fontaine
Damien Fortan
Albert Francis
Didier Frémal
Claude Ganhi
José Gavilan
Daniel Geluyckens
David Gembala
Krzysztof Gembala
Evelyn Gessler
Baudouin Gillès de Pélichy
Bruno Gillès de Pélichy
Didier Gillès de Pélichy
Jean-Marie Gillès de Pélichy
Guillaume Gilbert
Gisèle Gorbitz
Elizabeth Govaerts
Brigitte Guillaume
Josiane Guillaume
Paul Gustin
Mireille Devriendt
Geert Deledicque
Stéphane Delaere
Loïc Delhaye
Bavo Demol
Willem Demonie
Patrick Denis
Denise Deschampheleire
Fernand Deschampheleire
Dr. Harrie Dewitte
Prof. Paul Dirkx
Pierre Dubar
Mark Dubrulle
Luc Duhayon
Senator/Sénatrice Isabelle Durant
Michel Eeckhout
Vik Eggermont
Frank Ehmann
Hinda El Attar
Hassan El Jaouhari
Claude Emsens
Guy Escarmelle
Peter Everaerts
Paul Fairon
Kristine Fauconnier
Stefanie Fauconnier
Georges Ferir
Béatrice Fierens Gevaert
François Fierens Gevaert
Laurent Fierens Gevaert
Xavier Fierens Gevaert
Jean Firre
Jochen Flossie
Magalie Foret
Charles-Frederic Fouss
Tim Francis
Melchior François
Johnny Frans
Tiffanie Frenkel
Sam Friedman
Edgard Gabriel
Julie Galand
Joachim Ganseman
Otto Ganz
Ferdinand Geboers
Otthon Geelhand de Merxem
Annelies Geeraerts
Dirk Geeraerts
Timmy Geertsen
Paulette Genson
Claude Gerryn
Thomas Gets
Marie-Christine Gevaert
Patrick Giebens
Aurélie Gillès
Hughes Gillès de Pélichy
Priscilla Gillès de Pélichy
Charles Göbel
André Godefroid
Hans Goddé
Robert Goedertier
Bjorn Goemare
Ludovic Goffinet
Luc Golvers
Denis Goossens
Jacques Goossens
Martine Goossens
Sofiane Gouigah
Fabrice Gräbe
Jacques Gregory
Philippe Grutman
Luc Gubbels
Stijn Guetens
Baron/Generaal-Général Emmanuel Greindl
Renaud Greindl
Pieter Guetens
Thomas Guéry
Mathieu Guilmin
Annick Guiot
Luc Gulinck
Siegrid Gyselinck
Robert Hache
Robby Haegedorens
Bart Hanson
Alain Hantsche
Mathieu Hardy
Jean Harvent
Michaël Hastir
Gilbert Hautem
Françoise Hatré
Mike Haven
Prof. Pierre Halen
Hubert Hedebouw
Marjo Hellondoorn
Pierre Hemptinne
Ir. François Hendrickx
Maxime Hendrickx
Jean-Pierre Henry
Anaële Hermans
Guy Herremans
Leon Hermans
Rudy Hermans
Pascale Hermant
Cathy Heyndrickx
Jef Heyvaerts
Marie Hiernaux
Florence Higuet
Marguerite Higuet
Katelijne Hoeven
guy holthof
Maggy Hoogsteyn
Dries Horions
Dominique Horickx
Tom Hoste
Marie-Claire Houard
François Van Houtryve
Benoît Hoyas
Françoise Huart
Lionel Hubeau
André Hubert
Jean-François Hupe
Jérôme Hupé
Robert Huybrechts
Emanuelle Indekeu
Benoît Ivars
Marc Jacob
Christina Jacobs
Irma Jacobs
Julie Jacobs
Micheline Jacobs
Nadine Jacobs
Robert Jacobs
Yvan Jacobs
Vincent Jacque
Nicolas Jamin
Davy Jans
Philippe Janssens
Guy Janssens
Jo Janssens
Jean Janssens de Bisthoven
André Jardon
Gisèle Jennen
Louis-Dorsan Jolly
François Joly
Marie Joly
Noël Jonckheere
Garrit Joos
Bernard Jorion
Martin Joris
Nelly Joris
Olivier Joris
Sarah Juchtmans
Mule Kasonge Ndunga
Nooshin Katami
Niels Kemels
Erik Kennes
Kevin Kerckx
Hilde Keteleer
Boris Kozyreff
Alain Hubleau
Caroline Kamers
Lien Kennis
Julien Kestens
Laurent Kiebooms
Alain Klein
Roger Klein
Thierry Klein
Marie-Paule Koller
Michel Koller
Philippe Koller
Irène Kortleven
Raphaël Krings
Kevin Kuppens
Nicolas Lacroix
Jean-Marie Lacrosse
Eugène Lafaille
Stijn Lafaille
Francis Lafosse
Julian Lageard
Susanne Lageard
Pierre Lalemant
Richard Lamard
Nicolaas Lambers
Edmée Lambert
Auriane Lamine
Ilse Langenbergh
Mélanie Larsille
Maria Cristina Barnechea Landa
André Landsberg
Bruno Lantonnois
Manoëlle Lantonnois
Dieter Lasat
Sébastien Laurent
Philippe Lauwers
Marie-Christine Lefebvre
Thierry Légère
Jean Lekens
Stijn Lammers
Steven Lannoo
Gwenaëlle Lambin
Laurent Lantonnois
Tessa Lantonnois
Henri Laurent
Michel Laurent
Marie-Claude Laurent
Simon Leblanc
Virginie Leblon
José Lebrun
Catherine Lefevre
Timothy Lelièvre
Alice Lemaître
Prof. Elisabeth Leijnse
Timothy Lelièvre
Cédric Lemeunier
Bruno Leté
Michaël Menu
Sébastien Moons
Karen Leonard
Cedric Le Févère
Raymonde Le Lepvrier
Liliane Lepas
Nicolas Lepine
Vincent Leroy
Stephane Lejeune
Roger Lettens
François Levaque
Pierre L’Hoest
Charles Liebenguth
Johan Lievens
Yun-Sun Limet
Julie Lindemans
David Lipkens
Mélanie Lisse
Jentl Lodewyckx
Jonathan Logghe
Vlaams Parlementslid/Membre du Parlement flamand Marcel Logist
Emile Lolivier
Chantal Lollin
Davy Lowies
Jean-Paul Lowies
Julie-Anna Lowey-Ball
Jérémy Longheval
Jonas Loos
Axelle Loriaux
Diane Louwyck
Jacques Lukumwena Kabengele
Herman Luyckx
Tom Luyten
Pieter Maes
Henri Maetens
Philippe Magnant
Christophe Mahaut
Guido Mahieu
Fanny Maistriaux
Ineke Malcorps
Marc Malfait
Michaël Mallien
Ico Maly
Caroline Marchal
Gil Mariën
Prof. Jacques Marx
Antonio Marti
Charles Martin
Kevin Maselis
Christine Masson
Marie-Louise Masson
Jonathan Masson
Jacques Matagne
Suzanne Matagne
Lucien Materne
Etienne Matagné
Olivier Mathy
Cédric Mattelaer
Jean-Luc Marchal
Martin Maxime
Sanne Meert
Claire Meeus
Julienne Menten
Peter Mertens
Prof. Laurence Mettewie
Sophie Mestdag
Martine Meyer
Marie-José Meyers
Lorraine Michel
Simone Michiels
Thomas Michiels
Julie Monnoyer
Manuel Morais
Dirk Michiels
Jos Michiels
Guus Michielsen
Monique Missant
Frank Missiaen
Jean Misson
Guy Missoul
Hamed Mobasser
Alexander Mobouck
Jochen Moeskops
Bart Moeyaert
Ghislaine Molai
Hendy Molenbruch
Rafaël Mondelaers
Nicolas Moniotte
Adrien Monsieur
Prof. Anne Morelli
Valérie Mosseray
Mathieu Motrie
Boudewijn Moelans
Germain Mulowayi-Kayemba
François Mullier
Christian Mylemans
Sven Naessens
Jean Nagant
Christian Naveau
Jean-Claude Naveau
Patrick N’Siala Kiese
Jean-Marie Nolf
Robert Marks
Patrick Martinus
Hilde Mertens
Vincent Meunier
Jonas Morreel
Jeremy Mottoulle
Benni Müller
Nicolas Nachtergaele
Sven Naessens
Josée Necken
Valentine Nemery de Bellevaux
Peter Nies
Laurence Nieuwland
Suzanne Nkusuba Misenga
Laetitia Nolet de Brauwere
Dominique Neetens
Nghiem Bao Duy Nguyen
Norbert Mbumputu
Dany Neudt
Edouard Notte
Maartje Nuyens
Jean-Claude Nys
Martine Olivet
Joseph Olthof
Ellen Oomsels
Anja Oosterlynck
Filip Oosterlynck
Jean-Marie Opdebeeck
Reza Opdebeeck
Suzanne Op de beeck
Fabian Orfinger
Josef Ostyn
Muriel Ortmans
Christine Oth
Nicole Page
Frédéric Pain
Maarten Panis
Vincent Papaleo
Julie Paquay
Julien Paquet
Laurent Pardon
Joseph Paulus
Boudewijn Peeters
Jimmy Peeters
Thierry Peeters
Tom Peeters
Yves Pepermans
Michel Pervé
David Pestieau
Wouter Peters
Denise Petit
Sébastien Petrolito
Gunter Pfeiffer
Simonne Pierrard
Ronald Piers de Raveschoot
François Piers
Christiane Pietrons
Maggy Pieyre
Joris Piette
Philippe Pillet
Jasper Pillen
Olivier Pintelon
Michaël Pioge
Amaury Pirlet
Marie Pironet
Jean-Jacques Pisano
Jeroen Pittoors
Doumic Plettinx
Jean Luc Pleunes
Elise Poelaert
Joël Poelaert
Nilüfer Polat
Kevin Polfliet
Stijn Polfliet
Lien Possemiers
Kervin Praxede
Nathalie Preudhomme
Philippe Prové
Brecht Putman
Bart Puttens
Corinne Putterie
Yves Putzeys
José Quiévy
Anne-Catherine Quintens
France Rademaekers
Jean-Marie Rakotosolofo
Pascal Ramoisiaux
Marie-Christine Remy
Luc Remy
Abel Renard
André Renaux
Tom Renders
Jean-Michel Rigo
Charles Rigoli
Sam Rijnders
Tim Roef
Theo Roefkens
John Roels
Geoffrey Rolin
Guy Rondiat
Serge Rondou
Francis Ronval
Jean Roosen
Georges Rousseau
Nick Roskams
Kim Rothuys
Patrick Ryckier
Jelle Ryckoort
Urbain Robert
Marcel Robertz
Lore Robeyns
Frederik Ronse
Eric Rosseel schrijver
Cedric Roulent
Xavier Rouget
Kim Roovers
Bruno Sacré
Yves Saintenoy
Danielle Sarton
Jean-Pol Sarteur
Zahra Sameni
Dorian Sansbury
Catherine Sarot
Franz Sarteel
Prof. Em. Anne-Marie Schaerlaekens
Mark Schaevers
Rita Scheers
Geneviève Schins
Cristophe Schotte
Steven Schoukens
Philippe Schumacker
Jan Slootmaekers
Matthias Somers
Vanessa Sprong
Françoise Stas
Liliane Stellings
Sébastien Thomas
Emiel Torfs
Luc Schrijvers
Herman Schrooten
Willem Segers
Michel Sergent
Luc Simonet
Edwine Simons
Roger Simons
Madeleine Siret
René Smette
Bart Soens
Wim Somers
Nico Souillierd
David Soors
Estelle Spotto
Sébastien Squevin
Maxime Standaert
Frank Stappaerts
Jost Stappers
Valérie Stégen
Liliane Stellings
Ludovic Steurs
Francis Stevens
Matthias Stevens
Laurence Steverlynck
Michel Steyns
Roland Steyns
Camiel Stoop
Jérémy Stoquart
Robert Struyf
Daniel Struys
Mathieu Stulens
Cristophe Stylemans
Christophe Suykerbuyck
Marie-Paule Tacq
Olivier Tallon
Bernard Taziaux
Seçil Tarhan
Louis Thery
Emmanuel Théry
Marie Thery
Joachim Theuwen
Ruben Theuwen
Tanguy Thibaut de Maisières
Patricia Thonus
Claude Thome
Eric Tielmans
Marc Tilmant
Djamila Timmermans
Pieter Timmermans
Mares Titouan
Stéphanie Toelen
Philippe Thollembeck
Pierre Thuymans
Esmeralda Tobing
Fabien Tordeur
Damien Trigaux
Hélène Trigaux
Régine Trouillet
Björn Trompet
Stella Trujillo
Sebastiano Tudisco
Vera Turpyn
Nicolas Urbin-Choffray
Pierre-Alexandre de Cartier d’Yves
Gonzague d'Ursel
André-Marie Vallée
Dr. Frans Van Acoleyen
Carlos van Caeneghem
Liliane van Caeneghem
Vincent Van Calck
Valérie van Caloen
Pascal Van Campe
Dany Van Cauwenbergh
Geert Vancauwenbergs
Freddy Vancoppenolle
Rita Van Coillie
Marie Van Cranenbroeck
Vic van Cutsem
Gladys Vancuyl
Daan Vanandenroye
Armand Van Damme
Kristel Vandamme
Wouter Vandamme
Marie-Joseph Van de Maele
Annick Van de Maele
Eric van Delft
Roel Van De Pol
Thomas Van De Pol
Louise van de Werve
Patricia Vanderpooten
Hugo Van Den Broeck
Fabrice Van Der Bracht
Dimitri Vanderus
Guido Van Droogenbroeck
Sarah Van der Auwera
Jean-Charles van der Bruggen
Wouter Van Dyck
Dr. Johan Vandepaer
Maarten Vandercammen
Christian Vanderlinck
Michel Van den Bossche
Leopold Vandenbogaerde
Nico Vandevoorde
Jean-Pierre Van Doninck
Dr. Dirk Van Duppen
Dirk Van Hoef
Jules Van Eetvelt
Andy Van Eghdom
Andy Van Eeghem
Werner Van Ginneken
Géry Vander Goten
Elise Beau Vangeel
Frank Van Herck
Johan Van Hoorde
Bob Vangeel
Daniëlle Vandenabeele
Johnny Vandenabeele
Pierre Vandenabeele
Charles Van Den Eynde
David Van den Eynde
Charles van Wilder
Elise Van de Catsyne
Annelies Vandenbergh
Corine Vandenbussche
Peter Van De Ven
Evelien van den Driessche
Kenny Vanden Berghe
Marc Van den Broecke
André Van den Eynde
Charles van den Eynde
Sigried Van den Eynden
Wouter van den Meersch
Luc van de Walle
Diederik Vandevelde
Eduard van Eghdom
Annelies van Eeghem
Philippe van Eeghem
Rachel van Engel
Sonja Van Hoed
Jean-Cristophe Vanderhaegen
Jacqueline Vandermeer
Michel Vanhaeleweyck
Franky Vanhaecke
Bernard Vanheule
Kamiel Vanhole
Michel Vanhoorne
Anne van Houtte
Ita Van Meer
Augustin van Rijckevorsel
Mathilde van Rijckevorsel
Lin Van Rompaey
Wim van Rooy
Andries Van den Abeele
Guillebert van Derton
Hans Van de Cauter
Amaury van der Beken
Eric Van der Smissen
Marie-Jean Vandecaesbeek
Martine Vandermeulen
Dimitri Vanderus
Adélaide van de Werve
Léon Van den Bon
Sigried Van Den Eynden
Christian Vandermeer
Denis Vandersteene
Emma Vandevoorde
Prof. Eric Van der Schueren
Geoffrey Van Dille
André Van Ekelenburg
Octavia Van Leemput
Liesbeth Vankelecom
Frédéric Vereecke
Eléonore van der Gracht
Eddy Vandeput
Marc Van Gysel
Gilles Van Haelst
Véronique Vanhaelen
Werner Vanham
Anna Fabiola Van Horenbeeck
Jan Van Laere
Joseph Van Vlasselaer
Thibaut van Landegem
Patrick van Houtyve
Rita Vanlangendonck
Thomas Vanlinter
Valérie Vanpée
Kasper Vanpoucke
Lucille Vantomme
Dirk Van Mulders
Wouter Van Rompaye
Jean Vanstichel
Jan Vansevenant
Cédric Van Vlem
Antoine Veldekens
Christina Venetis
Frank Venmans
Bas Verdin
Ben Verheyen
Gert Verhoeven
Quentin Verwacht
Laura Verheyden
Hendrik Vermeersch
Dimitri Verschueren
Agnes Verscuren
Alexandre Vervoort
Thomas van Tichelen
Hervé van Wassenhove
Jan Vansevenant
Jean Vanstichel
Wim Vanzeire
Emmanuel Vanzeveren
Jonathan Vausort
Guy Verberckmoes
Yannick Verberckmoes
Annie Verbert
Christian Verburgh
Simon Vercauteren
Jan Vergouwen
Ghislain Vermassen
Andy Vermaut
Suzanne Vermeire
Sylvie Vermeiren
Marie-Thérèse Vermeren
Jaak Verpoorten
Mileen Verpoorten Pauwels
Christine Verpoucke
Jeanne Verstraelen
Gilles Verstraeten
Joëlle Verwacht
Paul Verwacht
Quentin Verwacht
Jan Veulemans
Veronique Viane
Carine Vicat
Agnes Viérin
Pieter Vierstraete
André Vincent
Harmonie Viroux
Johan Viroux
Loriane Visart
Wendy Vlaeminck
Raf Vlummens
Monica Vodita
Thierry Vossen
Françoise Vousure
Vincent Vranckx
Annelies Vrijdag
Stefaan Vrombout
Virginie Vuylsteke
Claudine Vyncke
Francis Vyncke
John Walus
Jacqueline Wargny
Prof. Myriam Watthée-Delmotte
Ludo Watthé
Joelle Watticant
Samuel Wauthier
Ignace Weemaes
Yannic Weitz
Philippe Wellens
Georges Wetz
Hans Weygers
Myriam Wezel
Jeroen Wijnendaele
Ben Willems
Charles Williams
Marina Willius
Etienne Wilmots
Nicolas Wilmus
Dominique Wislez
Thomas Witdouck
Tom Wittesaele
Michel Wolters
Anne Wolters
François Wolters
Patricia Wolters
Robert Wouters
Simon Wouters
Jeroen Wijnendaele
Yves Willemaers
Bruno Yammine
Sameni Zahra
Tom Zwaenepoel

Geciteerd

2008-10-13T23:59:00.003+02:00

“Een dualistisch federalisme leidt fataal naar separatisme (...) We staan voor het geïnstitutionaliseerde conflict.

Een federalistische politiek, een ware economische nonsens die voor onze welvaart rampzalige gevolgen zou hebben, druist in tegen een historische beweging die thans overal in de wereld op een hergroepering van de volkeren aanstuurt".

uit de notulen van een CVP-PSC Congres in... 1961 !

Een interview met France Brel

2008-10-13T23:50:00.005+02:00

Klik hier voor bron

France Brel, de dochter van Jacques Brel :: “België verdient beter dan een taaltwist”

Op 9 oktober zal het dertig jaar geleden zijn dat Le grand Jacques ons verliet. Vandaag stelt zijn dochter France Brel een film voor die de tumultueuze band van haar vader met België belicht.

Julien Versteegh

France Brel maakte een film over haar vader J’aime les Belges. “Hij leverde kritiek op alles wat maar kritiek verdiende. Toch hield hij van de mensen, …” (Foto editions Jacques Brel)

Jacques Brel. Zonder enige twijfel de grootste Belgische Franstalige zanger. En toch antwoordde hij op de vraag “van waar ben je?” met “Ik ben een Vlaming, ik klets een beetje als een Vlaming, als de surrealistische Vlamingen”. Le grand Jacques was een podiumbeest, in staat je tot het diepste te beroeren. Niemand die zo echt de vriendschap en de liefde bezong. Een man die de maatschappij van zijn tijd in vraag stelde: “En daar zal ik, rechtop, een laatste keer de burgerij beledigen” zong hij in Le dernier repas. En hij die zo vaak over zijn België zong, dat hij zo liefhad.

“Ik hou van de Belgen” zei Brel. En de Belgen houden op hun beurt van hem. Door de Franstaligen gekozen als grootste Belg aller tijden, en door de Nederlandstaligen als vierde grootste. Hoe valt dit enthousiasme in beide delen van het land te verklaren, voor een artiest die toch vooral Franstalig was?
France Brel. Het verwonderde me dat hij tot de finalisten behoorde bij de Nederlandstaligen. Ik denk dat het niet de zanger is die het hier deed, maar de persoonlijkheid. En ik denk dat de persoonlijkheid van Jacques mensen om verschillende redenen bekoorde. Er zullen er zijn die zeggen dat hij een zeer gevoelig iemand was, anderen zullen zeggen dat hij iemand was die van zijn land hield. Veel mensen herkennen zich in de vele waarden die Jacques als mens belichaamde en doorgaf aan anderen. Hij was iemand die graag veel praatte, graag de mensen ontmoette en als hij een mening had, dan zei hij die hardop. Hij zei de dingen zoals hij ze dacht. Hij hanteerde een zeer eenvoudige communicatie. Hij had een zeer directe omgang en gebruikte zeer eenvoudige woorden. En de mensen houden van eenvoud.

Die mengeling van de talen geeft ons die openheid van geest die zo karakteristiek is voor ons

Jacques had “een liefdevolle hekel aan België”. Hij had een haat-liefde verhouding met zijn land.
France Brel. Zijn verhouding tot België was zeer complex. Hij was er zich van bewust dat hij België bezong, dat hij overal waar hij kwam over België praatte omdat hij Belg was. Maar als hij dan hier terugkwam, dan beschouwde men hem niet meer als een Belg omdat hij in het buitenland woonde. Dat heeft misverstanden en onbegrip veroorzaakt, kleine wonden geslagen… Dat was niet eenvoudig voor hem.

“België verdient beter dan een taaltwist”. Het land lag hem aan het hart...
France Brel. Dat is nu al jaren dat men het niet eens wordt over het communautaire en het is waar dat dat enorme proporties begint aan te nemen. Ik denk dat hij wat hij toen zei, nu zou herhalen. Maar ik hou er niet van mensen die er niet meer zijn, woorden in de mond te leggen, dat is zeer gevaarlijk.

En uzelf, hoe beoordeelt u de huidige communautaire crisis?
France Brel. Het idee van het separatisme maakt me heel droef. Ik denk wel dat de Belgen hun verschillen hebben, maar vooral dat ze veel gemeenschappelijke punten hebben. En de recente gebeurtenissen rond Fortis en Dexia tonen aan dat die eenheid noodzakelijk is. Ik vroeg me af welke taal ze daar spraken, toen ze al die nachtelijke onderhandelingen voerden? Ik vraag me dat echt af.

Ze vechten voor splitsing, maar ze zouden beter vechten voor toenadering

Het stemt me triest. België is een tof land, wij zijn geen druktemakers, kunnen al eens de spot met iets drijven. En die mengeling van de twee talen geeft ons die openheid van geest die zo karakteristiek is voor ons.

Brel zei dat hij Vlaming was. En tezelfdertijd zei hij dat “een Vlaming een strenge Fransman was en een flamingant een weke Duitser”.
France Brel. Mijn vader heeft veel dingen gezegd, het is zijn leven, het zijn zijn standpunten. Ik heb een film gemaakt en een tentoonstelling opgezet om de mensen te laten zien wat mijn vader indertijd, 35 en meer jaren geleden, zei. En het is allemaal verrassend actueel, alsof hij het gisteren zou gezegd hebben. De film heeft tot doel het leven van mijn vader te laten zien aan de hand van verschillende thema’s. En het eerste thema dat ik gekozen heb is België. Er is één gemeenschappelijk element in de film en de tentoonstelling en dat is Het vlakke land, voor mij is dat onontbeerlijk. Voor dat nummer over zijn land gebruikt hij dus de andere taal. Hij heeft altijd willen laten zien dat hij zowel Franstalig als Nederlandstalig was, zeker van mentaliteit. Dus gaat hij in het Nederlands zingen om te zeggen, kijk, ik ben ook een Vlaming. Hij wil dat bewijzen, hij eist dat op.

We hebben ook een geëngageerde Jacques Brel gekend, die ziekenhuizen bezocht. Zeg eens iets over dat facet.
France Brel. Hij was zeer sociaal ingesteld, gericht op de andere. Hij was edelmoedig. Thuis vertelde hij vaak over mensen die hij ontmoet had en hun problemen. Dat was het enige wat echt belangrijk was voor hem. Wij zijn opgevoed met strenge waarden, we leerden de handen uit de mouwen te steken en vooral hoe we anderen moesten helpen.
Als hij op tournee ging had hij altijd problemen met de andere artiesten. Ook al behoorde Jacques tot de vedetten, hij vroeg een kleine gage. Mijn vader vond het erg belangrijk dat de inkomprijzen laag waren. Tot op het einde heeft hij daarvoor gestreden en zei hij “het spijt me, ik oefen een beroep uit dat ik graag doe en ik ga mijn tarief niet verhogen”. Op dat punt was hij zeer veeleisend.

Hij was toch ook iemand die zeer kritisch stond tegenover de maatschappij van zijn tijd?
France Brel. Zeker en vast. Hij leverde kritiek op alles wat maar kritiek verdiende. Toch hield hij van de mensen, ook al zijn ze bij zaken betrokken die hij kritiseert. Men kan daar een tegenstelling in zien. Zijn kritiek slaat op de maatschappij en op het systeem en tegelijk houdt hij van de mensen.

Welke van zijn boodschappen is vandaag, dertig jaar na zijn dood, nog het meest actueel?
France Brel. “België verdient beter dan een taaltwist” zei hij ooit, en dat is nog altijd zo. En ik hou ook veel van de volgende uitspraak van hem: “Als ik koning was, dan stuurde ik zes maanden lang gasten uit Vlaanderen naar Wallonië, en anderen van Wallonië naar Vlaanderen, bij de mensen daar. Want iedereen kijkt op dezelfde manier naar zijn moeder, iedereen kijkt op dezelfde manier naar zijn vrouw, en iedereen lust of verafschuwt op dezelfde manier spinazie”. Ik ben dol op die zin, omdat hij zo menselijk is. Je neemt iemand uit Gent en stuurt hem naar Charleroi en omgekeerd. Deed men dat maar meer om banden te smeden. Men vecht nu voor een scheiding, maar men zou beter vechten voor toenadering.

DVD, J’aime les Belges, een film van France Brel
Tentoonstelling: J’aime les Belges, Oudkorenhuisplein 11, 1000 Brussel. Info : www.jacquesbrel.be